ZDROWIE SOMATOPSYCHICZNE I ZABURZENIA SOMATOPSYCHICZNE
Współczesne nauki medyczne i inne nauki powiązane typu psychologia, psychiatria itp., odnośnie psychiki człowieka stworzyły pojęcia: zdrowie psychosomatyczne i zaburzenia psychosomatyczne - przy znacznym udziale badaczy żydowskich, w odpowiedzi na demony trawiące tę nację - które mają ujmować powszechne podobno u Żydów problemy cielesne generowane przez problemy psychiczne.
Jest to zagadnienie raczej w dużym stopniu obce normalnym ludziom.
Polski naukowiec Kazimierz Dąbrowski (1902-1980), może bazując na tym, stworzył pojęcie odwrotne: ZDROWIE SOMATOPSYCHICZNE - ujmując w ten sposób np. powszechnie dostrzegalną zależność rozwoju dziecka, gdzie psychika kształtuje się w następstwie jego rozwoju fizycznego, cielesnego – psychika w tym przypadku najczęściej dopasowuje się do warunków fizycznych człowieka, tj. widząc człowieka można z dużym prawdopodobieństwem określić jego charakter i osobowość, a nawet doraźny sposób postępowania.
Po tym wstępnym ogólnym przedstawieniu tematu tytułowego przechodzę do omówienia go na własnym przykładzie.
Jak kilkakrotnie tutaj wspominałem w wieku pięciu lat miałem poważny wypadek samochodowy, zostałem przejechany przez ciężarówkę, co skutkowało urazem czaszkowo-mózgowym, trepanacją kości czaszki i amnezją pourazową.
Skupiam się w tej chwili na amnezji – ten termin medyczny oznacza, że wraz z uszkodzeniem mózgu znikły ze świadomej pamięci wszystkie wspomnienia, nabyte doświadczenia psychiczne i współżycia społecznego.
Krótko mówiąc dziecko budzi się po operacji chirurgicznej i długim okresie śpiączki, w tym śpiączki farmakologicznej (celowo wywołanej przez lekarzy w szpitalu, bo sen leczy) z ciałem pięciolatka jako niemowlę w dużym stopniu.
Jest to stan dziwny i nietypowy, można go nazwać ZABURZENIEM SOMATOPSYCHICZNYM (zaburzeniem psychiki wynikającym ze stanu ciała), gdzie powrót do stanu normalnego jest w zasadzie niemożliwy.
1. Nie da się odtworzyć wspomnień, które znajdowały się w uszkodzonej, zalanej krwią części mózgu, która została usunięta przez lekarzy lub zjedzona przez mózg jako martwy pokarm.
2. Nie można zacząć od zera na powrót tworzyć swoją psychikę, bo otoczenie traktuje ciebie według wyglądu jako dziecko pięcioletnie, a więc z odpowiednim zasobem doświadczeń życiowych.
3. Nie można iść drogą typowego rozwoju psychiki, bo wskutek nabytych nieuleczalnych uszkodzeń mózgu lub też potrzeby wytworzenia nowych dróg obiegu krwi w mózgu tworzenie psychiki musi zostać odroczone do czasu względnego ustabilizowania się organizmu i jest to od początku psychika dziecka (człowieka) niepełnosprawnego dopasowana do jego możliwości somatycznych – zarówno co do uszkodzonego mózgu i jego upośledzonych możliwości intelektualnych, jak i utraconej sprawności psychomotorycznej ciała.
Wnioski pozostawiam uprzejmym P.T. Czytelnikom – z przyjemnością poczytam w komentarzach jak Wy widzicie ten temat!
--
Komentarze
Pokaż komentarze (2)