Zbigniew Ziobro próbuje dziś przedstawiać swoją ucieczkę przed wymiarem sprawiedliwości jako obronę przed politycznymi represjami. Mimo niebywałego zagrożenia, które można odnaleźć chociażby w osobistym liście do niego prezesa Kaczyńskiego, Zbigniew Ziobro czuł się w Polsce na tyle bezpiecznie, że wystarczał mu mały rewolwer wetknięty w pasek nad pośladkami.
Tym demonstracyjnym pozostawaniem w kraju Ziobro wystawiał świadectwo nie tylko sobie, lecz także Tuskowi. Sobie oczywiście odwagi, Tuskowi przynajmniej cierpliwości i politycznej przebiegłości, skoro go bez uprawomocnienia dowodów w prokuraturze zwyczajnie nie wsadzał. Miał przecież rzekomo na niego polować, ale przez dwa lata się nie odważył. Premier Tusk dał tym również dowód przywiązania do praworządności.
Wszystko zmieniło się w momencie uchylenia Ziobro immunitetu. Wszystko, czyli cała odwaga pana Ziobro. Dokładnie tylko tyle jej miał, ile prokuratura nie miała wystarczających przeciw niemu dowodów.
Istotniejsza od samego strachu Ziobry jest jego polityczna wymowa. Kluczowe jest to, że polityczne uwięzienie Ziobry byłoby jego największym atutem. Gdyby prawdą bowiem było, że jest ścigany "za niewinność", to prędzej czy później byłby to w stanie bez problemu udowodnić. A zarazem "umoczyć" przecież rząd Tuska w bezprawne działanie. Nie robi tego z prostej przyczyny. Z powodu nieuczciwości.
Wypowiadający tytułowe słowa zbudował sobie nimi osobiste więzienie. Dosłownie i w przenośni. Dla cynicznego polityka, oblepionego frazesami o odwadze i uczciwości, było to więzienie niemal doskonałe. W pełni na to zasłużył. A jego strach, unikanie odpowiedzialności i rezygnacja z obrony pokazują, że na tym się nie skończy. Uciekł, bo się rzekomo boi politycznych represji. I świetnie, że akurat w polityczne objęcia Donalda Trumpa. Ten nie omieszka pokazać mu, na czym polega różnica między nim a Andrzejem Poczobutem.
Komentarze
Pokaż komentarze (31)