Jeszcze do dzisiaj, tak trochę wewnątrz siebie, dziwiłem się, że Ziobro uciekł z Polski. Sprawie defraudacji publicznych pieniędzy na rzecz partii po ewentualnym powrocie PiS do władzy łeb mógłby przecież jeszcze przykręcić. Łatwo by oczywiście nie było, ale te cztery lata spokojnie by się przewiózł. A potem znowu dłuższy wyjazd i tak dalej. Dorobiłby się nawet statusu męczennika. Takiego tylko na pół gwizdka, ale zawsze to coś.
Dzisiaj już wiadomo, czego się boi. I dlaczego do Polski najprawdopodobniej już nie wróci. Znamy zeznania ludzi z Zondacrypto, mamy osobiste potwierdzenia kontaktów prominentnych pisowskich polityków i dziennikarzy z ludźmi zamieszanymi w tę sprawę. Za chwilę zapewne poznamy techniczne szczegóły tej współpracy. Ile, komu, czego, kiedy, gdzie.
I tu mały wtręt. Gdyby Zondacrypto nie padła, interes zapewne kręciłby się w najlepsze dalej. Zegarek Piesiewicza by się rozmył, Zbyszek ukręcałby sprawom łeb, TV Republika płaciłaby koncesję i pensje pracownikom, red. Sakiewicz jeździłby do Monako i tak dalej.
Nie chce mi się dalej pisać. Nie mam satysfakcji z tego, że dowalam pisowskim suwerenom, choć na to w pełni zasłużyli. Tym bardziej że już rozpoczęli swoje spiskowe wycie. Nie próbują nawet przekonywać, że zarzuty są bezpodstawne.
Nie sugerują nawet, że to sami ludzie z Zondacrypto ich wrabiają, a rząd Tuska skwapliwie tylko korzysta. No bo po co?
Jest błyskawiczne oskarżenie. I jest najgłówniejszy winny. Jedyny czarny charakter. Demiurg i arcyłotr. Jego „operacja specjalna”. Od A do Zet przez niego wymyślona i realizowana. Znalazł przypadkowych frajerów, którym akurat interes się nie udał, i perfidnie wciągnął ich w swoją intrygę.
I to, uwaga, jest cała ich teoria. Ani słowa więcej. Reszta to już tylko wiara.
Potrzeba lepszego przyznania się do winy?
Komentarze
Pokaż komentarze (5)