Cztery i pół miliona złotych na powódź, której nie było. Podsumowanie siedmiu największych

Sierpień 2026 roku dostarczył materiału na cały odcinek śledztwa — nie dlatego, że politycy akurat w tym miesiącu zawiedli bardziej niż zwykle, ale dlatego, że akurat w tym miesiącu więcej z tych zawodów trafiło na wierzch. Zestawiłem siedem spraw, które przeszły pełny fact-check: od afery powodziowej na Dolnym Śląsku, przez zegarek prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego, po wyciek danych medycznych blisko dziewiętnastu milionów Polaków. Każda ma dokumenty w tle — faktury, druki sejmowe, oficjalne oświadczenia instytucji. Żadna nie jest tylko plotką ubraną w oburzenie.

Powódź, której nikt nie widział

Karkonoska Agencja Rozwoju Regionalnego wypłaciła cztery i pół miliona złotych pożyczek "powodziowych" — do firmy męża swojej wiceprezes, do sąsiada, do właściciela lokalnej telewizji. Cztery niezależne źródła, łącznie z dwoma systemami satelitarnymi, nie potwierdzają, by pod wskazanymi adresami w ogóle była woda. Koalicja Obywatelska wiedziała o tym wcześniej niż opinia publiczna — zawiesiła swoją działaczkę po cichu, w czerwcu, bez żadnego komunikatu. Dopiero dziennikarskie śledztwo w sierpniu wyciągnęło sprawę na światło dzienne. Dwudziestego siódmego sierpnia Prokuratura Europejska zatrzymała sześć osób.

To nie jest już spór o to, czy pieniądze wydano nieroztropnie. To pytanie o to, jak wiele podobnych mechanizmów działa w tej chwili gdzie indziej, niewykryte, bo nikt jeszcze nie zapytał o zdjęcia satelitarne.

Sztuczna inteligencja jako wymówka, nie narzędzie

Ministerstwo Sportu i Turystyki zapłaciło sto siedemdziesiąt dziewięć tysięcy złotych za raport promujący markę Polska — dokument, w którym Katowice leżą w "północnym centrum kraju", a młodzi Polacy podobno mówią biegle po angielsku i jednocześnie powszechnie posługują się mandaryńskim. Autorka najpierw twierdziła, że sztuczna inteligencja posłużyła wyłącznie do transkrypcji. Później przyznała, że to był dokument roboczy, który nie powinien ujrzeć światła dziennego.

Rzecz w tym, że ten raport miał być dopiero pierwszym elementem znacznie większego programu — planowanego na lata dwa tysiące dwudziesty szósty do dwudziestego ósmego, z budżetem sięgającym nawet sześciuset siedemdziesięciu milionów złotych. Jeśli pierwszy, stosunkowo mały etap przeszedł bez realnej kontroli jakości, warto zapytać, jaki nadzór czeka resztę.

Korupcja z paragonem, którego nie ma

Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego Radosław Piesiewicz otrzymał w Monako zegarek Patek Philippe za czterdzieści tysięcy euro od szefa upadłej giełdy kryptowalut Zondacrypto. Faktura na ten zegarek jest wystawiona na darczyńcę, nie na prezesa, który go nosi. Pod koniec sierpnia Piesiewicz trafił do aresztu tymczasowego pod zarzutem płatnej protekcji. Sprawa ma dalszy ciąg — wrzesień przyniósł zeznania wskazujące na dużo szersze grono osób, o czym prawdopodobnie będzie osobny materiał.

Trybunał Konstytucyjny i cztery zaprzeczenia

Osiem lat Koalicja Obywatelska powtarzała, że PiS upolitycznił Trybunał Konstytucyjny. W sierpniu troje polityków tej samej koalicji — poseł, wiceminister i rzecznik rządu — przeszło od stanowczego zaprzeczenia do równie stanowczego poparcia kandydatury Macieja Berka, byłego ministra, w ciągu kilkunastu dni. Jeden z posłów podpisał wniosek, który wcześniej publicznie nazwał złym pomysłem. Do tego doszedł czwarty, osobny wątek: posłanka Lewicy Anna Maria Żukowska publicznie obiecywała, że jej klub nie poprze aktywnego polityka — a jej własny klub i tak zagłosował za, niemal jednomyślnie. Sama Żukowska nie oddała głosu, żeby formalnie nie złamać własnego słowa.

Różnica między dwa tysiące piętnastym a dwa tysiące dwudziestym szóstym rokiem nie leży w metodzie. Leży w tym, kto akurat jest u władzy.

Wzory się powtarzają

Poseł Adam Gomoła wynajął samochód od spółki swojej narzeczonej za pieniądze z ryczałtu biura poselskiego — prawie czternaście procent całego budżetu tego biura. To już druga sprawa z udziałem tej samej kobiety i tej samej spółki; w pierwszej, z dwa tysiące dwudziestego czwartego roku, zarzuty dostały trzy współpracujące z posłem kobiety, on sam — żadnych.

Ambasadorka pamięci Powstania Warszawskiego, wybrana wyłącznie na podstawie zasięgów w mediach społecznościowych, straciła tytuł w ciągu doby, gdy okazało się, że nikt nie sprawdził, kogo się honoruje.

Firma MyDr, obsługująca dwanaście tysięcy placówek medycznych, dopuściła do wycieku blisko dziewiętnastu milionów rekordów — drugiego takiego zdarzenia od dwa tysiące dwudziestego czwartego roku, o którym przez dwa lata nie poinformowano ani regulatora, ani ministerstwa.

Co z tego wynika

Żadna z tych siedmiu spraw osobno nie jest jeszcze prawomocnym wyrokiem. Ale razem pokazują coś bardziej niepokojącego niż pojedynczy błąd: mechanizm, w którym kontrola pojawia się dopiero wtedy, gdy ktoś z zewnątrz — dziennikarz, prokurator, użytkownik internetu — zacznie zadawać pytania. Jeśli ten wzorzec się utrwali, kolejny miesiąc przyniesie kolejną siódemkę, niezależnie od tego, która partia akurat rządzi.

Pełny odcinek, ze wszystkimi źródłami i dokumentami, dostępny jest na kanale YouTube.

A Wy jak myślicie — która z tych siedmiu spraw zasługuje na miano największego absurdu sierpnia? Piszcie w komentarzach pod tą notką, chętnie przeczytam, czy zgadzacie się z moją kolejnością, czy widzicie to inaczej.

https://youtu.be/xbNc6L4dDzc?si=SbnBXQMBzD9rhSSX