Szczucie w cieniu tragedii

 Trudno skomentować tą straszną katastrofę w obliczu której od wczoraj stoi praktycznie cały cywilizowany świat. Trudno znaleźć słowa, które mogłyby opisać to co się wydarzyło na pogrążonej wojną wschodniej Ukrainie. Trudno też siedzieć bezczynnie w miejscu gdy się czyta, że jest wiele analogii pomiędzy tym strasznym aktem a katastrofą polskiego Tu-154 sprzed czterech lat. Niestety pewna grupa publicystów i komentatorów próbuje nam wmówić, że oba te przypadki są ze sobą jakoś powiązane, otóż nie szanowni Państwo, nic tych wydarzeń nie łączy.

Na prawicowych portalach już można przeczytać komentarze, które są delikatnie mówiąc knajackie, bo oto możemy przeczytać drwiny na temat Macieja Laska czy premiera Tuska. Niecierpliwie czekam na komentarz Antoniego Macierewicza, który przecież na badaniu wypadków lotniczych można powiedzieć, że zjadł zęby, podobnie jak nie mniej słynny architekt M. Dąbrowski. 

Paradoksalnie ta tragedia to dobry moment na to, żeby przypomnieć tak zwanym niepokornym, że konwencja chicagowska mówi jasno: państwo na terenie którego doszło do katastrofy jest zobowiązane do badania katastrofy, dlaczego więc ktoś szczując sugeruje, że wszystkie dowody ma już Rosja? Pojawiają się także komentarze odnośnie MAK, prawda jest taka, że Ukraina jako państwo, które należało do Wspólnoty Niepodległych Państw jest także członkiem MAK, i raczej nic nie wskazuje na to, żeby Ukraina z tej organizacji nagle miała wystąpić.

Słowem podsumowania apeluję: ciszej nad tą tragedią, ciszej nad śmiercią 300 osób.