23 obserwujących
320 notek
307k odsłon
  1653   0

Pokaż mi swój dom, a powiem Ci kim jesteś!

Yang Shuanglin przed obrazem "Zhaojin"
Yang Shuanglin przed obrazem "Zhaojin"

Z założenia chiński urzędnik był zobowiązany prowadzić życie wypełnione nauką i sztuką, dlatego inteligentny człowiek winien posiąść cztery sztuki: 琴 (qín) - gra na starożytnym, rytualnym instrumencie, 圍棋 (wéiqíi) – gra na starożytnej grze planszowej (japońskie Go), 書 (shū) - kaligrafia i 畫 (huà) – malarstwo.

Wielu niezadowolonych z wyników egzaminów, braku odpowiedniej posady, czy niełaski u cesarza wyłączało się z życia publicznego, a zdobytą wiedzę oraz zdolności  poświęcało malarstwu i poezji. Taka sytuacja również dotyczyła urzędników wycofujących się z życia służbowego ze względu na podeszły wiek lub zmianę ekipy rządzącej z powodu śmierci cesarza i wstąpienia na tron młodego z własną świtą.

Wykształcony człowiek był również kolekcjonerem porcelany, zwojów kaligrafii i malarstwa, brązów czy innych detali stanowiących wyposażenie gabinetu. A posiadając przeważnie bardzo pokaźny majątek, mógł w życiu otoczyć się pięknymi i bezcennymi przedmiotami.

Malarstwo literatów to głównie pejzaże, rzadziej elementy przyrody jak kwiaty luk ptaki. Pejzaże chińskie różnią się od malarstwa zachodniego, oprócz osobistej interpretacji otaczającej rzeczywistości, nie uznawały perspektywy, no i przede wszystkim były malowane tuszem. Arcydzieła te przeważnie nie powstawały w celach handlowych, chyba że malarz w powodu problemów finansowych musiał się z nich utrzymywać. W głównej mierze były prezentami, którymi obdarowywano przyjaciół z odpowiednim tekstem poetyckim lub dedykacją.

Celem uświetnienia ekspozycji współczesnego malarza oraz erudyty Yang Shuanglin w Muzeum Narodowym we Wrocławiu salę wystawową wzbogacono o to, czym otaczali się dawni uczeni chińscy i co najczęściej się spotykało w ich gabinecie.

Przede wszystkim były to cztery skarby gabinetu. Termin ten wszedł do języka chińskiego na przełomie IV i V w. n.e., kiedy technika kreślenia znaków pędzelkiem na papierze stała się podstawowym sposobem pisania w Chinach. W kaligrafii używa się papier (紙, zhǐ) – wynaleziony na początku II w. n.e., pędzelek pisarski (筆, ) – wykonany z włosia i patyczka bambusowego, kamień pisarski (硯, yàn) – do rozrabiania tuszy z wodą w specjalnym wgłębieniu, tusz (墨, ) – w sztabkach.

Oprócz podstawowych przyborów zgromadzono na wystawie elementy stolarki drzwiowej i okiennej, meble, wyroby z ceramiki, instrument guqin (古琴), czyli qīxiánqín (七弦琴) tj. qin o siedmiu strunach na którym grali tylko mężczyźni oraz starochińska gra planszowa wéiqíi (圍棋) – nieodłączne elementy życia wykształconych mężczyzn.

Czytelnicy serii „Sędzia Di” – wydanej przez Państwowy Instytut Wydawniczy w 2006 roku  o bohaterze opowieści detektywistycznych Roberta van Gulik – znajdą w ekspozycji muzealnej wizualizację wielu opisów pomieszczeń i ich wyposażenia, w których żył w VII wieku urzędnik Di Renjie okresu dynastii Tang.

......................

image

POLECAM: Tematyczny SPIS TREŚCI wszystkich notek blogu oraz chronologiczny SPIS WSZYSTKICH NOTEK BLOGU

 

Zobacz galerię zdjęć:

Obraz nawiązujący do pejzaży prowincji Qinghai
Obraz nawiązujący do pejzaży prowincji Qinghai Obraz nawiązujący do pejzaży prowincji Qinghai Wyposażenie gabinetu. Na wprost stolik ołtarzowy, na którym składano pokarmy, ustawiano tabliczki zmarłych, zapalano trociczki Elementy stolarki wewnętrznej Stół do rozkładania zwojów poziomych Guqin Weiqii Papier ryżowy Pędzelki Tusz i akcesoria do rozrabiania Stemple Przedsionek do łoża, gdzie pito herbatę i rozmawiano +7 zdjęć +8 zdjęć
Lubię to! Skomentuj1 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Rozmaitości