Konfucjusz przywiązywał wielką rolę do radości życia, był wspaniałym krytykiem obyczajów swych adeptów i ich wiernym wodzem.
Był też wspaniałym krytykiem muzycznym, komponując ‘’Księgę Pieśni’’uważał, że zarówno rytm jak i tekst poetycki jest istotny. Ponad trzysta poematów antycznych też można wyśpiewać.
Pewnego dnia w Państwie QI słuchał sztukę muzyczną zwaną ‘’SHAO’’ (literacko ‘’piękny’’), powróciwszy do domu rzekł:
‘’Ależ muzyka jest piękna’’.
Przez następne trzy miesiące tak był urzeczony pięknem tej muzyki, że nawet mięso nie miało dla niego smaku!

Konfucjusz to postać realistyczna, nigdy nam nie mówi o fantomach i o złych duchach.
Swoim uczniom mawiał:
‘’Nie znacie jeszcze właściwego sensu życia, nie smućcie się widokiem śmierci. Trzeba właściwie kierować obecym życiem i nie myśleć jaki świat będzie po śmierci’’.
Konfucjusz śmiejąc się mówi:"Pójdę z tobą"
Pewnej wiosny Mistrz prosi uczniów by mu mówili o swych marzeniach. Większość z nich wylewa ambitne i dalekie marzenia: zarządzanie krajem, przywrócenie pokoju...
Konfucjusz odnajduje to jako puste słowa. Najmłodszy z uczniów - Zeng Dian, który gra na gu zheng realnie powiada: ‘’wiosna jest okazją do kontenplacji wraz ze mym mistrzem na łożu natury i do śpiewów i tańców z moimi kolegami’’.
Nic nie ma lepszego niż samo życie – taka jest myśl humanistyczna Konfucjusza.


Komentarze
Pokaż komentarze (6)