Od Układu Warszawskiego do układu warszawskiego

Przed r. 1989 brak prawdy można było tłumaczyć wszechobecną cenzurą, a różne formy kolaboracji z reżimem lepiej lub gorzej uzasadnianą potrzebą tworzenia i realizacji rozmaitych projektów niezbędnych dla funkcjonowania społeczeństwa. Za tymi wszystkimi ograniczeniami majaczyło zwłowrogie widmo Układu Warszawskiego. 

Jak nam uświadomiła w czerwcu  r. 1989 pewna aktoreczka, komunizm się skończył, a wraz z nim powinny się były skończyć narzucone przezeń ograniczenia. 

Jakim sposobem można więc próbować  uzasadnić potrzebę posiadania  legitymacji partyjnej do pełnienia ważnych funkcji  w rzekomo pozbawionym oghraniczeń systemie, jeśli nie uwzględnimy pojawienia się, w nowym wcieleniu, na nieco węższą skalę, układu warszawskiego i jego innych lokalnych odpowiedników ?

Jeżeli ktoś się jeszcze łudzi, że z prawdą da się pogrywać, to się bardzo myli.