Konferencja prasowa Waldemara Żurka z 24 czerwca 2026 r. miała brzmieć uspokajająco. Wybrzmiało coś przeciwnego. Minister sprawiedliwości i prokurator generalny potwierdził, że od 2023 r. prokuratura otrzymała informację o 12 zgonach w Szpitalu Południowym, a łącznie wszystkich postępowań związanych z placówką było 32 — w tym groźby, przywłaszczenia i sprawy niezwiązane bezpośrednio z medycyną. Z 12 spraw zgonowych „4 zostały umorzone, 5 spraw jest na biegu" (źródło: Wiadomości WP / konferencja prasowa Waldemara Żurka, 24 czerwca 2026 r.). Reszta to odmowy wszczęcia.
Słowa, którymi szef prokuratury podsumował te dane, mówią więcej niż liczby. „Wydaje mi się, że to są liczby absolutnie nie odbiegające od normalnie funkcjonujących szpitali" — stwierdził Żurek. To zdanie pasuje do statystyki. Nie pasuje do sytuacji, w której doktor Emil Jędrzejewski, niedawny ordynator chirurgii placówki, mówi w Kanale Zero wprost: „Tam giną ludzie, bo ktoś się uczy. To jest sedno całego zamieszania. W wyniku błędu lekarskiego doprowadzano do powikłań, które kończyły się letalnie — śmiercią". Między „standardem" a „giną ludzie, bo ktoś się uczy" jest dystans, którego żadne państwowe oświadczenie nie zasypie samym słowem „standard".
Najmocniej obnażony zostaje sam ciąg ostrzegawczy. W lipcu 2025 r. szpital sam zwrócił się do Jędrzejewskiego z prośbą o złożenie podpisu pod pismem opisującym nieprawidłowości — pismem, którego anonimowy zespół sygnatariuszy uniemożliwiał uruchomienie procedur. „Z tego, co wiem, nie było odpowiedzi na to pismo" — powiedział sam Żurek. Cały rok temat siedział w korespondencji szpitala. Państwo nie tknęło. Sprawa eksplodowała dopiero, gdy lekarz wszedł do telewizji internetowej i opowiedział to, czego nie udało się załatwić wewnątrz instytucji.
Drugą warstwą jest kierowanie Szpitalnym Oddziałem Ratunkowym. Funkcję powierzono 28-letniemu Dawidowi Kacprzykowi — lekarzowi, którego krytycy określali jako pozbawionego doświadczenia adekwatnego do roli. W chwili wybuchu afery Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie informuje, że formalna rezygnacja Kacprzyka wpłynęła i mandat zostanie wygaszony. Sprawą zajmuje się też policja, a Naczelna Izba Lekarska komentuje wywiad ordynatora jednym słowem: „Jestem zdruzgotany". Zdruzgotanie nie zastąpi systemu nadzoru, który powinien działać sam, bez wywiadu w internetowej telewizji.
Po stronie politycznej miasto i rząd mówią tym samym tonem, ale w różnych trybach. Prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski wystosował pismo do prokuratury z prośbą o pilne działania — w sprawie szpitala, którego organem prowadzącym jest sama stolica. Donald Tusk odpowiedział hasłem „Żadnej litości". To dobre na nagłówek. Nie odpowiada jednak na pytanie, czemu trzeba było wiosennego wywiadu byłego ordynatora, żeby instytucja, którą Warszawa prowadzi, a Mazowiecki NFZ kontraktuje, znalazła się dziś pod faktyczną kontrolą prokuratorską. Trzy lata to dużo czasu na sygnał.
Trzecią warstwą tej afery jest brak własnej zdolności analitycznej państwa. Cztery sprawy umorzone, trzy odmowy wszczęcia w obszarze SOR-u — to nie tylko statystyka biurokracji. To rejestr decyzji, których prokuratura ma teraz wracać i sprawdzać raz jeszcze. Żurek zapowiedział kwerendę wszystkich postępowań od 2023 r. (źródło: TVN24 Warszawa, 24 czerwca 2026 r.). Pytanie, czemu kwerendę uruchomił dziennikarski wywiad, a nie wewnętrzny audyt lub donos pracowniczy obrobiony w terminie, jest fundamentalne — bo dotyczy każdego polskiego szpitala, nie tylko jednego ursynowskiego.
Co teraz musi się stać. Po pierwsze — szczegółowe, jawne podsumowanie wszystkich 12 spraw zgonowych z uzasadnieniem każdej z czterech umorzeń i każdej z odmów wszczęcia. Bez tego dyskusja zostanie na poziomie sloganów. Po drugie — zewnętrzny audyt obsadzania kierownictwa SOR-u: kto rekomendował, kto zatwierdził, czy procedura konkursowa była w ogóle stosowana w 2025 r. Po trzecie — mechanizm, który nie wymaga, żeby ordynator szedł do mediów, by jego pismo z dokumentacją nieprawidłowości zostało obrobione. Bez tego trzeciego punktu kolejna „afera Szpitala Południowego" wybuchnie w kolejnej placówce, w kolejnym mieście — i prokurator generalny znów będzie mówił, że liczby „nie odbiegają od normalnie funkcjonujących szpitali".
Ta sprawa nie jest o jednej placówce. Jest o tym, że polski system ochrony zdrowia ma sygnały, a nie ma narzędzi, by je obrobić, zanim staną się treścią wywiadu telewizyjnego. To definicja niemocy.
Komentarze
Pokaż komentarze (3)