Co bym zrobił w Tamten Wielki Tydzień ?

Poprzednia notka miała mieć w zamyśle inny charakter. Miały to być rozmyślenia co bym czuł, co bym zrobił Ja, gdy w czwartym roku strasznie barbarzyńskiej wojny, traktowania mnie jak śmiecia, podczłowieka dotychczasowy prześladowca zajął się kimś innym, naturalnie rozluźniając ucisk na smyczy zaciągniętej na mojej szyji.
   Gdy po mroźnej zimie przyszła upragniona wiosna, ciepło i Tydzień radosnych świąt Zmartwychwstania, a więc i Nadzieji. Nadzieji na życie, więc i przeżycie tego koszmaru.
   I nagle ze świata, który musiał gdzieś daleko istnieć, ale po pierwsze - co raz mniej sygnałów o swoim istnieniu przesyłał on m.in. widokiem obszarpanych,  głodnych dzieci i kolumn biedaków gnatych batami przez SS-manów do niewolniczej pracy, a po drugie za bardzo mnie nie interesował, bo łączyło mnie z nim wspomnienie sklepiku, fachowca lub nielubianego, "innego" kolegi z odleglego kąta szkolnej sali. Po trzecie, przecież człowiek zajęty wiązaniem końca z końcem, troską, żeby nie głodował, zimą nie marzł (Niemcy zabronili ogrzewać Polakom, jako podludziom mieszkań węglem), a przede wszystkim, aby go nie wywieziono do Niemiec na niewolnicze roboty, nie mówiąc już o wysyłce do Konzentrationlager, którego okropności słusznie się domyślano, wolał albo i nie miał czasu myśleć o pozostałych sprawach.
   I nagle z tamtego świata wybuchają wystrzały, huki świadczące o ŻYCIU. Bo walka to przejaw Życia. Często ostatni przed śmiercią przejaw Życia. Ponad tymi oznakami Walki, nie widzianej przez to bohaterskie miasto od prawie 4 lat zaczyna powiewać nie widziana 4 lata BIAŁO-CZERWONA flaga.
Uczucia tamtych Warszawiaków na widok biało-czerwonej bynajmniej różnią się od postrzegania jej przez skład Wysokiego Sądu Niepodległej Rzeczpospolitej Polski, który nie dostrzegł we wkładaniu jej w symboliczne zwierzęce odchody niczego zdrożnego. Również symbolicznie...
Powracając do wiosny nad Wislą sprzed 67 lat - komentarze napewno było embiwaletne i dwojakie : "Żydy walczą!", "Nawet Żydy walczą!", "Nasze  Żydy walczą" czyli pewne poczucie uznania i szacunku w nich było. Nie poszły za nimi niestety prawie żadne działanie i to obciąża często ostatnio wspominane kierownictwo Polskiego Państwa Podziemnego.
   Ale nie o tym chciałem. Pamiętam nastrój wielkiego filmu Wajdy "Wielki Tydzień". Myślę, że film jest prawdziwy i emocje w nim nie wymyślone. Co bym zrobił na miejscu mieszkańców tego domu ??? Na miejscu młodego męża i przyszłego taty granego przez Malajkata ? Na miejscu jego będącej przy nadzieji małżonki? Nie każdy zdolny jest podnieść się na poziom Boga-człowieka... Przecież w Polsce jako jedynym kraju okupowanej Europy za przetrzymywanie Żyda Niemcy mordowali WSZYSTKICH DOMOWNIKÓW. I robili to - przykładów w książce Bartoszewskiego "Ten jest z ojczyzny mojej" aż za wiele....