Polska w nowym pokerowym rozdaniu

Polska polityka zagraniczna od dawna przypomina grę w karty, w której wszyscy mają asy, tylko my mamy dwójkę i udajemy, że tak miało być od początku. Tą dwójką jest ostatnio Abu Zabi. Stolica, w której nawet wielbłądy mają klimatyzację, a wieżowce rosną szybciej niż polskie obietnice wyborcze.

Z jednej strony mamy więc Polskę, która jeździ do Abu Zabi po daktyle i dobre zdjęcia z szejkiem. Z drugiej strony mamy Moskwę, do której właśnie jadą wysłannicy Trumpa. Czy to Truman z 1945 roku, czy Trump z 2025 roku, w Moskwie i tak nikt nie sprawdza dowodu, bo liczy się tylko to, czy przyjechałeś z walizką, a w walizce masz coś do zaoferowania.

I tu zaczyna się cała zabawa, bo Polska nagle odkrywa, że jej brak wycieczki do Abu Zabi to nie jest zwykła turystyka.

Wygląda to mniej więcej tak. Wysłannicy Trumpa siedzą w Moskwie przy długim stole, piją herbatę i próbują dogadać się w sprawie pokoju, i tego kto komu pierwszy ustąpi. A w tym czasie MSZ mówi całkiem spokojnie: słuchajcie, my mamy numer. I to nie byle jaki numer. To numer, pod którym odbiera człowiek, który zna człowieka, który zna człowieka, który może zadzwonić do każdego.

Więc Polska, która normalnie w wielkiej grze jest co najwyżej kelnerem roznoszącym karty, nagle staje się sama kartą. Nie mamy lotniskowca, nie mamy własnej ropy, nie mamy nawet własnego szejka, ale mamy zdjęcie z ogrodu przed Białym Domem. Bo Moskwa rozumie tylko język siły, ropy i dobrych znajomości.

Na końcu więc okazuje się, że polska jest kartą przetargową. Kartą, którą można położyć na stół dokładnie wtedy, kiedy wysłannicy w Moskwie zaczną się zastanawiać, po co im w ogóle ta Polska.