W kleszczach, czyli wyobraźnia jako "game changer"

W kleszczach azjatyzmu i internacjonalizmu, czyli wyobraźnia jako "game changer"

MOTTO

"Choć wiem, że słowa te nie zadrżą długo

W sercu — gdzie nie trwa myśl nawet godziny".

[J.Słowacki]

I IMPERIALNA UNIFIKACJA

Narody są jednostkami indywidualnymi, co oznacza, że potencjalnie wnoszą ze sobą wartości i jakości unikalne. Śmierć, wygaśnięcie narodu jest stratą tak samo niepowetowaną i nieodtwarzalną jak wygaśnięcie - toute proportion gardée - któregoś z gatunków zwierząt. O ile w świecie przyrody są gatunki chronione i programy szczególnej ochrony gatunków zagrożonych, o tyle w świecie ludzkim za przyczyną barbarzyńskich ideologii nie tylko nie chroni się narodów, lecz dąży do unifikacji niepowtarzalnych bytów duchowych jakimi są narody.

Ostatnio modna jest socjalistyczna propaganda w szacie bajki zwierzęcej (”Zoopolis”, gdzie pod pozorem obrony praw zwierząt indoktrynuje się czytelnika w duchu multikulti działając na podświadomość). Idąc tym tropem obrazowym przykładem państwa lub Europy rezygnującej z idei etnicznego narodu byłby ogród zoologiczny, który zamiast setek klatek miałby jedną, wielką, zbiorczą klatkę, w której wszystkie gatunki byłyby stłoczone razem wraz z… właścicielami ogrodu zoologicznego. “I kudłate i łaciate, pręgowane i skrzydlate. Te, co skaczą i fruwają do wspólnej klatki zapraszają!”. Po tygodniu zobaczylibyśmy taki obraz: lew, słoń i niedźwiedź wylegujące się na stercie kości pozostałych zwierząt oraz na kościach i obsługi i właścicieli ZOO. Lew, słoń i niedźwiedź nie zjadły się nawzajem, gdyż podpisali umowę okrągłostołową, jednak pilnują wciąż jeden drugiego i obawiają się odwrócić do siebie plecami, resztę czasu zajmuje im niegroźne tarmoszenie się. W jednym są jednak zgodni: wspólnie trzymają łapy na leżących właścicielach ogrodu, żeby nie odżyli i nie podnieśli głowy. Taki ZOO-park - zgodnie z koncepcją “narodu kulturowego” - powinien się nazywać: ZOO-Park im. Glińskiego, gdyż o narodzie opartym na kulturze, nie na etniczności tenże minister (jak każdy z obecnej ekipy rządzącej) nieraz się wypowiadał.

Musimy odświeżyć łaciński termin Linneusza “Homo europaeus” i zacząć się zastanawiać migracje jakich ludów, narodów i etni należących do jakich kultur i cywilizacji odpowiedzialne są za zatrzymanie w rozwoju i rozkład unikalnej, wysokiej cywilizacji tworzonej przez “człowieka europejskiego” oraz jakie ideologie i jakiego rodowodu cywilizacyjnego są zainteresowane w inicjowaniu i wspomaganiu tego ataku na aksjologiczny rdzeń Zachodu. Na tym szerokim tle trzeba ujrzeć unikalność i zagrożenia polskiego narodu dążąc do zrozumienia sytuacji własnego narodu i możliwych dróg wyjścia z impasu tożsamościowego, duchowego, kulturowego i ekonomicznego III RP, sfer ściśle powiązanych z sobą. Oczywiście, “Homo europaeus” nie ma nic wspólnego z internacjonalistycznym europejczykiem wysmażonym w alchemicznych retortach Brukseli, a w wielu aspektach jest jego przeciwieństwem. Można powiedzieć, że pojęcie "Europa" też doznało w dużej mierze wrogiego przejęcia...

II CHOMICZE ZDZIWIENIE

Sto lat temu polską scenę polityczną dzielili między siebie socjaliści i narodowcy. Frankfurcka, powojenna koszerna anatema na ideę narodu sprawiła, iż dzisiaj jesteśmy jak chomik w klatce z kołowrotkiem. Nasze wyprawy do lokali wyborczych są jak bieg chomika w obracającym się mini diabelskim młynie. Możemy go kręcić w stronę mniejszego zła, lub większego zła - ale i tak po wyjściu z kołowrotka przeżyjemy chomicze zdziwienie, że jesteśmy w punkcie wyjścia.

Dzisiaj scena jest podzielona między socjalistów i internacjonalistów. Możliwości wbicia klina w tę dwójjednię są kontrolowane. Drzwiczki do klatki są jednak uchylone. Nie widzą tego ludzie będący bez wyobraźni.

W chwilach decydujących dla losów narodu brak wyobraźni jest brakiem odwagi, jest duchowym tchórzostwem.

W kwestii odpowiedzialności za podtrzymywanie świata pozorów i stagnacji, za gorszenie maluczkich swym kalectwem wyobraźni główną winę ponoszą, ci, którym najwięcej dano, wszyscy myślący.

Warto przypomnieć jak podziały polityczne przekładał na kategoryzację trzech typów inteligencji w Polsce - Roman Dmowski. Przekładał albo zakorzeniał, gdyż stan jakościowy klasy politycznej ugruntowany jest w jakości inteligencji i elit. Gdy te są zdeprawowane, wynarodowione, miałkie lub partyjniackie - państwo jest martwe albo groteskowo słabe i skorumpowane.

Mniejsze Zło jest różowe, Większe Zło jest koloru tła, lub zielono-kryptoczerwone. I gonimy Niemcy w kolowrotku chomika żrąc trawę niskich emocji.

Posłuchajmy jak ujmuje to Dmowski:

Jeszcze przed ostatnim powstaniem psychika inteligencji polskiej była wcale jednolita; w okresie popowstaniowym uległa ona głębokiemu rozbiciu. Wytworzyły się odłamy inteligencji tak mało wspólnego mające między sobą, jakby należały do różnych narodów. Ścierały się między sobą trzy jej typy: zachodni, wyrosły na tradycjach polskich i wpływach europejskich; wschodni, wychowany przez rewolucję rosyjską i jej literaturę; wreszcie żydowsko-polski, reprezentowany przez spolszczonych Żydów i zżydzonych Polaków. Ostatnie dwa w postępowaniu i nawet w ideach często zbliżały się do siebie, ile że w rewolucji rosyjskiej pierwiastek żydowski coraz silniejszą odgrywał rolę. Różnice między tymi trzema typami były o wiele głębsze, niż te, które wytworzył podział narodu pomiędzy trzy państwa.

Kontynuując do dziś aktualne rozpoznanie Dmowskiego możemy powiedzieć, że na próżno świętujemy niepodleglość. To autohipnoza plus przemyślna strategia różowo-czerwonych. W istocie Polska jest w stanie rozbioru, podziału dokonanego przez dwa prądy "myślowe", internacjonalistyczny i socjalistyczny, obydwa obce polskiej mentalności, tradycji i naturze.

Wiek temu, Polsko, pawiem i nieśmiałą czerwonego terroru byłaś papugą;. A teraz - wskutek tego -" jesteś służebnicą cudzą".

"Niech ku północy z cichej się mogiły

Podniesie naród — i ludy przelęknie

Że taki wielki posąg — z jednej bryły!

A tak hartowny, że w gromach nie pęknie,

Ale z piorunów ma ręce i wieniec —

Gardzący śmiercią wzrok — życia rumieniec".