1. Czy wierzycie w Polskę tak jak myśmy wierzyli?
Raczej nie za bardzo. Nie w taki sposób. Nie tak gorąco. Choć to nie jest prawda, iżbyśmy się Polski mieli wyrzekać. Ale sami rozumiecie ... życie. Więc wyjeżdżamy z niej, idziemy na kompromisy, trzeba jakoś żyć.
2. Czy nasz cel został osiągnięty?
Tak. Choć nie w wyniku waszej walki. Możecie się cieszyć, że Polska jest wolna.
3. Czy nasze poświęcenie było potrzebne?
Poświęcenie ma to do siebie, że stanowi wartość samą w sobie. Jest bowiem dowodem na to, że istnieją rzeczy większe od życia, idee wyrastające ponad doczesność jednego człowieka. Więc w tym sensie - tak.
Biorąc jednak pod uwagę konsekwencje, to - choć z trudem to mówimy - nie. Zabrakło was w późniejszej rzeczywistości. Po hekatombie katyńskiej utrata was była jak wycięcie z ciała narodu jego serca albo i mózgu. Szkoda, że tak się stało.
4. Co z naszymi dowódcami?
Nie poszli za wami "w bój". Niestety. Monter, który na naradzie wysyłającej was w śmiertelny bój uważał, że brak broni zastąpi „furia odwetu” w 1956 przeniósł się do Waszyngtonu, gdzie do śmierci pracował jako tłumacz i radca prawny. Generał Bór przeprowadził się do Wielkiej Brytanii. Zmarł na serce w trakcie - polowania. Bez komentarza.
5. Chcieliśmy Polski, Polski wielkiej, ale przede wszystkim Polski wolnej. Oddaliśmy za to swoje życie.
I za to chwała wam będzie wśród wszystkich Polaków - na zawsze.



Komentarze
Pokaż komentarze (1)