Dlaczego upokorzyliśmy polskich pilotów, asów lotnictwa po ich heroicznej bitwie o Anglię? Jako niewdzięczny naród chcieliśmy deportować mężczyzn, w których zakochane były nasze kobiety, a Hitler się ich bał.
Tony Rennell dla Daily Mail
00:46 GMT 29 października 2016 r , zaktualizowane 02:01 GMT 29 października 2016 MailOnline
Nienawidzili mgły i mżawki, ale przede wszystkim okropnego jedzenia. Kanapki z pastą rybną, kapusta gotowana, mleczna herbata, ciepłe piwo.
I krem! Jeden z polskich pilotów myśliwców przybywających do Anglii w 1940 roku był przerażony tą „kleistą żółtą pastą”, która według niego smakowała jak proszek do prania. Jak stwierdził, „gotowanie brytyjski polega na przygotowywaniu najgorszych potraw z najlepszych produktów na ziemi ”.
Ale kochali nasze dziewczyny, które w odpowiedzi omdlewały na ich widok i uciekały do tych przystojnych, odważnych, czarujących młodych mężczyzn, uchodźców z pokonanej Polski, którzy przybyli do Wielkiej Brytanii, aby przyłączyć się do walki z hordami Hitlera.
Przybysze z Europy Wschodniej byli bardzo romantyczni i grzeczni, kłaniając się i strzelając obcasami, gdy byli przedstawiani, wysyłając kwiaty po pierwszej randce, szepcząc słodkie słowa w nastrojowym języku obcym. . . i legendarni ze względu na swoją waleczność również w łóżku.
Polski as, Jan Zumbach (z lewej) z dowódcą skrzydła Stefanem Witorzencem (w środku) i porucznikiem lotniczym Zygmuntem Blenkowskim, około 1943 r.
Angielki, które ich spotkały, były podekscytowane, lekceważyły swoje zahamowania i jak mogły wyrażały uznanie.
Nic dziwnego, że niektórzy sfrustrowani brytyjscy lotnicy przyszywali etykietki „Poland” na ramionach swoich mundurów RAF, gdy szli na tańce w nadziei, że wezmą udział w akcji.
Trudno przecenić wpływ Polaków na pognębioną, stojącą pod ścianą Wielką Brytanię, kiedy przybyli tu na początku II wojny światowej. Byli tu bezkonkurencyjni, póki dwa lata później nie pojawią się Amerykanie żujący gumę i obgryzający cygara.
Tym, co przykuło wyobraźnię, była nie tylko ekstrawagancja i ich oczywisty urok, ale także to, że nie ugięli się, gdy ich naród został zmiażdżony pod butami największej z sił, oparli się najlepiej, jak potrafili, i chociaż pobici i wygnani, nie zamierzali się poddać. Byli wojownikami, a nie niewolnikami.
I walczyli, kiedy mieli teraz drugą szansę na pokonanie Niemiec, z wielkim wyróżnieniem i wielkim sukcesem.
Gdy Hitler skierował do podboju Luftwaffe, aby zmusić wyspiarzy do poddania się, Polacy stanęli do bitwy o Anglię, wzmocniając RAF. Ich wkład był kluczowy. Odwrócił bieg zdarzeń.
Właśnie dlatego istnieje teraz ruch naszych elit politycznych, aby uhonorować to, co ci polscy lotnicy zrobili dla Wielkiej Brytanii trzy czwarte stulecia temu, specjalnym pomnikiem. Lordowie (Michael) Ashcroft i (Norman) Tebbit walczą o pomnik wartości 1 miliona funtów w londyńskim Hyde Parku.
Dwóch Torysów ma nadzieję, że po doniesieniach o fali ksenofobicznych ataków na Polaków tutaj w Wielkiej Brytanii w następstwie głosowania w sprawie Brexitu - będzie to przypomnienie historycznych powiązań między tymi dwoma krajami i długu, którego im nie spłaciliśmy.
Tak, może być polski pomnik wojenny schowany w pobliżu ich starej bazy w Northolt - i nazwany od tego węzeła drogowego na A40 - ale coś jest potrzebne jeszcze w centrum Londynu, w pobliżu innych wielkich narodowych pomników wojennych.
Tebbit słusznie twierdzi, że bitwa o Anglię zostałaby przegrana bez Polaków. „Zabrakło nam pilotów. W samą porę przybyli zahartowani w boju Polacy, którzy uciekli przed Niemcami i byli chętni, wykwalifikowani, by walczyć o swój i nasz kraj. Odwrócili losy bitwy. Luftwaffe wycofało się. Inwazja Hitlera na Wielką Brytanię została odwołana.
Jednak, co dziwne, wyżsi dowódcy RAF początkowo niechętni byli ich służbie, kiedy tu przybyli chcąc zrewanżować się na nazistowskich Niemiecach, które splądrowały ich ziemię.
