"Ida" - rodowód trudny do określenia

Żydówka, która przeżyła wojnę dzięki udawaniu Polki katoliczki to w zasadzie norma. Żydówka, która przeżyła nie wiedząc, że jest Żydówką, to też w zasadzie norma, jeśli dotyczyło to odpowiednio małych Żydówek. Natomiast Żydówka, która przeżyła wojnę jako wychowanka w domu zakonnym, to już wielka niewiadoma. Nie wiadomo ile sierot żydowskich zostało przygarniętych przez domy zakonne. To samo polskich. Rodowód trudny do określenia. Często poszukiwanie przez całe dorosłe życie rodziców. Dla innych z kolei jedynymi pamiętanymi rodzicami były zakonnice. I Bóg, który tak chciał.

„Ida” Pawlikowskiego pytań stawia tyle, że życia człowiekowi braknie by sobie na nie odpowiedzieć. Na szczęście są na świecie ludzie, dla których świat jest prosty. A Polska jeszcze prostsza. Trza być Polakiem. Dlatego nie może być miejsca na „rodowód trudny do określenia”.

Użyłem tego określenia dwa razy. Za każdym razem inaczej się je rozumie. Zapewne Pawlikowski między innymi za to właśnie dostał tego swojego bezdyskusyjnego Oskara. Potrafił jeszcze subtelniej formułować zarówno to, jak i inne określenia.

Dlatego niepokoi, gdy pojawiają się ludzie, którzy uważają, że dojrzały artystyczny przekaz powinni wszystkim innym tłumaczyć. Sami podobno rozumieją, chodzi im tylko o innych.

I niestety, ale to właśnie w ich ustach zwrot rodowód trudny do określenia jeszcze bardziej wyostrza jedno z przesłań tego wybitnego pod każdym względem filmu. Ludzie ci, mówiąc o sztuce twierdzą, że wolność bez odpowiedzialności jest warcholstwem i anarchią.

Zatem nie wiadomo już, czy chodzi im o warcholstwo, czy o rodowody. A może o jedno i drugie?

P.S. Nie będę linkował do tekstu, który spowodował tę notkę, a który można na S24 znaleźć. Jego przesłanie jest na tyle obrzydliwe, że nawet link nie przeszedłby mi przez klawiaturę.