Słowiańszczyzna - Rusałka — wyjaśnienia

Słowiańszczyzna - Rusałka - wyjaśnienia

Do wcześniejszej notki otrzymałem takie komentarze:

---

"- RUSAŁKA

 - uwzględniając wymowę ludową słów, nazwa ta budzi dość jednoznaczne skojarzenie - przaśne, siermiężne i zgrzebne.;"

Adam Mickiewicz - "Świtezianka” - "A dziewczyna, jak rusałka, wyszła z fali…"

Adam Mickiewicz - "Świteź” - "Krąg dziewic — niby rusałki — w wodzie się kołysze.”

Juliusz Słowacki - "Balladyna” - "Jak rusałka po rosie biegła lekko…”

Bolesław Leśmian - wiersz "Topielica” - "Wdziałem w toni rusałkę, co wabiła spojrzeniem.”

Aleksander Puszkin – „Rusałka” -

"W tém, lekka jak błyskawica,

Bielsza od świeżego śniegu

Naga wychodzi dziewica,

I milczkiem siadła u brzegu."

-

Słowo rusałka nie jest pierwotnie słowiańskie — wywodzi się z łacińskiego rosalia, czyli „święto róż”, i trafiło do języków słowiańskich dopiero w XVIII wieku. - Wikipedia

-

@zenjk, opisałeś je jako: przaśne, siermiężne i zgrzebne. Przy "filuternym" nie reagowałbym, choć to też nie to.

---

Wymagają one mojej odpowiedzi:

1. Tak jak napisałem w tekście pierwotnym skojarzenie moje jest zabawne, bo wychodzi poza sztywną wiedzę zawartą w encyklopediach - i tym się właśnie różni od sztywnej wiedzy czym życie, twórczość i twórcze podejście do tego tematu.

2. Teraz, co do tropów, na których się oparłem:

- słowo RUSAŁKA jest nieco podobne do imion rosyjskich RUSŁAN, RUSŁANA,

- użycie litery Ł wskazuje na słowiańskie pochodzenie tego słowa,

- skoro słowo to pojawiło się w poezji romantycznej jego pochodzenie ludowe uważam za wiarygodne,

- do określeń, których użyłem, dodałbym jeszcze: FIGLARNE, FILUTERNE i JURNE,

- według mnie nie byłby to pierwszy raz, gdy słowo ludowe wchodząc na salony jest obierane z pierwotnego znaczenia, wygładzane, wysubtelniane, pozbawiane jego pierwotnego precyzyjnego charakteru chłopskiego - aby służyć jako sentymentalna zabawka inteligenckim elitom.

3. Nie byłby to pierwszy raz, gdy słowo zapożyczone z obcych języków i uformowane po słowiańsku-polsku, ludowemu, nabiera nowego znaczenia - takiego dość wieloznacznego.

4. A jakbyś miał jeszcze jakieś zastrzeżenia, to najlepiej język staropolski ludowy jest zachowany w obecnym języku śląskim.

Nie chcę być nieuprzejmy, ale takie piękne staropolskie słowo przytoczę:

WYDUPIAJ!

Przedstawiając to słowo chcę ci tylko pokazać, że ludowy język staropolski do powszechnego użycia miał słowa o wyraźnym zabarwieniu emocjonalnym, którego słowo RUSAŁKA zostało pozbawione.

--