Po klęsce u siebie w 1939 r. resztki polskiego lotnictwa znalazły się we Francji, gdzie utworzono rząd na uchodźstwie. Ale potem, w następnym roku, Francja również padła i jeszcze raz wycofali się, tym razem przybywając gromadnie do Anglii.
Blackpool był pierwszą bazą dla wielu, gdzie byli traktowani jak bohaterowie, stawiano im drinki w pubach, witano w domach, wprowadzano do elity towarzyskiej.
Zbyt hałaśliwi i nieprzyzwyczajeni do brytyjskich zwyczajów, niektórzy pili za dużo, wdawali się w bójki, walczyli nawet w pojedynkach, jakby nadal byli w Warszawie. Byli określani zbiorowo jako sprawiający problemy (...)
Fakt, że byli weteranami wojennymi, którzy byli już w akcji i fanatycznie nienawidzili Boche ( Szkopów), było to postrzegane u nich raczej jako wada, a nie jako bonus. Typy z RAF obawiały się, że nie podporządkują się ich kontroli. Jeden z wpływowych dowódców eskadry odrzucił ich jako „siedlisko furii, przekraczające wszelki rozum i autorytet”. Jeśli mieli się przydać, musieliby opanować się i powstrzymać niebezpieczny samobójczy temperament.
Trudno przecenić wpływ napływu Polaków na zmaltretowaną, przypartą do ściany Wielką Brytanię, kiedy przybyli tu na początku II wojny światowej.
Byli na początku ograniczani do obowiązków szkoleniowych - jak gdyby ich śmiertelnie niebezpieczne loty przeciwko Messerschmittom na niebie nad Polską, jak było w przypadku wielu z nich, się nie liczyło.
Zostali upokorzeni, zmuszeni do ćwiczeń na rowerach, dopóki nie udowodnili, że na rozkaz mogą szybko formować się w lewo lub w prawo. Kiedy w końcu dopuszczono ich do samolotów, traktowano ich, jak nowicjuszy.
Podjęto decyzję o rozproszeniu ich wśród eskadr brytyjskich, aby mogli nauczyć się tworzenia formacji. Ku zdziwieniu dowódców RAF, Polacy szybko się dopasowali. Okazali się wspaniałymi lotnikami, zdyscyplinowanymi w powietrzu, wcale nie harum-scarum i uwielbianymi przez swoich brytyjskich towarzyszy. Większość eskadr cieszyła się, że mają ich na pokładzie.
Jednak niespodziewanie nastąpiła zmiana oficjalnej polityki. Snooty Air Marszałek Hugh Dowding zdecydował, że ich pidginowy angielski w eskadrach brytyjskich łączy się ze zbyt dużym ryzykiem operacyjnym. Zamiast tego zaczęły powstać jednorodne polskie eskadry.
Rezultat był taki, że gdy bitwa o Anglię wybuchła pod koniec sierpnia 1940 r., A niebo nad południową Anglią stawało się coraz ciemniejsze od flot niemieckich samolotów, na wezwanie stawiło się 142 polskich pilotów - 66 w dwóch specjalnych eskadrach i reszta rozproszona wokół - aby odeprzeć silną presję na Wielką Brytanię w Spitfierach i Huricanach.
Pierwsze, polskie eskadry były frustrująco długo trzymane w rezerwie, gdy 31 sierpnia, zostali rzuceni do walki z wrogiem, który teraz groził przełamaniem obrony Wielkiej Brytanii.
Niewielu zrobiło tak wiele - niezapomniane zdanie Churchilla o odważnych pilotach eskadr myśliwskich.
Niewielu - niezapomniane zdanie Churchilla o pilotach eskadr myśliwskich tego kraju. - (...)
Wreszcie ze smyczy urwało się sześć Huricanów z Dywizjonu 303 - nazywanego eskadrą Kościuszki od polskiego generała z XVIII wieku - wystartowało z lotniska Northolt na obrzeżach Londynu i z miejsca zestrzeliło cztery wrogie Messerschmitty.
To był dopiero początek.
Uziemnili kolejne sześć 5 września i kolejne sześć następnego dnia. 7 września - dzień, w którym Luftwaffe po raz pierwszy wysłały setki bombowców na Londyn- zestrzelili 14, co stanowi rekord dla każdej z eskadr w ciągu jednego dnia.
Churchill wysłał serdeczne gratulacje, ale niektórzy malkontenci RAF wciąż insynuowali, podejrzewając, że pobudliwi Polacy przesadzają ze swoimi sukcesami.
Kapitan grupy został wysłany, by ich śledzić przy następnej potyczce. Wrócił po tym, jak był świadkiem zniszczenia 14 samolotów wroga podczas walk tych psów wojny. „To, co twierdzili, rzeczywiście wykonali” - relacjonował.
