Lifesite/ Koniec celibatu?

Papież Franciszek otwiera drzwi do zniesienia celibatu kapłańskiego, ujawniła doktryna Synodu Amazońskiego.

John-Henry Westen / LifeSiteNews.com

Diane Montagna

Pt 31 stycznia 2020 r. - 13:43 EST

  

31 stycznia 2020 16:47 Aktualizacja EST: Raport zawiera teraz komentarze profesora Roberto de Mattei.

RZYM, 31 stycznia 2020 r. (LifeSiteNews) - historyk katolicki Roberto de Mattei twierdzi, na podstawie dokumentów otrzymanych od „kilku biskupów”, że postsynodalna adhortacja papieża Franciszka na Synodzie Amazonskim otworzy drzwi do zniesienia celibatu kapłańskiego w kościele łacińskim.

Według dokumentów uzyskanych przez Corrispondenza Romana, adhortacja apostolska, która ma ukazać się w lutym, powtarza dosłownie akapit poświęcony celibatowi kapłańskiemu w końcowym dokumencie synodu.

De Mattei argumentuje, że pozytywne włączenie tego tekstu do adhortacji apostolskiej skutecznie „otworzy drzwi” biskupom niemieckim i innym, aby pozwolić na małżeństwa wśród duchowieństwa. „Nie ma powodu zabraniać w innych regionach świata tego, co będzie dozwolone w niektórych częściach Amazonki”, pisze.

LifeSite rozmawiało dziś wieczorem w Rzymie z Roberto de Mattei. Potwierdził, że w ostatnich dniach grupie biskupów wysłano „część” projektu zachęty apostolskiej i że co najmniej jeden biskup udostępnił tekst. De Mattei potwierdził, że paragraf 111 ostatecznego dokumentu Synodu Amazońskiego jest dosłownie powtórzony w projekcie adhortacji apostolskiej.

Powiedział, że nie jest jasne, dlaczego biskupi otrzymali tylko część tekstu projektu, ale spekulował, że ten ruch mógł być przeznaczony do oceny reakcji biskupów. De Mattei uważnie zauważył również, że projekt tekstu otrzymany przez biskupów może nie być ostatecznym tekstem ogłoszonym przez papieża Franciszka.

To nie są „fałszywe wiadomości”, powiedział szanowany włoski historyk.

Benedykt XVI i kardynał Robert Sarah są współautorami nowej książki o celibacie kapłańskim, stanowczo przeciwstawiając się święceniom kapłańskim poślubionym mężczyznom w Kościele łacińskim.

W pracy Benedykt XVI pisze:

Zdolność do porzucenia małżeństwa w celu całkowitego oddania się Panu jest kryterium posługi kapłańskiej. Jeśli chodzi o konkretną formę celibatu w starożytnym Kościele, należy również zauważyć, że żonaci mężczyźni mogli otrzymać sakrament święceń tylko wtedy, gdy zobowiązali się do abstynencji seksualnej, to znaczy do małżeństwa z Józefitami. Taka sytuacja wydaje się być całkiem normalna w pierwszych wiekach.

To stwierdzenie przypomina i potwierdza święte znaczenie obowiązkowego charakteru celibatu kapłańskiego w post-apostolskim wezwaniu do Eucharystii Sacramentum Caritatis:

„W jedności z wielką Tradycją kościelną, z Soborem Watykańskim II i moimi poprzednikami w Ministerstwie Piotrowym, potwierdzam piękno i znaczenie życia kapłańskiego w celibacie jako wyrazu całkowitego i wyłącznego oddania Chrystusowi, Kościół i Królestwo Boże, a tym samym potwierdzają jego obowiązkowy charakter dla tradycji łacińskiej ”(n. 24).”

