Retrospekcja

Dziś, gdy nadchodzą trudne czasy, a władza gubi się w projektach, warto młodszym  przypomnieć  o co my walczyliśmy. Wiele z tych  postulatów jest już dziś nieaktualnych, ale są i te, do dziś nie załatwione. Prawda czasu, prawda ekranu.

W owym czasie mieliśmy blade pojęcie o kapitalizmie i jego obliczach. Przełknęliśmy Balcerowicza w imię lepszego jutra.

Wynik dwudziestolecia okazał się jednak mało satysfakcjonujący w pespektywie kolejnych 25-lat, które nam dziś zaprezentował Donald Tusk.

I nie cieszy mnie, że nas wszystkich ogarnia zwątpienie. Martwią mnie skołowani doszczętnie młodzi ludzie. Bez szans, bez perspektyw, bez nadziei.

 

„Nie o takie Polskie walczyliśmy”

 

Żądania strajkujących załóg reprezentowanych przez MKS [Międzyzakładowy Komitet Strajkowy] są następujące:

 

1. Akceptacja niezależnych od partii i pracodawców Wolnych Związków Zawodowych, wynikające z ratyfikowanej przez PRL Konwencji nr 87 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej wolności związkowych.

2. Zagwarantowanie prawa do strajku oraz bezpieczeństwa strajkujących i osób wspomagających.

3. Przestrzegać zagwarantowaną w Konstytucji PRL wolność druku i publikacji, a tym samym nie represjonować niezależnych wydawnictw oraz udostępnić środki masowego przekazu dla przedstawicieli wszystkich wyznań.

4. Przywrócić do poprzednich prac:

a/ ludzi zwolnionych z pracy za obronę praw pracowniczych, w szczególności uczestników strajków 1970 i 1976 r.

studentów wydalonych z uczelni za przekonania.

b/ zwolnić wszystkich więźniów politycznych (w tym: Edmunda Zadrożyńskiego, Jana Kozłowskiego, Marka Kozłowskiego).

c/ znieść represje za przekonania.

5. Podać w środkach masowego przekazu informacje o utworzeniu się Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego oraz opublikowanie żądań.

6. Podjąć realne działania mające na celu wyprowadzenie kraju z sytuacji kryzysowej poprzez:

a/ podawanie do publicznej wiadomości pełnej informacji o sytuacji społeczno-gospodarczej.

b/ umożliwienie wszystkim środowiskom i warstwom społecznym uczestniczenia w dyskusji nad programem reform.

7. Wypłacić wszystkim pracownikom biorącym udział w strajku wynagrodzenie za okres strajku jak za urlop wypoczynkowy z funduszu Centralnej Rady Związków Zawodowych.

8. Podnieść zasadnicze uposażenie każdego pracownika o 2 000 zł na miesiąć jako rekompensatę dotychczasowego wzrostu cen.

9. Zagwarantować automatyczny wzrost płac równolegle do wzrostu cen i spadku wartości pieniądza.

10. Realizować pełne zaopatrzenie rynku wewnętrznego w artykuły żywnościowe, a eksportować tylko wyłącznie nadwyżki.

11. Wprowadzić na mięso i jego przetwory kartki bony żywnościowe (do czasu opanowania sytuacji na rynku).

12. Znieść ceny komercyjne oraz sprzedaż za dewizy w tzw. eksporcie wewnętrznym.

13. Wprowadzić zasady doboru kadry kierowniczej na zasadach kwalifikacji, a nie przynależności partyjnej oraz znieść przywileje MO, SB i aparatu partyjnego poprzez:

zrównanie zasiłków rodzinnych;

zlikwidowanie specjalnej sprzedaży itp.

14. Obniżyć wiek emerytalny dla kobiet do 50 lat, dla mężczyzn do 55 lat lub przepracowanie w PRL 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn bez względu na wiek.

15. Zrównać renty i emerytury starego portfela do poziomu aktualnie wypłacanych.

16. Poprawić warunki pracy Służby Zdrowia, co zapewni pełną opiekę medyczną osobom pracującym.

17. Zapewnić odpowiednia ilość miejsc w żłobkach i przedszkolach dla dzieci kobiet pracujących.

18. Wprowadzić urlop macierzyński płatny przez okres 3 lat na wychowanie dzieci.

19. Skrócić czas oczekiwania na mieszkania.

20. Podnieść diety z 40 zł do 100 zł i dodatek drożyźniany.

21. Wprowadzić wszystkie soboty wolne od pracy, pracownikom w ruchu ciągłym i systemie trzybrygadowym, brak wolnych sobót zrekompensowac zwiększonym wymiarem urlopu wypoczynkowego lub innymi płatnymi dniami wolnymi od pracy.

 

Gdańsk, 16.08.80 r.

Miedzyzakładowy Komitet Strajkowy

z siedzibą w Stoczni Gdańskiej