Rozgłoszę słowem i zaproszę

Zygmunt Jan Prusiński


ROZGŁOSZĘ SŁOWEM I ZAPROSZĘ...

Miałem trudny czas który minął.
Niby imieniny - jakby kwiaty zwiędły,
rozczuliłem się w moim pustkowiu
- świat zamknięty...

Tylko ta biedna poezja ze mną -
dwaj żebracy sobie podobni...
Ona jak zwykle roztańczona w kolorach,
ja z gitarą której brakuje jednej struny.

Gram Mar dzisiaj na basie -
niech blues mój wieczny
rozpruje gęste chmury.
Może w melodii poznasz mój głód
do kobiety - rysowanej piórem...

Całuję twe ramiona,
całuję twe biodra,
całuję...

Jest zarys zasyczenia,
jakbyś stopą dotknęła leżącą pokrzywę.

I taka jest moja towarzyszka... Poezja!



Mar Canela

USŁYSZĘ TWOJA MELODIĘ

Motto: Niby imieniny – jakby kwiaty zwiędły,
ja z gitarą której brakuje jednej struny,
może w melodii poznasz mój głód...
(Zygmunt Jan Prusiński)

imieniny są zawsze na niby
jak całe to życie dziwne
a kwiaty zawsze więdną
mimo wszystko napraw gitarę
i roztańcz struny w kolorach
jak twoja poezja –
zagraj, jak dawniej grywałeś

usłyszę twoją melodię
schodząc z czułości gór
idąc ku morzu -
silna bryza wygnała ludzi
w głąb ulic, kawiarni
tylko ja kłócę się z wiatrem
targa włosy, rozbiera mnie z sukienki

wiem, że mu zazdrościsz