Szalejący cień wzdłuż ruchu pędzla

Wiersze z cyklu "A tam gdzie mijamy piękno"...


Zygmunt Jan Prusiński


KROPLO, Z DZIWNYM ANIMUSZEM ZAKLĘCIA

Wyrastać i we mgle i w nocy,
i za kątem milczących pacierzy.

Skup się nad moim odejściem,
droga w lesie się przewraca
wciąż podrzuconymi wierszami.

Nikt nie chce podać imienia -
stacza się z pola widzenia
biały cień - okruszek uczuć.

Tylko nie zwlekaj do świtu,
kiedy zabrzmią konwalie
o jednej porze schyl się tam.

Gdzie tak cicho jak czysta
kartka niezapisana w tej mgle.



SZALEJĄCY CIEŃ WZDŁUŻ RUCHU PĘDZLA

Pasmo wodzirejskich głosów,
spowiada się kolor żółty
na zielonym tle łąki.

Subiektywna margerytka
wydłuża kierunek ku zachodowi,
spiętrza się spadająca kropla.

Ale i tak zauważyć można dźwięk
upadku u podnóża korzeni -
w piasku nie opodal siedzi motyl.

I gdyby nagle wichura zagrała
na leśnych perkusjach koncert,
zapewne podniósłbyś ten jeden liść
na drodze poplamiony wierszem.



ZA HORYZONTEM ZACHODZĄCEGO SŁOŃCA

Spiętrzają się wody, pora na odejście sopli.
Mewy siedzące na kominach wspominają lato,
a poeta bez imienia przerzuca kartki książki.

Liżą się potopy na ulicach, jest jakby święto.
Ludowa orkiestra w remizie stroi instrumenty,
chce się tańczyć nawet i z duchami ze Szkocji.

Porządek zmienia wygląd, śnieg szarzeje
w opryskach, plotki miasteczka się włóczą...
To nic, nucę ostatnią piosenkę Michaela Jacksona.

Można jeszcze dodać, że sąsiadka pragnie mnie.
Do takich wyczynów trzeba przygotować organ
politycznej propagandy z wiersza, nad cichą rzeką.


21.02.2010 - Ustka