MOTTO
"Naród żydowski (...) jest więc ostatecznie żywy (...) jedynie i wyłącznie w tym, co zapewnia trwanie narodu ponad czasem, nieprzemijalność jego życia: w czerpaniu własnej wieczności z ciemnych źródeł krwi."
„Tylko w żydowskiej krwi żyje nadzieja na miarę krwi, o której miłość chętnie zapomina, a wiara sądzi, że moż e się bez niej obejść."
„Zakorzenienie w nas samych i tylko w nas samych, we własnym ciele i krwi, poręcza nam naszą wieczność."
"Te trzy cytaty z najgłośniejszej książki Franza Rosenzweiga (1886-1929) zatytułowanej Gwiazda zbawienia - w której radzi on Żydom „zamknięcie czystego źródła krwi przed obcą domieszką" - korespondują znakomicie z tezami innego wybitnego myśliciela żydowskiego w XX wieku: Martina Bubera (1878-1965). Heinrich Simon (ur. 1921) i Marie Simon (ur. 1922) w swej cennej monografii pt. Filozofia żydowska tak charakteryzują poglądy tego ostatniego: „Dominującą zasadą był według niego dialog, rozmowa między ja i ty; właściwym ty, naprzeciw którego stoi człowiek, jest Bóg (...) Człowiekiem będącym w sytuacji dialogu nie jest przedstawiciel gatunku ani abstrakcyjne indywiduum, ani też myślący i poznający podmiot, lecz Żyd (...) Wyszedł on od istnienia Żyda jako odrębnej, nie dającej się zamienić formy egzystencji. Odrębność żydowskiego charakteru opiera się nie tylko na religijnym wyznaniu, lecz polega na osobowości człowieka, który cały i w pełni jest Żydem i nikim innym. To egzystencjalistyczne założenie szło w parze z biologistycznymi wyobrażeniami, gdyż zdaniem Bubera na jednostkę silniej niż wrażenia i wpływy z otoczenia oddziałuje «następstwo pokoleń», a człowiek «odczuwa w tej nieśmiertelności pokoleń wspólnotę krwi», która «określa najgłębsze warstwy naszego istnienia*."
[fragment tekstu "Metafizyka narodu w tradycji kabalistycznej", autor Lew Abramowski]
Komentarze
Pokaż komentarze (7)