Wczoraj odbyła się wielkopolska konwencja PJN. Poświęcona była kwestiom gospodarczym i sprawom społecznym. Trzeba powiedzieć jasno, że te drugie są równie ważne jak te pierwsze. Ale też kolejna rzecz oczywista: Nie można mówić o skutecznej polityce społecznej, bez pierwotnej radykalnej reformy finansów publicznych i pobudzenia polskiej gospodarki. Żeby móc wspierać, trzeba mieć, z czego wydawać. Jakie więc główne problemy stoją przed polska polityką społeczną? Po pierwsze – demografia. Konkurencyjność w zglobalizowanej gospodarce jest tym większa im ma się większy potencjał demograficzny. Zwłaszcza, kiedy można go połączyć z dobrą edukacją obywateli. Dlatego nowoczesna polityka społeczna powinna dbać o rozwój demograficzny Polski. Czyli o siłę polskiej rodziny. Co warto zaproponować w tej dziedzinie? Na pewno wliczanie dzieci, jako trzeciego podatnika do wspólnego opodatkowania w rodzinie. Dalej - skonsolidowanie i zoptymalizowanie wydawania środków przeznaczonych na pomoc dla rodziny. Dziś środki na to są rozporoszone w dziesięciu różnych funduszach. Trzeba to zrobić. Warto też pomyśleć o zabezpieczeniu edukacyjnym dla dzieci. Dlatego pomysł zachęcania rodziców do tworzenia dla dzieci specjalnych kont edukacyjnych, na które kierowana byłaby publiczna pomoc na rzecz ich edukacji. Po drugie - system emerytalny. Trzeba twardo bronić obecnego jego kształtu. Warto wesprzeć akcję pozwu zbiorowego przeciwko rządowi, którą organizuje profesor Krzysztof Rybiński. Panie profesorze! Deklaruje swój udział i tysiąc złotych do wspólnego kapelusza. Trzeba powiedzieć jasno: rząd wie, że obecny system jest dobry. Sam w marcu 2009 roku zamówił w Banku Światowym raport, który określał ów system „świetną robotą”. Panie Premierze Tusk! Gdzie jest ten raport? Niech go pan nie ukrywa przed Polakami! Wie również o tym minister Boni. Sam to powiedział na Komisji Trójstronnej w dniu 11 lutego. Że gdyby środki zdeponowane w ZUS przekazać w całości funduszom emerytalnym, emerytury Polaków byłyby dwukrotnie wyższe! A więc ta ekipa świetnie wie jak sprawa wygląda, ale jeśli fakty mówią za ale trzeba załatać dziurę w budżecie - tym gorzej dla faktów. Dla równowagi: trzeba dyskutować o zróżnicowaniu inwestycyjnym środków z OFE i zwiększeniu wzajemnej konkurencji między funduszami. Podyskutujmy z czasem i o dobrowolności, ale nie używajmy tego argumentu jak pałki do demolowania obecnego systemu. Po trzecie - trzeba włączyć emerytury mundurowe do powszechnego systemu emerytalnego. Nie może być tak, że w działalność partii politycznych chcą się np. angażować trzydziestoparoletni wojskowi emeryci. Na pytanie o motywy tego zaangażowania szczerze odpowiadają, że na emeryturze mają dużo wolnego czasu! Jako wielkopolski pełnomocnik PJN osobiście spotkałem się z takim przypadkiem. Po czwarte - sprawa osób niepełnosprawnych. Powiedzmy sobie wprost: Trzeba docelowo znieść orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu lekkim. Dokonać ponownego przeglądu osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Inna rzecz: ujednolić systemy orzekania o tejże. Dziś mamy kilka systemów orzeczniczych. Ta sama osoba wedle jednego jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, a wedle drugiego w stopniu lekkim. Tak być nie może. I sprawa ostatnia z tej działki, wsparcie dla rodziców rezygnujących z pracy zawodowej dla opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Dziś taki rodzic dostaje około 500 zł. A jeśli to samo dziecko znajdzie się w placówce opiekuńczej to koszt miesięczny jego utrzymania wyniesie 3000-4000 zł. Warto, więc zwiększyć wsparcie dla takich rodziców. Na koniec powtórzmy jeszcze raz: wszystkie te rozwiązania można wprowadzić DOPIERO po głębokiej reformie finansów publicznych. I rozluźnieniu biurokratycznego gorsetu gospodarki. A więc jak to mówią - najpierw trzeba przejść przez krew, pot i łzy….
2416
BLOG


Komentarze
Pokaż komentarze (28)