Manowce kosmopolityzmu

Niesamowite, jak skutecznie kolejne pokolenia młodzieży dają się mamić idei kosmopolityzmu.

Cóż jest takiego w tej idei? Wydawałoby się, że powinna być już mocno zużyta - nie ze względu na czas oczywiście, chociaż, według niektórych pierwszym kosmopolitą miał być już Diogenes ze swoim: "Jestem obywatelem świata". W tamtych czasach, jednak, idee takie nie miały racji bytu i pozostawały wyłącznie w umysłach. Na szczęście. 

Pierwsze, bardziej znaczące wcielenie idei kosmopolityzmu w życie rozpoczęło się wraz z Oświeceniem i Rewolucją Francuską. Hasło "Liberté, égalité, fraternité" wpisuje się znakomicie w tę ideę. Efekt? Kilkaset tysięcy ofiar na przestrzeni kilku lat. Później miało być lepiej - komunizm ze swoim "proletariusze wszystkich krajów - łączcie się!" brzmiał równie sugestywnie. Umożlwił wyznawcom kosmopolityzmu wymordowanie kilkudziesięciu milionów ofiar na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Skuteczności, z pewnością, odmówić kosmopolityzmowi nie można.

Kosmopolityzm nie jest,  jednak skompromitowany, wyłącznie tymi wydarzeniami. Jest skompromitowany ponieważ jest pustym - "jak cymbał brzmiącym", hasłem.

Zachłyśnięci "wielką, kosmopolityczną ideą jednego narodu wszystkich ludzi", próbują wskazywać na tożsamość kosmopolityzmu i chrześcijaństwa (sic!). Cóż za kuriozalny zabieg! Gdy mówimy o chrześcijaństwie mamy przecież na myśli KOMPLETNĄ idę pojednania ludzi z Bogiem oraz współżycia z innymi ludźmi. Z tej perspektywy kosmopolityzm jest całkowicie redundantny, a tym samym - zbędny.

Chrześcijaństwo, wyznaczając normatywnie sposób traktowania innych ludzi (miłość) nie potrzebuje "czegoś jeszcze". Kosmopolityzm próbuje zatem być kolejnym mesjaszem, który "poprawia" po Chrystusie.

Dlatego właśnie dla chrześcijanina - prawdziwego chrześcijanina,  kosmopolityzm nie ma racji bytu, jest mu nie tylko niepotrzebny, ale wręcz szkodliwy. I tutaj właśnie dochodzimy do momentu w którym można zauważyć powód dla którego kosmpolityzm, zamiast ostatecznej kompromitacji, przeżywa renesans, stając się modus operandi dla Unii Europejskiej.

Powodem tym jest wykorzystanie idei kosmopolityzmu, jako chwytliwego i sugestywnego surogatu chrześcijańskiego uniwersalizmu, przez (i dla) ludzi chrześcijaństwu wrogich.

Ostatecznie jednak różnice widać natychmiast - chrześcijaństwo szanuje kultury narodowe i czerpie z ich bogactwa. Kosmopolityzm - odwrotnie. Wszystkie dotychczasowe "wdrożenia" kosmopolityzmu niszczyły te kultury oraz sprowadzały ludzi do roli przedmiotu propagandy.

Warto zauważyć, że kosmopolityzm się rozwija, dojrzewa do kolejnych "mądrości etapu". Dotychczas zajmował się wyłącznie zabijaniem dorosłych. Teraz, jednak znalazł sposób na zwiększenie siły swego oddziaływania przy jednoczesnym znieczuleniu zabijających. "Wzbogacił" nas o masową aborcję i eutanazję. Obydwie te idee rozwijają się z wielką pomyślnością w "kosmopolitycznych", tzn: demokratycznych, dojrzałych, otwartych i liberalnych społeczeństwach Europy.

Nie, nie! Nie uważam jednak, że na tym koniec, widzę wielkie, świetlane perspektywy przed kolejnymi pokoleniami zachłyśniętych kosmopolityzmem. Potencjalnych ofiar  wciąż jest wiele - rekord ustaniowiony przez komunizm jest do pobicia!

Sugeruję jednak rozważyć przyśpieszenie - już w aktualnej, aborcyjno-eutanazyjnej formie, kosmopolityzm powoduje wyniszczenie rasy białej w Europie (vide Wielka Brytania, Francja). Inne rasy mogą nie być równie głupie, żeby tę ideę kontynuować. A zegar tyka.