„Żółte Góry” to urzekające wschody i zachody słońca oraz morze chmur. Często są określane jako „najpiękniejsze góry Chin”. Te malownicze pasma górskie odegrały znaczącą rolę w historii chińskiej sztuki i literatury od czasów dynastii Tang około VIII wieku, kiedy to legenda z 747 roku opisuje górę jako miejsce odkrycia długo poszukiwanego eliksiru nieśmiertelności.
Ta legenda nadała górze renomę i zapewniła jej miejsce w chińskiej historii. Góra Huangshan stała się schronieniem dla pustelników, magnesem dla poetów i malarzy krajobrazów, urzeczonych spektakularną scenerią górską, złożoną z licznych granitowych szczytów. Wiele z nich wznosi się na wysokość ponad 1000 metrów i wyłania się z nieustającego morza chmur.
Obraz przedstawiający chińskie malarstwo tuszem w stylu woda, góry (shan/shui)
W czasach dynastii Ming, około XVI wieku, krajobraz ten, z licznymi monstrualnymi skałami i sękatymi, starożytnymi drzewami, zainspirował wpływową szkołę malarstwa pejzażowego Shanshui (woda i góry), definiując fundamentalny styl wschodniego pejzażu. Malarstwo niniejsze stało się centralnym punktem sztuki i wyobraźni na całym świecie. Przedstawienie góry Huang Shan było ulubionym tematem chińskich malarzy, dając początek niezwykle wpływowej szkole właśnie temu malarstwu pejzażowemu. Ta panoramiczna sceneria, ukazująca interakcję między człowiekiem a naturą, inspirowała pokolenia chińskich artystów i pisarzy.
Region jest położony w wilgotnej strefie klimatu subtropikalnego monsunowego prowincji Anhui, zajmując powierzchnię 16 060 hektarów i obejmuje strefę buforową o powierzchni 49 000 hektarów. Okolice cieszą się również wyjątkowym znaczenie ze względu na bogactwo botaniczne, przyczyniając się do ochrony licznych lokalnych i krajowych gatunków roślin endemicznych, z których niektóre są zagrożone wyginięciem.
Wilgotny klimat obszaru sprawia korzystne warunki do uprawy herbaty. Herbata Huang Shan Mao Feng (黄山毛峰) jest najbardziej znaną herbatą Mao Feng i znajduje się na liście 10 najlepszych herbat w Chinach. Huang Shan Mao Feng oznacza „puszysty szczyt Żółtych Gór”. Nazwa tej herbaty wywodzi się od podobieństwa jej pąków do ptasiego puchu. Nie jest to stara herbata, ma zaledwie 300 lat. Wydaje się, że Xie Zhen Gan, kupiec herbaty, wybrał i uprawiał tę herbatę w Górach Żółtych. Herbata od razu odniosła sukces i szybko zyskała popularność.
W czasach dynastii Qing herbata ta była wysyłana jako hołd cesarzowi. Nadal jest ofiarowywana jako dar zagranicznym dygnitarzom i dostojnikom podczas oficjalnych wizyt w Chinach.
Herbata Huang Shan Mao Feng jest uprawiana na wysokości od 700 do 800 metrów n.p.m. Jako herbata górska, krzewy herbaciane w tym szczególnie wilgotnym regionie są często określane jako yun wu (云雾, pochmurny i mglisty). Wilgotny klimat i bardzo żyzna gleba idealnie nadają się do uprawy lokalnej odmiany, która nadaje tej herbacie wyjątkową jakość.
Kiedy Chińczycy słyszą o Żółtych Górach (黄山 Huángshān), od razu myślą o tych wspaniałych krajobrazach, gdzie granitowe szczyty i sosny majestatycznie wznoszą się ku fantastycznym kształtom skał. Dziwnie ukształtowane skał zawdzięcza swe nazwy nie tylko własnemu wyglądowi, ale także legendom. Każda nazwa nawiązuje do historii, ożywiając w ten sposób skały. Często spowite mgłą, te mityczne i święte góry pozostają najpiękniejszymi i najsłynniejszymi w Chinach. Fascynują i zadziwiają odwiedzających majestatycznymi wschodami i zachodami słońca, a także czterema „cudami natury”.
Morza chmur (云海; pinyin yúnhǎi) w znacznym stopniu przyczyniają się do eterycznego klimatu Gór Żółtych i dają złudzenie, że szczyty tworzą wyspy na niebie. Najlepszy czas na podziwianie tego zjawiska przypada na okres od listopada do maja, zwłaszcza po deszczowych i śnieżnych dniach, a także o wschodzie i zachodzie słońca.
Gorące źródła nie tylko relaksują po długiej wędrówce, ale także koją i regenerują siły. Były odkryte i użytkowane ponad 1000 lat temu.
