Dla przypomnienia spoźnionym antykomunistom

Ożywiona dyskusja u Leskiego i Rybitzkyego skłoniła mnie do refleksji na temat nie(?)-uchronności prezydentury generała Jaruzelskiego wybranego również za milczącą (bierną i czynną) zgodą niektórych posłów „Solidarności”, a pewnie i jej kierownictwa. Dzisiaj, w 2009 roku, tzw. „spóźnionym antykomunistom”, niezwykle łatwo jest rzucać oskarżenia o zdradzie, układzie, hańbie. Również o nieistotności wielkiej zwycięstwa 4 czerwca 1989. Warto im przypomnieć, że wiosną 1989 mało komu przychodziło do głowy, że będzie to ostatni rok komunizmu między Łabą a Bugiem: niemiecka SED pozwoliła sobie na 98,95 % zwycięstwo w wyborach (9.05), agencja TASS gromiła Węgrów za antysocjalistyczne i antysowieckie akcenty podczas państwowego pogrzebu Imre Nagy’a (16.06) – a wówczas to nie były żarty, to nie obecne krytyczne wystąpienie MSZ Rosji, wtedy było poważnym ostrzeżeniem jak nie przymierzając zapowiedź komisarza UE ,że obetnie fundusze na coś, np. obwodnicę gdzieśtam; w Tbilisi OMON (radzieckie ZOMO) mordowało saperkami i gazem bojowym pokojową manifestację (9.04) –kilkadziesiąt zabitych, nie znaleziono winnych. W NRD stacjonowało pół miliona żołnierzy radzieckich + ich rodziny, w Polsce połowa tego, ogółem 5 mln ludzi pod bronią +50 mln przeszkolonych (3 do 5 lat zasadniczej służby wojskowej) rezerwistów z 50 tys. czołgów, 60 tys. wozów pancernych, 12 tys. samolotów nie licząc sił posłusznych satelitów czyli jeszcze 30% tego. I co najważniejsze, Armia ta już kilkakrotnie wkraczała do sąsiednich państw, aby przywracać tam swój porządek. Wyniki wyborów 4 czerwca ten porządek istotnie zakłócały. Nikt na pewno wtedy nie wiedział, że przywódcy na Kremlu dali swoim satelitom wolną rękę: „teraz radźcie sobie sami, mamy swoje wewnętrzne kłopoty”. A nawet gdyby, to nikt nie wiedział do jakiego stopnia są w stanie akceptować emancypację „sojuszników” i jak długo ugodowe (pieriestrojkowe) stronnictwo utrzyma się przy władzy. Betonu w ZSRR nie brakowało - Janajew, Pugo, Jazow przebierali nogami, aby wysiudać Gorbaczowa.