W ostatnim wywiadzie na temat swojej współautorskiej książki kardynał Robert Sarah stwierdził również:

Celibat kapłański nie jest prostą dyscypliną kanoniczną. Jeśli prawo celibatu zostanie osłabione, nawet dla jednego regionu, otworzy się wyrwa, rana w tajemnicy Kościoła. Istnieje związek ontologiczno-sakramentalny między kapłaństwem a celibatem. To przypomina nam, że Kościół jest tajemnicą, darem od Boga, który nie należy do nas. Nie możemy stworzyć kapłaństwa dla żonatych mężczyzn bez zniszczenia kapłaństwa Jezusa Chrystusa i Jego Oblubienicy, Kościoła. (Synod na Amazonce, dokument końcowy, n. 111)

Poniżej znajduje się angielskie tłumaczenie artykułu prof. Roberto de Mattei, opublikowanego dziś wieczorem w Rzymie.

***

Wiadomości, które teraz relacjonujemy, były w zawieszeniu ale potwierdzenie dotarło do nas poufnie od kilku biskupów, którzy otrzymali część (nie wszystkie) postsynodalnej adhortacji apostolskiej papieża Franciszka z Synodu Amazońskiego. Ta część zasadniczo odtwarza paragraf 111, który został zatwierdzony w końcowym dokumencie synodu

Wiele wspólnot kościelnych na terytorium Amazonii ma ogromne trudności z uczestnictwem w Eucharystii. Czasami kapłan może powrócić do wspólnoty, aby celebrować Eucharystię, ofiarować sakrament pojednania lub namaścić chorych we wspólnocie.

Doceniamy celibat jako dar Boży, o ile dar ten pozwala uczniowi misyjnemu, powołanemu do kapłaństwa, poświęcić się całkowicie służbie Świętemu Ludowi Bożemu. Stymuluje miłość pasterską i modlimy się, aby było wiele powołań żyjących w kapłaństwie w celibacie. Wiemy, że tej dyscypliny „nie wymaga sama natura kapłaństwa” (PO 16), chociaż istnieje wiele praktycznych powodów (...)synowie za to. W encyklice o celibacie kapłańskim św. Paweł VI utrzymał to prawo i przedstawił motywy teologiczne, duchowe i duszpasterskie, które je popierają. W 1992 r. Postsynodalna adhortacja św. Jana Pawła II o formacji kapłańskiej potwierdziła tę tradycję w Kościele łacińskim (por. PDV 29).

Biorąc pod uwagę, że uzasadniona różnorodność nie szkodzi komunii i jedności Kościoła, a raczej wyraża ją i służy jej (por. LG13; OE 6), świadkami mnogości istniejących obrzędów i dyscyplin, proponujemy, aby właściwe i kryteria były ustalane przez właściwe upoważnienie, w ramach Lumen gentium 26, do wyświęcania na kapłanów odpowiednich i szanowanych ludzi wspólnoty z legalnie ukonstytuowaną i stabilną rodziną, którzy mieli owocny stały diakonat i otrzymali odpowiednią formację dla kapłaństwa, aby podtrzymać życie wspólnoty chrześcijańskiej poprzez głoszenie Słowa i celebrację Sakramentów w najbardziej oddalonych regionach regionu Amazonii.

Dlatego drzwi są otwarte. Nie ma powodu, aby zakazać w innych regionach świata tego, co będzie dozwolone w niektórych częściach Amazonii. Biskupi niemieccy i inni są gotowi rozszerzyć dostęp do prezbiterium mężczyznom żonatym uznanym przez właściwe władze za odpowiednie. To, czego się pozbywa, to nie tylko „dyscyplina kościelna” podlegająca zmianom, ale także prawo Kościoła oparte na przykazaniu boskiego i apostolskiego pochodzenia.

Pięćdziesiąt lat temu, podczas sympozjum biskupów europejskich, które odbyło się w Chur w lipcu 1969 r., Kardynał Leo-Joseph Suenens podczas końcowej konferencji przeczytał apel Hansa Künga o rezygnację z celibatu kapłańskiego. Prośba ta była zgodna z rolą, jaką progresywna teologia przypisywała seksualności: instynkt, że człowiek nie powinien (...)„wyzwolić się”, znajdując w seksie formę „realizacji” osoby ludzkiej. Od tego czasu zapotrzebowanie wzrosło i towarzyszyło procesowi sekularyzacji i samozniszczenia Kościoła.(...)