LEKCJA

"LEKCJA"

Inspirowany dokładnie cytatem z przemówienia Netanjahu .

Logline

Historyk Holokaustu i autor przemówień premiera odkrywa, że doktryna, którą sam pomógł stworzyć - "wierz wrogom, gdy mówią, że chcą cię unicestwić" - stała się systemem, który sam produkuje wrogów, których się boi.

 Bez pościgów. Paranoja jest biurokratyczna - w teczkach, w protokołach z podsłuchów, w niewysłanych mailach.

Bohater

EITAN BARAN (58) - nie polityk, nie żołnierz. Archiwista Jad Waszem, syn ocalałych. To on 20 lat temu napisał dla premiera zdanie, które stało się doktryną państwa: "Nauczyliśmy się wierzyć naszym wrogom". Wierzył w to absolutnie.

Teraz jest doradcą ds. pamięci historycznej w Kancelarii Premiera.

TREATMENT

AKT I - INTERNALIZACJA

Eitan pisze przemówienie na Zgromadzenie Ogólne ONZ. Premier ma powiedzieć: "Zinternalizowaliśmy te lekcje i zastosowaliśmy je w praktyce. Jesteśmy za pokojem z każdym, kto pragnie pokoju z nami".

Tego samego dnia do Eitana trafia do weryfikacji historycznej tajny aneks do raportu wywiadu. Analiza lingwistyczna gróźb ze strony Iranu i Hamasu. Wniosek raportu: 78% cytatów o "unicestwieniu" użytych w przemówieniach premiera w ostatnim roku to tłumaczenia błędne, wyrwane z kontekstu lub pochodzące ze źródeł, które wywiad sam oznaczył jako niewiarygodne.

Eitan idzie z tym do swojego oficera prowadzącego z Amanu. Słyszy: "Eitan, lekcja numer jeden to wierzyć wrogom. Lekcja numer dwa to nie pytać, czy wróg istnieje, tylko co zrobimy, gdy zaatakuje. Po co to komplikujesz?"

Zaczyna sprawdzać archiwum. Kto pierwszy przetłumaczył te groźby? Kto zlecił ich dystrybucję do mediów?

AKT II - ZASTOSOWANIE W PRAKTYCE

Eitan odkrywa mechanizm. Istnieje w strukturach Kancelarii mała komórka "Tiferet" - 3 ludzi. Ich zadaniem od 10 lat jest "utrzymywanie świadomości zagrożenia". Nie tworzą fałszywych gróźb. Tylko selekcjonują prawdziwe, ale te najbardziej skrajne, i podbijają je. Bo, jak mówi szef komórki: "Jeśli zapomnimy, że chcą nas eksterminować, zginie świat, który chcemy zachować. Robimy to dla pokoju".

Im bardziej premier mówi o pokoju z sąsiadami, tym bardziej potrzebuje dowodu, że pokój jest nagrodą za czujność.

Eitan ma dylemat. Jego własna rodzina zginęła, bo świat NIE uwierzył Hitlerowi. Teraz on widzi, że jego własny kraj zaczął wierzyć tak bardzo, że sam zaczął pisać kwestie swoim wrogom.

Kulminacja Aktu II: Eitan dostaje ostateczną wersję przemówienia premiera do korekty. Widzi dopisane zdanie, którego tam nie było: "Ostatecznie eksterminują świat, który wszyscy chcemy zachować". To jego własne słowa sprzed lat. Teraz rozumie, że stały się samospełniającą się przepowiednią - jeśli wróg chce zniszczyć cały świat, to każda wojna jest obronna.

AKT III - WIARA

Eitan musi podjąć decyzję w dniu przemówienia w Nowym Jorku.

Ma dwie możliwości:

1. Upublicznić raport o manipulacji tłumaczeniami. Zostanie uznany za zdrajcę, potwierdzi tezę antysemitów, że Żydzi sami wymyślają antysemityzm. 2. Milczeć i pozwolić, by doktryna działała dalej, zapewniając bezpieczeństwo, ale za cenę życia w wiecznym bunkrze. 

W ostatniej scenie nie robi żadnego z nich. Wchodzi do sali Zgromadzenia Ogólnego jako członek delegacji. Premier mówi jego słowa. Kamera zostaje na twarzy Eitana. On nie słucha już słów. Słucha ciszy między słowami. I nie jest pewien, czy słyszy prawdę, czy tylko echo własnego strachu.

Ostatni kadr to pusty teleprompter, na którym zostało tylko jedno zdanie: "Nauczyliśmy się wierzyć".