Jan Filip Libicki Jan Filip Libicki
2416
BLOG

Krew, pot, łzy i... Tysiąc złotych dla prof. Rybińskiego

Jan Filip Libicki Jan Filip Libicki Gospodarka Obserwuj notkę 28

Wczoraj odbyła się wielkopolska konwencja PJN. Poświęcona była kwestiom gospodarczym i sprawom społecznym. Trzeba powiedzieć jasno, że te drugie są równie ważne jak te pierwsze. Ale też kolejna rzecz oczywista: Nie można mówić o skutecznej polityce społecznej, bez pierwotnej radykalnej reformy finansów publicznych i pobudzenia polskiej gospodarki. Żeby móc wspierać, trzeba mieć, z czego wydawać. Jakie więc główne problemy stoją przed polska polityką społeczną? Po pierwsze – demografia. Konkurencyjność w zglobalizowanej gospodarce jest tym większa im ma się większy potencjał demograficzny. Zwłaszcza, kiedy można go połączyć z dobrą edukacją obywateli. Dlatego nowoczesna polityka społeczna powinna dbać o rozwój demograficzny Polski. Czyli o siłę polskiej rodziny. Co warto zaproponować w tej dziedzinie? Na pewno wliczanie dzieci, jako trzeciego podatnika do wspólnego opodatkowania w rodzinie. Dalej - skonsolidowanie i zoptymalizowanie wydawania środków przeznaczonych na pomoc dla rodziny. Dziś środki na to są rozporoszone w dziesięciu różnych funduszach. Trzeba to zrobić. Warto też pomyśleć o zabezpieczeniu edukacyjnym dla dzieci. Dlatego pomysł zachęcania rodziców do tworzenia dla dzieci specjalnych kont edukacyjnych, na które kierowana byłaby publiczna pomoc na rzecz ich edukacji. Po drugie - system emerytalny. Trzeba twardo bronić obecnego jego kształtu. Warto wesprzeć akcję pozwu zbiorowego przeciwko rządowi, którą organizuje profesor Krzysztof Rybiński. Panie profesorze! Deklaruje swój udział i tysiąc złotych do wspólnego kapelusza. Trzeba powiedzieć jasno: rząd wie, że obecny system jest dobry. Sam w marcu 2009 roku zamówił w Banku Światowym  raport, który określał ów system „świetną robotą”. Panie Premierze Tusk! Gdzie jest ten raport? Niech go pan nie ukrywa przed Polakami! Wie również o tym minister Boni. Sam to powiedział na Komisji Trójstronnej w dniu 11 lutego.  Że gdyby środki zdeponowane w ZUS przekazać w całości funduszom emerytalnym, emerytury Polaków byłyby dwukrotnie wyższe! A więc ta ekipa świetnie wie jak sprawa wygląda, ale jeśli fakty mówią za ale trzeba załatać dziurę w budżecie - tym gorzej dla faktów. Dla równowagi: trzeba dyskutować o zróżnicowaniu inwestycyjnym środków z OFE i zwiększeniu wzajemnej konkurencji między funduszami. Podyskutujmy z czasem i o dobrowolności, ale nie używajmy tego argumentu jak pałki do demolowania obecnego systemu.  Po trzecie - trzeba włączyć emerytury mundurowe do powszechnego systemu emerytalnego. Nie może być tak, że w działalność partii politycznych chcą się np. angażować trzydziestoparoletni wojskowi emeryci. Na pytanie o motywy tego zaangażowania szczerze odpowiadają, że na emeryturze mają dużo wolnego czasu! Jako wielkopolski pełnomocnik PJN osobiście spotkałem się z takim przypadkiem. Po czwarte - sprawa osób niepełnosprawnych. Powiedzmy sobie wprost: Trzeba docelowo znieść orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu lekkim. Dokonać ponownego przeglądu osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Inna rzecz: ujednolić systemy orzekania o tejże. Dziś mamy kilka systemów orzeczniczych. Ta sama osoba wedle jednego jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, a wedle drugiego w stopniu lekkim. Tak być nie może. I sprawa ostatnia z tej działki, wsparcie dla rodziców rezygnujących z pracy zawodowej dla opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Dziś taki rodzic dostaje około 500 zł. A jeśli to samo dziecko znajdzie się w placówce opiekuńczej to koszt miesięczny jego utrzymania wyniesie 3000-4000 zł. Warto, więc zwiększyć wsparcie dla takich rodziców.  Na koniec powtórzmy jeszcze raz: wszystkie te rozwiązania można wprowadzić DOPIERO po głębokiej reformie finansów publicznych. I rozluźnieniu biurokratycznego gorsetu gospodarki. A więc jak to mówią - najpierw trzeba przejść przez krew, pot i łzy….

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (28)

Inne tematy w dziale Gospodarka