Dokonanie prawidłowej samooceny, zwłaszcza tej mocno krytycznej, przychodzi z trudem głównie idiotom, megalomanom, narcyzom bądź ludziom po przejściach. To bardzo ogólny obraz przypadków, niemniej pozwala na odnalezienie się w tematyce notki. Oczywiście pewni osobnicy mogą wymykać się prostym szacunkom, nadającym im przynależność do tylko jednej z podanych kategorii, wypełniając swoim zachowaniem na przykład dwie z nich… Trzy? No dobrze, rekordzistą jest chyba najsłynniejszy, wciąż żyjący wtórny analfabeta, którego bez popełnienia jakiejkolwiek pomyłki możemy zakwalifikować do każdej z podanych czterech grup. A gdyby ktoś miał wątpliwości o jakich to przejściach możemy mówić w przypadku Lecha, to przypomnę te z obozu społecznego buntu o kiełbasę, do obozu bezpieki, a później (rzekomo, w co każą nam wierzyć) na odwrót, i na koniec zaś do magdalenkowej targowicy. Te marszruty zdrady wraz ze zmianami kierunku niewątpliwie miały wpływ na jego psychikę leczoną ad hoc zakupem lodówki lub innego sprzętu – co tam sobie tylko Danka wymarzyła - w sklepach Zjednoczenia PREDOM.
No dobrze, zostawmy Lecha, bo to mały pikuś, ale że nasz ci on, polskiej produkcji, więc należało o nim wspomnieć. Figurą znacznie ważniejszą, ba, najważniejszą, mająca większy wpływ na światowe społeczeństwa od Kim Kardashian, Seleny Gomez, Taylor Swift, Rihanny czy nawet Cristiano Ronaldo, jest zdecydowanie Donald Trump. Jego zdaniem współczesny nam świat zawdzięcza mu wszystko, co dobre, a to, co mogłoby ujemnie zaważyć na kondycji ludzkości – przed tym mieszkaniec Białego Domu broni nas i będzie bronił. I to do czasu, aż nam, ludziom, tchu w piersiach zabraknie, benzyny, pożywienia i słońca nad głową. A że zasługi to niemałe, to i nagroda powinna być w odniesieniu do nich adekwatna. Najlepiej jeśli odlana ze złota, bo do złota Trump ma słabość. Jeśli natomiast nie ma tyle złota na caluchnym świecie, by stworzyć na obraz i podobieństwo prezydenta nowego Kolosa, tyle że nie Rodyjskiego a Waszyngtońskiego, to w ostateczności może być i Nobel. W dziedzinie działalności pokojowej rzecz jasna, niemniej nasz bohater nie pogardziłby i nagrodą w dziedzinie fizyki, biologii, medycyny czy literatury. Bierze każdą, bo przecież liczy się sama nazwa a nie kategoria. Zresztą skoro Obamie przyznano za nic i ten skwapliwie przyjął wyróżnienie, to on równie dobrze może dostać za wszystko i wcale się nie obrazi. No i choć wenezuelska polityk Maria Corina Machado oddała Trumpowi swoją Pokojową Nagrodę Nobla w uznaniu jego zasług dla wenezuelskiej demokracji i wolności, o których wciąż śpiewają zamknięci w więzieniach tamtejsi działacze zwalczający reżimy Chaveza i Maduro, to jednak to nie to samo, co jej oficjalne przyznanie przez Norweski Komitet.
A przecież lista zasług Donalda Trumpa jest długa i każde z jego dokonań zasługuje na oddzielny laur.
To on, wbrew pacyfistycznym przyrzeczeniom wyborczym, rozpoczął niezrozumiałą dla świata agresję na Iran, udowodniając przy tym smutny fakt, że największe mocarstwo od lat stało się wykonawcą polityki państewka o wielkości województwa podlaskiego, biorąc przy tym koszt wojny na barki własnego podatnika.
On zatem odpowiada również za kompletny brak przygotowania do ataku, w tym błędne oszacowanie możliwości wroga.
I on winien jest poniesionej porażki, dowodząc przy okazji potencjalnym przeciwnikom, że posiadana przez USA druzgocąca przewaga w powietrzu oraz w satelitarnym rozpoznaniu w pewnych warunkach absolutnie nie przekłada się na zwycięstwo. Zachęta dla innych? Jak najbardziej, czego Huti są bolesnym dowodem.
To również USA pod wodzą Trumpa, przegrywając rozpoczęty konflikt, utraciły wiarygodność wśród sojuszników, którzy szukając lepszych rozwiązań własnego bezpieczeństwa, zawiązały w sierpniu bieżącego roku obronny pakt mekkeński, zwany również islamskim NATO, w którym stronami są Turcja, Arabia Saudyjska i dysponujący bronią jądrową Pakistan.
I to Donald Trump dał do myślenia sprzymierzeńcom, czy posiadanie na ich własnym terenie bazy amerykańskiej zmniejsza czy może odwrotnie – zwiększa zagrożenie, a co wizerunku USA nie poprawia.
To wreszcie prezydent USA, realizując polecenia z Jerozolimy, odpowiada za światowy kryzys energetyczny, w tym skokowy wzrost kosztów paliw w samych Stanach Zjednoczonych, których cenę obiecał Amerykanom obniżyć, fundując im de facto podniesienie wydatków domowych na inne towary, w tym również żywność.
I na koniec: klęska w wyborach połówkowych partii republikańskiej jest prostym następstwem żenującej podległości politycznej, poniesionej porażki militarnej i podniesienia kosztów życia. A za dwa lata może przenieść się na kolejne wybory prezydenckie.
Czy zatem pracujący w Gabinecie Owalnym człowiek o pomarańczowym upierzeniu godny jest Nagrody Nobla? Otóż zaskoczę wszystkich i powiem, że tak - jak najbardziej, choć nie jestem do końca pewny w jakiej dziedzinie, niemniej sam jego wygląd już na to wskazuje. Może więc jako mistrz niespełnionych przyrzeczeń, w tym zakończenia w dwadzieścia cztery godziny wojny między dwoma cyrylicznymi państwami cywilizacji turańskiej? A może jako kreator Doktryny Donroe, w której mowa o wyłącznej strefie wpływów Waszyngtonu na półkuli zachodniej, z której to koncepcji, niczym z dziurawej sieci wyciekły mu państwa Mercosur, a politycznie - cała Brazylia. Ewentualnie jako twórca obywatelskiego vademecum, na przykład. Nikt bowiem w tak krótkim czasie i tak namacalnie nie udowodnił Jankesom, że potrzebują przywództwa, które będzie realizować wyłącznie amerykańskie interesy. Interesy klasy średniej rzecz jasna, a nie wyalienowanych społecznie i państwowo, a bliskich prezydentowi elit pieniądza z jednej strony oraz socjalnie roszczeniowych nizin - z drugiej. Jednak głównie przyznałbym mu Nobla za wiekopomne odkrycie, za prawdę, której nie da się zaprzeczyć, a która głosi: ,,Nieważne, co ktoś ma napisane na bejsbolowej czapce, głuptasie, ważne, co ma wypisane w głowie.”
Komentarze
Pokaż komentarze (1)