John Cleese, jeden z członków sławnej grupy Monty Python - sadząc po jego powierzchowności, dowcipie, którym przeplata swoje wypowiedzi, a także zapamiętanym z dawnych filmów i ekranowych humoresek komediowym emploi - jest na pewno człowiekiem niezwykle sympatycznym. Takim, którego chciałoby się poznać i z nim zakumplować, by własne życie uczynić ciekawszym oraz - co chyba nawet ważniejsze - mniej problemowym, więc i lżejszym. Czymś takim, jak piwo light przy mocnych belgach lub słodkim pastry stout.
Okazuje się jednak, że Cleese sam popadł w kłopoty i chyba przestało mu być do śmiechu. Oto został oskarżony przez środowiska muzułmańskich aktywistów w Anglii o atakowanie islamu i sianie nienawiści wobec jego wyznawców, co faktycznie zdarza mu się na platformie X. A na Iksie wiadomo, jak to w mediach społecznościowych bywa, nie tylko on, ale każdy inny dureń żądny zaprezentowania się światu, jak na przykład pewien szef dyplomacji, wypisuje co mu ślina na język przyniesie, licząc przy tym na poklask gawiedzi. Tu jednak muszę od razu zastrzec, że były komik nie rozmija się z prawdą, oskarżając islam o sianie nienawiści i zarzucając jego świętej księdze nawoływanie do zabijania swoich przeciwników. Na dodatek twierdzi, iż kultura wyrosła na takiej ideologicznej bazie musi mieć charakter opresyjny, co mu się nie podoba i ma do tego prawo. Przy czym nie powiem, żeby święte, bo rzecz dotyczy Cleese’a, a ten od wszelkiej świętości całe dorosłe życie stronił jak diabeł od święconej wody.
Zaraz, zaraz, prawo prawem, a co na to walka z mową nienawiści? Już chyba w żadnym innym państwie policja nie jest tak wytresowana w tropieniu jej przejawów jak właśnie na Wyspach, przy czym jakby z założenia pomija wrogość muzułmanów do innowierców, skupiając się na najmniejszych nawet przejawach reakcji odwrotnych. Powtarzam: reakcji, a więc działań sprowokowanych zachowaniami wyznawców proroka, co jakoś umyka uwadze i policji, i ludzi za jej jednokierunkowe w tej kwestii funkcjonowanie odpowiedzialnych.
Cleese ma teraz nie lada problem, bo z jednej strony może obawiać się islamistów, którzy skracali o głowę za mniejsze nieposzanowanie ich wiary, z drugiej policji, która wyposażona w nową definicję islamofobii, jaka obowiązuje w Albionie od marca, może zapukać do drzwi aktora, zaś prokuratura wszcząć przeciw niemu postępowanie.
Jednym słowem lekko wystraszony i przygnębiony musi być ostatnio nasz wesołek, co może niektórych smucić, bo z pozorów gość jest niezwykle sympatyczny. A zatem co boli jego, poniekąd boli i nas – w ramach empatii rzecz jasna. Chciałoby się nawet powiedzieć, że Cleese to śmieszek na zawołanie, a tu ni stąd, ni zowąd chłop nadziany jest od środka mało strawną mieszanką lęków i obaw.
Ale zaraz, czyżby gość miał krótką pamięć? To przecież on i jemu podobni z Monty Pythona żartownisie kpiący z chrześcijaństwa, w tym głównie z Kościoła katolickiego, czy na przykład wtórujący im na tej samej fali słynny Irlandczyk Dave Allen, rozpoczęli w latach siedemdziesiątych istną krucjatę medialnej satyry skierowanej przeciwko religii. I choć ich działalność spotykała się z oporem środowisk kościelnych, to nikt im głów nie ucinał, bomb nie podkładał, nie prześladował, działalności nie zakazywał, procesów nie robił i do więzienia nie zamykał, mimo że ich żarty wypełniały wiele cech tego, co dziś nazywamy mową nienawiści. A że lata siedemdziesiąte poprzedzone zostały okresem przemian obyczajowych, politycznych i kulturowych w Europie i w USA, atak na religię padł na przygotowany społecznie grunt i zbierał obfite żniwo. Dlatego filmy brytyjskich prześmiewców, takie jak ,,Żywot Briana” czy ,,Sens życia według Monty Pythona” stawały się wręcz kultowymi wśród tych, którzy w ramach mody na ,,religijne wyzwolenie” rechotali i rechoczą do dziś. Przeoczono przy tym, że wiara, która również za sprawą Cleese’a weszła w okres wypierania się jej przez wiernych bądź stopniowego wygaszania się w nich religijnego zapału, ma szansę powrócić do katakumb, gdzie zgodnie z mitem zaczynała swój triumfalny pochód przez świat. I gdyby nie ten przykry fakt, to dziś stałaby się głównym narzędziem walki z islamem, taką społeczną tamą wobec agresywnej, stale walczącej religii muzułmanów. Bo zwalczać ideologię może tylko społeczeństwo uzbrojone w ideologię jej przeciwną, natomiast społeczeństwa zsekularyzowane, pozbawione kompasu moralnego, łatwo jej ulegają. Ba, tym łatwiej, gdy po stronie ideologicznego agresora staje aparat państwa, a w samej Wielkiej Brytanii skasowano osiemnaście lat temu uznane za archaiczne prawo ochrony chrześcijaństwa przed bluźnierstwem.
Co prawda Cleese i inni członkowie grupy Pythona zastrzegali, że absolutnie nie przyświecała im idea walki z wiarą – a gdzieżby tam! – tylko z jej dogmatycznym skostnieniem oraz hipokryzją tak części kleru, jak i wiernych, jednak tłumaczenie jest co najmniej naiwne, jeśli nie pokrętne. Liczy się bowiem faktyczny odbiór satyry i jej społeczne skutki, a nie intencja twórców, która może być mylnie rozumiana. To trochę tak, jakby ktoś przekonywał, że nie jest winny śmierci psa, bo przecież tylko zabijał na jego głowie pchły. A że tłukł je młotkiem, no to co?
I oto dziś gość, który swoją satyrą walił niczym w bęben w chrześcijaństwo, i tym samym, zaniżając instynkt samozachowawczy społeczeństwa, ma swój udział w rozprzestrzenianiu się islamu, nagle obudził się z ręką w nocniku. Chciał sobie dla odmiany pokrytykować kolejną religię, może nawet się z niej pośmiać, a okazało się, że jak mówią towarzysze rosyjscy: Nielzia! Bo jeśli nie przyjdzie po niego policja, to odnajdzie go muzułmanin z nożem lub z bombą, a może nawet poświęci swoje życie, przywdziewając pas szahida, kto wie?
Zatem, panie Cleese, morda w kubeł! Krytyka i dowcipy się skończyły, bo jak brutalnie udowodniła historia Charlie Hebdo religia islamu panosząca się dziś w zachodniej Europie, czemu notabene się pan przysłużył, nie może być tematem durnych żartów.


Komentarze
Pokaż komentarze (19)