Stwierdzenie, że żyjemy w świecie Dyzmów, to eufemistyczne ujęcie sytuacji

Jeśli komuś się wydaje, że żyjemy dziś w świecie Dyzmów, to niestety nie ma do końca racji, bo niedoszacowuje powagi sytuacji. Mianowicie - nawiązując nie tylko do ostatnich wielkich kompromitacji o zasięgu krajowym, ale też do tych zagranicznych, a konkretnie do tej z Cambridge - należy uczciwie skonstatować, że obecnie Dyzma nie musiałby zmyślać, że jest absolwentem czy nawet wykładowcą Oksfordu. Otóż obecnie on faktycznie mógłby nim być - i wówczas sytuacja rokowałaby prawdopodobnie jeszcze gorzej, niż gdyby wszystkie jego koneksje z "murami akademii" były zupełnie zmyślone.

Innymi słowy, nie żyjemy dziś w świecie Dyzmów - czyli w świecie bezwstydnego blagierskiego cwaniactwa - tylko w świecie post-Dyzmów, w którym bezwstydne blagierskie cwaniactwo dawno utraciło już świadomość swojej nikczemnej natury, w związku z czym im łatwiej się je obnaża, tym zuchwalej unosi się ono pychą, demonstracyjnie się obraża i histerycznie odwraca kota ogonem. Sic transit gloria mundi - a zatem, niezaskakująco, nie ma dziś innego wyjścia niż zupełnie niewzruszenie pozostawać contra mundum. Wszakże absolutnie nic się wówczas nie straci, za to daj Boże ocali się duszę przed fatalną szkodą.