Kontrrewolucja lemingów

To głos ludzi, którzy długo wybierali odpowiedzialność, spokój i instytucje. 

Dziś patrzą na trumpizm z zażenowaniem i gniewem. 

„Nie jesteśmy waszą własnością” skanduje tłum patrząc na stolicę „wolnego świata”. 

Spór o inwestycję powiązaną z firmą męża Ivanki Trump, zaczął się od mokradeł i lokalnego krajobrazu. Szybko urósł do rangi sprzeciwu wobec logiki politycznej, w której kapitał, nazwisko i dostęp do władzy pozwalają traktować słabsze państwa jak obszar cudzej kalkulacji.

Logiki w której Waszyngton z bastionu stabilności stał się miejscem zagrożenia. Niepewności. 

Albanię ominęła rewolucja trumpistowska. 

A i tak poczuła skutki buntu, który rozegrał się gdzie indziej i zmienił język całego Zachodu. Frustracja po nieudanej rewolucji obyczajowej narzuconej przez elity i kryzys zaufania do instytucji po pandemii, zostały przejęte przez politykę odwetu. Trumpizm obiecał zwykłym ludziom odzyskanie wpływu. 

W praktyce wzmocnił tylko nową arystokrację dostępu. Ludzi z pieniędzmi, platformami, mediami i prywatnymi kanałami wpływu. Bez wiedzy i doświadczenia w kierowaniu polityką bezpieczeństwa. 

Wygląda jak prywatny biznes. 

Własna księgowość. Kryptowaluty, World Liberty Financial, $TRUMP, spółki bitcoinowe, firmy dronowe powiązane z synami prezydenta. Model, w którym polityczna bliskość, rozpoznawalność nazwiska i państwowe priorytety tworzą nową strefę prywatnego zysku.

Tak działa fałszywy antysystem. 

Mówi językiem buntu, a kończy na transakcjach. Obiecuje podmiotowość, a realną sprawczość przesuwa do wąskiego kręgu najlepiej podłączonych.

W polityce międzynarodowej ta logika staje się kompromitacją. 

Państwa, sojusze, terytoria i wspólne zasoby zaczynają wyglądać jak elementy prywatnego rachunku. Grenlandia jako przedmiot, Gaza jako kurort. NATO jako narzędzie nacisku. Cła jako pokaz bezsilności. Do tego nieudolność w sprawie Iranu. 

W Albanii ta abstrakcja dotknęła konkretnego miejsca. Mokradeł, flamingów, krajobrazu i lokalnej wspólnoty. Ale przykładów do gniewu jest i tu wiele. 

Rdzeniem protestu jest tam klasa średnia. 

Wykształceni, proeuropejscy mieszkańcy miast, ludzie usług, edukacji i mediów. 

W polskim języku politycznym powiedzielibyśmy: lemingi. Grupa przez lata opisywana jako zbyt grzeczna, zbyt proceduralna i zbyt ufna wobec instytucji.

Albania podważa tę karykaturę. 

Lemingi wychodzą z roli publiczności, tylko w ostateczności. Gdy instytucje potrzebują społecznej presji, a europejskie standardy realnego egzekwowania.

Kontrrewolucja lemingów polega na zmianie roli klasy średniej. 

Ludzie opisywani przez prawicę jako wygodni i miękcy zaczynają bronić reguł bardzo twardo. Wymuszają odpowiedzialność państwa. Odrzucają najbardziej transakcyjną, narcystyczną i cyniczną wersję Zachodu. 

Europa długo trzymała gniew wobec tej logiki w ryzach odpowiedzialności. 

Szczególnie Polska. 

Rosja jest za blisko, wojna w Ukrainie za realna, NATO zbyt ważne. Odpowiedzialność dyscyplinuje wściekłość.

Europejskie lemingi kipią z zażenowania, gdy widzą sojusze zamieniane w instrument nacisku i język władzy jak akt własności. W Polsce ten gniew trzyma geografia. Trzeba bronić NATO choć widać , że trumpizm niszczy zaufanie, na którym sojusz ostatecznie stoi.

Albania dała tej emocji obraz. 

Flaming w ręku klasy średniej. 

Albania is not for sale. 

W tym haśle słychać wielu Europejczyków i wielu Amerykanów, którzy mają dość świata, gdzie najlepiej podłączeni przebierają własny interes za ludową rewolucję.

Kontrrewolucja lemingów u naszych południowych sąsiadów obywa się bez wodza i manifestu. 

Wystarczy wspólne rozpoznanie sytuacji. 

I poczucie, że ich państwo należy do nich. 

 #Albania #FlamingoRevolution