Układ'91

CZERWIEC 1991

Pokój opłacony przez FOZZ. Na stoliku szampan którego nikt nie otworzył, truskawki, i magnetofon schowany w wazonie. To jest JASKÓŁCZE GNIAZDO - pokój przygotowany do kompromitacji.

Za lustrem weneckim, w pokoju 313, siedzi dwóch mężczyzn w słuchawkach.

PUŁKOWNIK (60) i KRUK (40) - opiekun jaskółki, oficer prowadzący. Stara szkoła KGB, teraz UOP.

W pokoju 312:

MICHAŁ FALZMANN (37) - w za dużym swetrze, z teczką NIK pod pachą, spocony. Myśli że jest na spotkaniu z tłumaczką z zachodniego banku który ma wyjaśnić przelewy HORSEFIELD.

I JASKÓŁKA - EWA (26) - kryptonim RÓŻA. Piękna, inteligentna, mówi po francusku, po polsku bez akcentu. Najlepsza w wydziale. Ubiór: elegancki, nie wulgarny. To nie jest prostytutka. To jest aktorka. Gra rolę zachodniej konsultantki która podziwia idealistów.

                         EWA (jaskółka)

          Pan Falzmann? Czekałam. Proszę, 

          niech pan siada. Zamówiłam szampana. 

          W Paryżu piją go do każdej umowy.

                         FALZMANN

          Ja... ja nie piję. I nie mam umowy. 

          Mam tylko pytania. O konto HORSEFIELD.

          Pani jest z banku?

                         EWA

          Jestem z miejsca gdzie są odpowiedzi.

          (uśmiecha się)

          Słyszałam o panu. Kontroler który 

          znalazł dwa miliardy. I który ma 

          piątkę dzieci i nadal mieszka na 

          Bielanach. To jest... niezwykłe.

Zna dzieci. Falzmann zamiera. To zdanie już słyszał od Pułkownika w kawiarni.

                         FALZMANN

          Skąd pani wie o moich dzieciach?

                         EWA (szybko zmienia)

          Z akt NIK-u. Czytałam pana raport. 

          Jest pan bardzo dokładny. Bardzo...

          męski w swojej dokładności. W Paryżu 

          tacy mężczyźni nie istnieją.

Podchodzi bliżej. Dotyka jego rękawa. Pachnie drogimi perfumami. Za drogimi na 1991.

                         EWA

          Wie pan, w Paryżu kobieta może 

          pomóc mężczyźnie który jest sam 

          przeciwko wszystkim. Otworzyć mu 

          drzwi. Konto. Paszport. Nowe życie.

                         FALZMANN

          Ja nie jestem sam. Mam żonę. Izabelę.

                         EWA

          Izabela która nie rozumie? Która 

          liczy każdy grosz na kapcie dla Patryka?

          A ja rozumiem. Wiem ile pan jest wart.

          Dwa miliardy. I wiem że nikt panu 

          nie podziękuje.

Siada obok. Blisko. Za blisko. W pokoju 313 KRUK podgłaśnia magnetofon.

                         KRUK (szept do Pułkownika)

          Teraz. Już go ma.

                         PUŁKOWNIK

          Cicho.

W pokoju 312 Ewa kładzie dłoń na teczce Falzmana. Jej dłoń na jego dłoni.

                         EWA (ciszej)

          Możemy wyjechać. Jeszcze dziś. 

          Mam samochód na dole. Zurych jest 

          14 godzin stąd. Tam nikt nie pyta 

          o żony. Tam pyta się tylko o numery 

          kont. A pan zna numery.

Falzmann patrzy na jej dłoń. Na szampana. Na truskawki. I nagle patrzy w lustro. Weneckie. Widzi w nim swoje odbicie i... cień kabla za lustrem.

Wstaje. Gwałtownie.

                         FALZMANN

          Ile wam płacą za to?

                         EWA

          Słucham?

                         FALZMANN

          Za to. Za pokój. Za szampana. 

          Za truskawki w czerwcu. Za to że 

          znacie imiona moich dzieci. Joanna, 

          Zuzanna, Patryk, Anna, Maria. 

          Pani wymieniła tylko trójkę. 

          W raporcie NIK nie ma imion moich dzieci.

Cisza. Jaskółka pierwszy raz traci tekst.

                         FALZMANN

          Moja żona Izabela... ona nie liczy 

          grosza na kapcie. Ona je ceruje. 

          Taśmą izolacyjną. Bo nie mamy na nowe.

          I wie pani co? Ona nigdy nie pytała 

          mnie ile jestem wart. Tylko czy 

          wrócę na kolację.

Bierze teczkę. Idzie do drzwi.

                         EWA (już bez gry, cicho)

          Panie Michale... oni pana zniszczą.

                         FALZMANN (odwraca się)

          Wiem. Ale przynajmniej nie będą 

          mieli filmu jak to robią.

Patrzy prosto w lustro weneckie. Prosto w Pułkownika.

                         FALZMANN

          Proszę powiedzieć krukowi... że miód 

          był za słodki. I za stary. Jak cała 

          ta wasza szkoła.

Wychodzi. Trzask drzwi.

W pokoju 313:

KRUK zdejmuje słuchawki. Wściekły.

                         KRUK

          Kurwa. Mówiłem że za mądry na jaskółkę.

                         PUŁKOWNIK (patrzy w lustro, długo)

          Nie. Za biedny. Ideowcy nie idą na 

          jaskółki, Kruk. Ideowcy idą na idee.

          Dlatego trzeba im robić herbatę.

Wyłącza magnetofon. Taśma pusta.

CIĘCIE DO:

INT. MIESZKANIE FALZMANÓW - BIELANY - NOC - TEN SAM CZAS

Izabela ceruje kapcie Patryka taśmą. Drzwi się otwierają. Wchodzi Michał, blady.

                         IZABELA

          Jak spotkanie w banku?

                         FALZMANN (przytula ją mocno, za mocno)

          Nie było żadnego banku.

Nie mówi nic więcej. Bo nie chce żeby Izabela wiedziała że próbowano kupić go jej własnymi dziećmi.