Legenda głosi, że Huang Di (Żółty Cesarz), pierwszy przodek narodu chińskiego, kąpał się w tych źródłach i odzyskał siły. Dlatego też znane są one również jako "Gorące Źródła Młodości".
Sosny z Gór Żółtych są wyjątkowo wytrzymałe i zdają się skręcać, gdy wyrastają ze skał. Wiele prastarych sosen otrzymało nazwy ze względu na swój wygląd lub legendy, które je otaczają. To niezwykle malowniczy naturalny obszar, noszący ślady zlodowacenia. Znajdziemy tu liczne majestatyczne szczyty, skały o monstrualnych kształtach, wodospady, jaskinie, jeziora i gorące źródła. Wszystkie te miejsca są dobrze chronione.
„Światło Buddy” to zjawisko optyczne, które tworzy aureolę tęczowych pierścieni wokół cienia obserwatora, rzucanego na chmury lub mgłę przed nim. Nazywane również „światłem chwały”, światło Buddy pojawia się tylko wtedy, gdy spełnione są bardzo specyficzne warunki. Ważne jest położenie słońca, ukształtowanie terenu i obecność chmur; dlatego jest obserwowane bardzo rzadko, co stanowi rzadki cud. Można być świadkiem tego zjawisko wizualne i zaobserwować je tylko w określonych warunkach. W starożytności wierzono, że odzwierciedla ono inteligencję obserwatora. Aby to nastąpiło, obserwator musi stanąć między słońcem a chmurą. Góry Żółte oferują idealne warunki, gdy pokrywa chmur znajduje się poniżej obserwatora.
Obserwowanie wschodu słońca z Huang Shan to bardzo popularna aktywność. Światło o wschodzie i zachodzie słońca przyciąga tłumy do najpopularniejszych punktów widokowych. Wiele osób wyrusza na wędrówki bardzo wcześnie rano, aby dotrzeć na "Szczyt Światła".
Na początku lata deszcz sprawia, że liczne rzeki spływają po zboczach góry Huangshan. Zamglone góry przywodzą na myśl chińskie malarstwo tuszem, a ich harmonijne połączenie podkreślają płynące strumienie. Po deszczu powrót słońca ogrzewa góry i rozprasza wilgoć.
Chmury mieszają się z mgłą, tworząc cudowny świat, a biała przestrzeń pozostawiona na płótnie pobudza wyobraźnię.
Za panowania dynastii Yuan (1271–1368) na górze wzniesiono 64 świątynie. W 1606 roku mnich Pumen przybył do Huang Shan i zbudował Fahai, świątynię medytacyjną.
Góra Huangshan słynie z zachwycających naturalnych krajobrazów, na które składają się wysokie granitowe głazy i prastare sosny, często uwydatnione przez efekt chmur i mgły. Ten spektakularny krajobraz obejmuje naturalne kamienne kolumny, monstrualnie ukształtowane skały, wodospady, jaskinie, jeziora i gorące źródła – wszystko to efekt złożonej historii geologicznej. Góra szczyci się imponującą liczbą szczytów, z których siedemdziesiąt siedem przekracza 1000 metrów wysokości, a najwyższy, słynny szczyt Lianhua (Szczyt Kwiatu Lotosu), wznosi się na 1864 metry.
Góry Huangshan są siedliskiem licznych lokalnych gatunków roślin endemicznych, z których wiele jest zagrożonych wyginięciem. Ich wyjątkowo bogata flora obejmuje jedną trzecią mchów oraz ponad połowę paprotników. Rośliny obejmują trzynaście gatunków paprotników i sześć gatunków roślin wyższych, a także wiele innych gatunków endemicznych dla tego regionu lub Chin.
Tę wyjątkową florę uzupełnia bogata fauna kręgowców, licząca ponad 300 gatunków, w tym 48 gatunków ssaków, 170 gatunków ptaków, 38 gatunków gadów, 20 gatunków płazów i 24 gatunków ryb. Trzynaście gatunków objętych jest ścisłą ochroną państwową.
Pantera mglista
Bocian czarnodzioby
Te dwa okazy zoologiczne są klasfikowane jako gatunki narażone na wyginięcie.
Majestatyczny krajobraz góry Huangshan stał się inspiracją dla jednych z najwspanialszych dzieł chińskiego malarstwa i poezji, a także architektury świątynnej. Legenda sięgająca czasów dynastii Tang, a konkretnie roku 747, opisuje górę jako miejsce odkrycia eliksiru nieśmiertelności. Góra Huangshan przyciągała pustelników, poetów i malarzy krajobrazów zafascynowanych górską scenerią wyłaniającą się z morza chmur.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)