Czytałem zarzut kierowany pod adresem sieci PLUS GSM, że żeruje na ludzkich uczuciach.
O co chodzi? O reklamę, kiedy ojciec próbuje się dodzwonić do syna, który jednak widząc TATA w telefonie, nie podejmuje rozmowy, bo jest ciągle zajęty jakimiś ważnymi sprawami służbowymi. Odbiera jednak - w domyśle po kilku godzinach - telefon ze szpitala i nagle zawraca samochód, którym jedzie, w stronę szpitala. Wpada do sali, gdzie siostra salowa składa pościele po jakimś pacjencie: w domyśle po zmarłym.
Syn siada załamany na szpitalnym korytarzu, ale zrywa się, gdy widzi swego ojca prowadzonego z badań przez pielęgniarkę, biegnie, rzuca mu się w ramiona. I wówczas pojawia się sekwencja: oby nigdy nie zabrakło ci czasu na okazanie uczuć... Plus GSM.
Mówiąc szczerze: zarzut to niezrozumiały i dziwaczny. Klip - moim zdaniem - w znakomity sposób oddaje problemy prymatu pracy nad sprawami rodzinnymi i uczuciami. Doskonale oddaje atmosferę dylematów wielu młodych managerów i pracusiów - jest czas na pracę, nie ma dla rodziny, dla ojca. Piszę to pełen pokory, bo te słowa mogę swobodnie zaadresować też do siebie. Bo ta reklama jest wyrzutem sumienia również dla moich zachowań - dużo pracy i "ważnych spraw", rodzina - ważna, o tak! - jednak zawsze na gorszej pozycji.
Żadne to żerowanie, a jedynie próba pokazania tego, co winno być udziałem nas wszystkich: obowiązek okazywania uczuć. Reklama niesamowicie wzrusza i dobija wbija ostrą szpilę w środek serca. Za każdym razem, gdy ją widzę, nagłe wzruszenie chwyta mnie gwałtownie za gardło.
To żadne żerowanie na uczuciach - to przypomnienie o obowiązku uczuć.
Inne tematy w dziale Polityka
