34 obserwujących
301 notek
333k odsłony
366 odsłon

Tatuaż mózgu albo dzicy z naszej ulicy

Wykop Skomentuj10

Był koniec maja 1985 roku. Pamiętam przerażające obrazy ze stadionu Heysel w Brukseli: amok rozszalałych kibiców angielskich, panika zaatakowanych Włochów, bezradność służb porządkowych... To wszystko w połączeniu z brakiem należytego zabezpieczenia obiektu przyniosło skutki katastrofalne: 39 ofiar śmiertelnych, w tym jedenastoletnia dziewczynka z Włoch, ponad sześćset osób poszkodowanych.

I ta uporczywie kontynuowana transmisja telewizyjna z bandyckich zamieszek, co znamienne pokazywana również w rządzonej przez komunistów Polsce, a następnie – mimo hekatomby, której rozmiary organizatorzy w przeciwieństwie do piłkarzy, kibiców na stadionie oraz telewidzów znali na bieżąco – przeprowadzenie finałowego meczu o Puchar Europy między Juventusem a Liverpoolem FC.

Dlaczego w obliczu takiej tragedii meczu nie odwołano? Bo finał PE, bo sprzedana transmisja do 60 krajów, bo podobno apelowała o to policja belgijska w obawie przed rozpełznięciem się zamieszek na całe miasto... Fakt, że rok wcześniej w Rzymie po zwycięskim (w rzutach karnych) dla Anglików finałowym meczu Pucharu Europy między tym samym Liverpoolem a stołecznym klubem AS Roma doszło na ulicach Wiecznego Miasta do chuligańskiej bijatyki między kibicami obu drużyn. Jednak tamto rzymskie starcie nosiło raczej znamiona kibicowskiej ustawki i nie doprowadziło do takich ofiar.  

 

Że tyle ofiar? Show must go on  

Zamieszki na Heysel, a raczej zignorowanie przez globalizujący się świat krwawych ofiar, czyli bezwzględna determinacja przy osiąganiu założonych celów dowiodła, chyba pierwszy raz tak dobitnie, że wartości cywilizacji łacińskiej ustępują dwóm starożytnym bożkom: Molochowi i Mamonie. Tak, sceny z przestarzałego stadionu w Brukseli pokazały, że życie ludzkie przestaje być w Europie bezcenne, a odpowiednio wielki strumień złota wart jest każdej ofiary.

Nie upieram się, że casus Heysel wyznacza absolutny początek tego procesu, to raczej jego istotny punkt, w dodatku, obserwowalny także z naszej perspektywy. Bo nawet parcie do przeprowadzenia meczu mniej mnie zdziwiło niż fakt, że na ekranach telewizorów w Polsce zamiast tych drastycznych obrazów nie pojawiły się rutynowe w PRL-u plansze z napisami typu ‘zakłócenia na łączach’ i/lub ‘przepraszamy za opóźnienie transmisji’.

Dlaczego tak się stało? Bo byliśmy właśnie dokładnie w połowie dziewięcioletniego okresu hibernacji narodu, który zafundował działającym w Polsce komunistom Wojciech Jaruzelski, zatrzymując tzw. stanem wojennym niepodległościowy zryw Polaków, czyli pokojową rewolucję Solidarności. Tę w istocie konfederację kilkunastu milionów ludzi, którzy nie chcieli już być obywatelami drugiej kategorii we własnym kraju i którzy swym wewnętrznym okupantom powiedzieli zdecydowane „nie”.

Gdy okazało się, że nawet nasycenie struktur związku agenturą, włącznie z obsadzeniem wielu kierowniczych stanowisk, nie zatrzymało zwycięskiego pochodu Panny „S”, wypróbowani towarzysze z Informacji Wojskowej – Jaruzelski i Kiszczak – sterroryzowali kraj przy użyciu wojska. Rok 1985 to był półmetek okresu, jaki funkcjonariusze komunistycznego systemu w Polsce dostali na opanowanie narzędzi przydatnych w nowym wcieleniu totalitaryzmu, zwanego dla niepoznaki demokracją liberalną.

W latach 80. minionego wieku, nie tylko na prywatnych stypendiach Fulbrighta, ale – co pozornie paradoksalne – na stypendiach Departamentu Stanu i to za prezydentury życzliwego Polakom Ronalda Reagana kształcili się pośpiesznie na tzw. profesjonalistów synowie i wnuki komunistycznych funkcjonariuszy z czasów PRL. Ci późniejsi szefowie banków, ministrowie spraw zagranicznych, specjaliści od nowych, elektronicznych oraz tabloidyzujących się mediów. Praca nad geopolityczną relokacją Polski, z zachowaniem wszakże synekur przez dotychczasową, lekko tylko przefarbowaną i częściowo przewerbowaną nomenklaturę, trwała już w najlepsze. Tylko myśmy nie mieli jeszcze o tym pojęcia.  

 

Multikulti zachętą do metysażu  

Nie mniej niż telewizyjna transmisja masakry z Heysel zdziwiły mnie później próby skonceptualizowania bandyckich, wręcz zbrodniczych zachowań brytyjskich kibiców, które usiłowano tłumaczyć ni mniej, ni więcej tylko rytuałami quasi-plemiennymi. Malowanie twarzy, chóralne śpiewy, niektóre akcesoria – szaliki w klubowych barwach, dziwaczne, przypominające Wikingów nakrycia głowy – a przede wszystkim dzikość samych zachowań pozornie mogła to uzasadniać.

To, że anglosascy socjologowie, odwołując się do kategorii waśni plemiennych, próbowali zminimalizować wizerunkowe szkody, jakie Zjednoczonemu Królestwu przynieśli bandyci z Heysel, ale także kibicowska chuliganeria z wielu innych brytyjskich stadionów, specjalnie mnie nie dziwi. Faktem jest, że restrykcyjna polityka karania za chuligańskie ekscesy podczas meczów piłkarskich oraz dość przemyślna profilaktyka stosunkowo szybko przyniosły dobry rezultat. Na brytyjskich stadionach zasadniczo zapanował spokój.

Wykop Skomentuj10
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Społeczeństwo