104 obserwujących
433 notki
770k odsłon
730 odsłon

Generałowie Niepodległej (IX)

Wykop

Straty polskiej generalicji, cd.

24. Leopold Okulicki „Niedźwiadek” (48 lat)
Generał Brygady Wojska Polskiego.
Virtuti Militari IV i V klasy, Krzyż Walecznych – czterokrotnie.

imageOd 1913 w Związku Strzeleckim. Od 1915 w 3 Pułku Piechoty Legionów, ranny w walkach. Do Wojska Polskiego wstąpił w listopadzie 1918. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Opinia: „Jeden z najdzielniejszych oficerów w pułku”. W latach 1923-25 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną, 1931-34 wykładał taktykę w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Od 1939 szef Wydziału Sytuacyjnego i zastępca szefa Oddziału III SG WP. We wrześniu 1939 oficer łącznikowy Naczelnego Wodza przy Dowództwie Obrony Warszawy, bronił Warszawy, jako dowódca zgrupowania na Woli.

Współorganizował Służbę Zwycięstwu Polski, był komendantem łódzkiego okręgu ZWZ. W 1940 komendant ZWZ/AK terenów okupowanych przez Sowiety. Został aresztowany w styczniu 1941 przez NKWD i uwięziony. Po podpisaniu układów między rządem RP i rządem ZSRR zwolniony z więzienia na interwencję gen. Władysława Andersa 12.08.1942. Dowodził 7 Dywizją Piechoty na Bliskim Wschodzie, następnie w Sztabie Naczelnego Wodza w Londynie.

Po przeszkoleniu spadochronowym na kursie cichociemnych w nocy z 21/22.05.1944 został zrzucony do kraju. W dowództwie AK był jednym z głównych zwolenników walki zbrojnej w Warszawie. W październiku 1944 objął stanowisko komendanta głównego AK.

imageW wyniku prowokacji NKWD w marcu 1945 został aresztowany razem z 15 innymi przywódcami Państwa Podziemnego i wywieziony do Moskwy. Oskarżony w sfingowanym procesie o przestępstwa został skazany w procesie „szesnastu” na 10 lat więzienia - najwyższa kara wśród oskarżonych. W 1956 władze sowieckie ogłosiły, że Generał zmarł w więzieniu na Łubiance 24.12.1946 na skutek ataku serca. Informacje zakwestionowali skazani w tym procesie Adam Bień oraz Antoni Pajdak, (obaj słyszeli jak Generał został wyprowadzony z celi na egzekucję w Wigilię 1946).

Gen. Anders: „…płk Okulicki wykazał tyle niespożytej energii i hartu ducha oraz tyle żołnierskich zalet, jak poprzednio w wojnie 1939 i następnie w ZWZ. Ani na chwilę nie zawiódł mego całkowitego zaufania, był wzorem lojalności służbowej i odwagi cywilnej”.

Syn Generała, Zbigniew, sierżant podchorąży, zginął w lipcu 1944 koło Ankony we Włoszech. Pośmiertnie awansowany do stopnia podporucznika i odznaczony Virtuti Militari.

25. Franciszek Daniel Paulik (74 lata)
Generał Dywizji Wojska Polskiego.
Virtuti Militari, Krzyż Walecznych

Od 1881 w armii austriackiej. Od 1914 uczestniczył w walkach I wojny światowej, dowodząc pułkiem strzelców, pułkownik. 

imageW 1918 przeszedł do Wojska Polskiego. Dowodził Grupą Operacyjną w Małopolsce Wschodniej, walczył w obronie Lwowa. W 1919 dowódca 8 Pułku Piechoty i VI Brygady Piechoty. Brał udział w operacji kijowskiej, dowodził 13 Dywizją Piechoty. Odznaczył się osobistym bohaterstwem podczas walk. Za sukcesy dowódcze w 1920 mianowany generałem.

W 1921 dowódca 24 Dywizji Piechoty. W 1924 zastępca dowódcy Okręgu Korpusu w Łodzi. W 1925 przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał we Lwowie

W listopadzie 1939 został aresztowany przez NKWD. Zamordowany wiosną 1940 - znajduje się na Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994.

Żonę Wandę, syna Juliusza z żoną oraz żonę drugiego syna Adama Sowieci deportowali w kwietniu 1940 do Kazachstanu . Wanda Paulik zmarła w Teheranie po ewakuacji z ZSRR, syn Juliusz walczył w II Korpusie gen. Andersa.

Syn Roman kpt. WP walczył w kampanii polskiej 1939, następnie w niewoli niemieckiej.

Generał był spolonizowanym Czechem.

26. Rudolf Prich (59 lat)
Generał Dywizji Wojska Polskiego.
Polonia Restituta, Krzyż Zasługi.

Od 1902 w armii austriackiej. Walczył jako dowódca jednostek artylerii w czasie I wojny światowej. Pułkownik.

imageOd 1919 w WP przydzielony do Naczelnego Dowództwa WP, następnie szef sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lwów”, szef Oddziału I Sztabu Naczelnego Dowództwa. W 1920 szef Oddziału I Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1922 dowódca 26 Dywizji Piechoty. W 1923 komendant Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie. Podczas przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie rządu premiera Witosa. Od lipca 1926 do września 1935 komendant Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W 1928 Prezydent RP Ignacy Mościcki awansował go do stopnia generała . Członek Komitetu ds. Uzbrojenia i Sprzętu. W 1935 został przeniesiony w stan spoczynku, zamieszkał we Lwowie.

W kampanii polskiej 1939 dowódca obrony obszaru Lwowa, osobiście kierował kontratakiem na niemiecką grupę pościgową która wdarła się do miasta ulicą. Pod okupacją sowiecką Generał został aresztowany przez NKWD, zamordowany na terenie Ukrainy po 5 marca 1940. Dokładne miejsce i bliższe okoliczności śmierci pozostają nieznane.

Wykop
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Inne tematy w dziale Społeczeństwo