W kolejnych tygodniach Polacy udowodnili swoją wartość. W niektóre dni mocno naciskany RAF mógł zebrać zaledwie dwa tuziny myśliwców, aby zmierzyć się z 400 niemieckimi samolotami. Aż jedna czwarta była pilotowana przez Polaków. Do końca miesiąca liczba potwierdzonych zestrzeleń dywizjonu 303 przekroczyła 100.
Tymczasem inni Polacy dokonywali wyczynów w innych eskadrach.
Szczególnie biegli byli w nowoczesnej wersji staromodnej szarży kawalerii, jednej ze specjalności ich słynnych przodków ułanów.
Lordowie Michael Ashcroft (na zdjęciu) i Norman Tebbit walczą o pomnik wart 1 milion funtów w londyńskim Hyde Parku
Wpadali w ciasne formacje bombowców Luftwaffe i eskorty myśliwców, lecąc na kursie kolizyjnym, nerwowo wstrzymując ogień do ostatniej chwili - poniżej odległości 150 jardów, do której brytyjscy piloci byli instruowani.
Spowodowało to, że wróg wpadał w panikę i rozpraszał się na pojedyncze cele, które można było następnie oderwać jeden po drugim lub wejść na ogon i wrócić do bazy. Gdy zabraknie amunicji, Polacy wykorzystywali swoje umiejętności akrobatyczne, aby wbić samolot wroga w ziemię. Oczywiście sami ponosili straty w tych bitwach, ale ich liczba ofiar była znacznie niższa od wroga.
Jeden brytyjski pilot zostawał zabity na każdego zestrzelone 4,9 samolotu wroga. Polakom udawało się zestrzalić 10,5 samolotów wroga tracąc jednego pilota.
W „Forgotten Few”, w hołdzie dla polskiego lotnictwa, historyk Adam Zamoyski określa to „doskonałą taktyką i lepszą pracą zespołową - podstawową rzeczą, jakiej od nich oczekiwał najwyższy sztab RAF”.
Dlaczego Polacy mieli przewagę?
Na początku byli starsi - średnio w wieku 24 lat w porównaniu z 20 lat w przypadku brytyjskich pilotów. Ich zrozumienie i obsługa samolotów były również wyjątkowe, ponieważ nauczyli się latać w Polsce na prymitywnych samolotach. Wiedzieli, jak wykorzystać dodatkową prędkość i zwrotność, które zapewniły im Huricany.
Ale przede wszystkim eksperci w dziedzinie lotnictwa twierdzą, że było tak, ponieważ byli bardzo skoncentrowani w swoich kokpitach.
Ich odpowiednicy RAF zostali przeszkoleni, by polegać religijnie na instrumentach pokładowych i radiu. Polacy woleli używać oczu, ponieważ ciągle skanowali każdy kierunek, a następnie reagowali instynktownie.
Zawsze byli w pogotowiu, widzieli dalej i działali szybciej. Wszystko to uczyniło ich panami niebios. Jednak stanęli przed jednym wyjątkowym zagrożeniem.
Gdy zostawali zestrzeleni, trudności językowe oznaczały, że byli myleni z Niemcami, poparzeni płomieniami i brudni spadali ze spadochronem na ziemię. Widły i strzelby mieli na przeciw sobie, a lincz był wyraźną opcją. Nauczyli się mówić „odpieprz się, stary” z nieskazitelnym angielskim akcentem, aby się identyfikować.
Ale kiedy ustalono ich narodowość, traktowano ich jak królów. Jeden z nich wylądował w eleganckim klubie tenisowym i zdziwił się, że został zaproszony do utworzenia drużyny deblowej.
Kolejny krzepki pilot szwadronu 303 twierdził, że został znaleziony przez kobietę, której mąż przebywał w wojsku i która trzymała go w domu przez dwa dni, po czym pozwoliła mu wrócić do Northolt, wyczerpana, ale z szerokim uśmiechem na twarzy.
Polacy walczyli do września i października u boku brytyjskich odpowiedników, dopóki niemieckie straty nie osiągnęły poziomu, w którym się poddali i ustąpili.
Bitwa o Anglię dobiegła końca.
Kiedy doszło do podsumowania, było jasne, jak bardzo przyczynili się do zwycięstwa. Ogólnie rzecz biorąc, zapewnili oni 5% pilotów, którzy bronili brzegów wyspy w tym krytycznym okresie i zestrzelili 200 samolotów wroga, co stanowi 7,5% całości.
Sir Archibald Sinclair, Sekretarz Stanu ds. Lotnictwa, był pełen podziwu. „Niedobór wyszkolonych pilotów uniemożliwiłby obsadzenie eskadr wymaganych do pokonania
wroga."
Komentarze
Pokaż komentarze (5)