Jan Bodakowski
Ciało obce - Rafała Ziemkiewicza
Nakładem wydawnictwa Zysk ukazało się kolejne wydanie naturalistycznej powieści Rafała Ziemkiewicza „Ciało obce” (napisanej w duchu depresyjnego polskiego pozytywizmu). Tym razem wzbogacone o niezwykle interesujące recenzje powieści (dla których warto było i napisać, i przeczytać tą książkę).
Powieści Ziemkiewicza jest pełna bardzo naturalistycznych opisów patologicznych zachowań seksualnych. Nie jest to więc lektura dla osób wrażliwych (dzieci, przyzwoitych kobiet czy osób mających problemy psychiczne). Nie jest to też pornografia (choć zapewne są wśród mieszkańców kraju nad Wisłą degeneraci których kręcą takie klimaty). Czytelnik który jednak przebrnie przez tekst odczuje po skończeniu lektury głęboką ulgę spowodowaną świadomością że nigdy więcej nie będzie musiał ją czytać.
Czy jest to książka zła? Na pewno nie. Jest równie męcząca jak „Nad Niemnem” Orzeszkowej. Ziemkiewicz jak Orzeszkowa równie trafnie pokazuje patologiczność tożsamości części Polaków (którzy sami siebie wikłają w chore relacje). W swojej powieści Ziemkiewicz bardzo trafnie zdefiniował przyczyny klęski Polaków w III RP. Klęski polskiej prawicy i pseudo prawicy. Barwnie ukazał jak ograniczenie wartości do werbalnych frazesów a nie realizowanie wartości w życiu prowadzi do całkowitego i bezsensownego upadku.
Powieść to męcząca, bełkotliwa, narracja głównego bohatera. Prawicowca który miał wszystko by być wartościową jednostką (wiedzę o otaczającym świecie, korzenie, dziecko i żonę, a nawet talent i pieniądze), a wolał zostać gnidą. Narrator jest spersonifikowana polska prawica i pseudo prawicą. Narrator jak prawica żyje wbrew głoszonym przez siebie słusznym poglądom (tak jak to w współczesnej Polsce antyaborcjoniści wspierają proaborcyjne partie, niepodległościowcy głosujący na partie których celem jest integracja z UE, antykomuniści zachwycają się miłośnikiem Gierka, a ludzie świadomi relacji polsko żydowskich będący mięsem armatnim najbardziej pro żydowskiej partii).
Narrator wbrew swoim katolickim deklaracjom brnie w fekalia zaburzeń seksualnych, niszczy swoją rodzinę i staje się narzędziem mafii. Rozwodzi się z żoną (którą obwinia o rozpad małżeństwa, wina rozpadowi jest też teściowa i represyjność seksualna katolicyzmu), realizuje swoje odrażające fantazje seksualne z licznymi kochankami i prostytutkami. A wszystko to w adekwatnych dekoracjach patologi zwanej III RP, kultury konsumpcyjnej, agresji pederastów. A wszystko to bez celu, bez powodu, bez sensu (jak to w Polsce).
Jan Bodakowski
Komentarze
Pokaż komentarze