idź, poddaj się
błagaj o łaskę
na pewno ci ją dadzą
tylko na to czekają
abyś się ukorzył
przyznał do winy
posypał głowę popiołem
od tego zależy porządek tego świata
nie waż się zapominać
kim jesteś
tj. do czego się zmusiłeś, aby być
będą ci to przypominać na każdym kroku
gdyż tylko to daje im samym jeszcze jakieś poczucie
własnej kulawej wartości
będą ci zatem przypominać
i wypominać
gdyż tylko tak jeszcze sami mogą odciągnąć własną uwagę
od lustra w łazience
przed którym codziennie
powtarzają ten sam rytuał zapomnienia
gdyby przestali grać
musieliby powiedzieć
sobie całą prawdę
wyjść ze swojej roli
i zostać jak Hamlet
zadźganym na środku sceny
na oczach osłupiałej gawiedzi
idź, poddaj się
czekają tam na ciebie
tak zwani przyjaciele
kochanki ze złamaną różą
słomiane uczucia
wypalone zapały
albo wstań
ku ich przerażeniu
przejdź między nimi
jak Juliusz Cezar między pokonanymi wojskami
barbarzyńców
...
Komentarz poetycki. Człowiek z wystawy: I. Mają wszystko w kieszeni
Komentarze
Pokaż komentarze