czerwiec 2002 r.
Czy musieliśmy i czy musimy być prymusami w liberalizmie gospodarczym?
Czy musimy być prymusami w liberalizmie gospodarczym, czy musimy mieć rekordowo niską inflację, czy musieliśmy tak szybko, „na skróty” osiągać „europejskie”, ekonomiczne parametry?
Skoro jako kraj funkcjonujemy wśród innych europejskich krajów, w których narodowe interesy i egoizm biorą górę nad europejską otwartością i solidarnością, to uważam, że nasz biedny kraj nie może się z tych tendencji wyłamywać. Już dość wycierpieliśmy jako społeczeństwo na otwieraniu się bez żadnych ograniczeń na europejską wspólnotę i na inne światowe gospodarki. Miano przykładnego, otwartego, liberalnego kraju nie jest warte wielu ludzkich tragedii.
Nasze elity, które tak odważnie, pięknie i szlachetnie zapisały się w walce z komunistycznym reżimem i później w sprytnym i pokojowym przejmowaniu władzy w kraju, w stosunku do państw i instytucji europejskiej wspólnoty zatraciły spryt na rzecz nadgorliwości uczniaków oczekujących na egzamin
Nasze rządy (a z nimi większość Polaków) były naiwne, ufały w mądrość, otwartość i solidarność europejskich polityków i i instytucji nie chciały drażnić „Europy” i upominać się o nasze interesy. Na pewno niewskazane były wtedy postawy arogancji, tupetu, to my przecież czekaliśmy na przyjęcie nas do wspólnoty Ale jednak może nasze władze, nasze rządy były zbyt szlachetne, zbyt ufne, zbyt miękkie i zbyt uległe by zapłacic frycowe. Być może potrzebne były elementy cwaniactwa i państwowego egoizmu, sprytu, twardości i odporności na europejskie naciski. Zresztą niektóre zalecenia nasze rządy wypełniały jeszcze przed upływem wyznaczonych terminów na ich wprowadzenie, szybciej od oczekiwań Unii. Spolegliwość wobec Unii przedkładano nad interesy naszego społeczeństwa
Komentarze
Pokaż komentarze