„Czy te oczy mogą kłamać?"

Najpierw posłuchajcie proszę tej piosenki:

                                         https://www.youtube.com/watch?v=bzg9mICO74E 

A teraz do rzeczy

Na europejskiej scenie politycznej bywało już wiele romansów – jedne z rozsądku, inne z wyrachowania, a jeszcze inne z czystej fascynacji silnym charakterem i jeszcze silniejszą narracją.

Lecz to, co złączyło Karola i Viktorem, miało w sobie coś z melodramatu śpiewanego o świcie przy flaszce radzieckiego szampana. Napakowany Karol wciąż pamiętający „dziewczyny z poszarpanymi nerwami i bardzo długimi nogami, co wracają nad ranem nie same…” – i Viktor, niegdyś prężny i szczupły, w którym bujały się wszystkie dziewczęta nad Dunajem.

Gdy spotkali się „raz i drugi ”, historia zaczęła pisać się sama – dwóch supermenów ściskających sobie dłonie tak, jakby chcieli przekonać świat, że:

„Czy te oczy mogą kłamać? Ależ skąd ”.

Problem wszakże w tym, że polityka bywa bardziej kapryśna niż uczucia z poezji Agnieszki Osieckiej. Bo oto przyszła wyborcza noc w Budapeszcie, a wraz z nią coś, co trudno nazwać inaczej niż "apokaliptycznym przebudzeniem". I nagle Viktor, który jeszcze wczoraj był symbolem siły, dziś stał się – no cóż – „mężczyzną po przejściach ”.

I tu zaczyna się dramat Karola: „Co teraz zrobić z tą miłością? ”.

Co począć, gdy nie da się: „jej w pamięci jej zatrzeć ” , a fotki z Orbánem krążą po świecie z prędkością kosmiczną? Czy: „milczeć przytomnie i patrzeć? ”. Czy może – jak to bywa w polityce – uznać, że „to był błąd ” i udać, iż wcale nie było tej miłości?

Dylemat Karola przypomina dziś słowa piosenki: „on zna te historie ”, wie, jak to się kończy, ale jednak coś go ciągnie do Viktora. Może sentyment? Może wspólnota poglądów? Bądź słabość do kremlowskich czastuszek?

Zaś polskie społeczeństwo patrzy. I nie jest to spojrzenie naiwne. To raczej spojrzenie pytające: czy naprawdę „te oczy nie mogą kłamać”? A może jednak potrafią – i to całkiem sprawnie?

Bo polityczna miłość ma to do siebie, że rzadko jest bezwarunkowa. Zaś, gdy „farsa zamienia się w dramat ”, uczucia ustępują miejsca kalkulacji. A kalkulacja podpowiada: dystansuj się i przemilcz ten blamaż.

Lecz jest jeszcze druga opcja.

Można – wbrew wszystkiemu – trwać. Wynająć metaforyczny „kąt gdzieś u ludzi” i „łapać, i łapać „trochę szczęścia ” w cieniu dawnych deklaracji. Udawać, że się nic nie stało, że to tylko chwilowy kryzys, że jeszcze „wino w lodówce się chłodzi ”.

Tylko czy wyborcy tę bajeczkę kupią??? „Chyba nie!”

Krzysztof Pasierbiewicz (em. nauczyciel akademicki oraz niezależny bloger oddany prawdzie i sprawom ważnym dla naszego państwa)

Post Scriptum

Polacy, a szczególnie orędownicy PiS, - jeszcze sobie nie uświadomili w pełni, jak ważne jest to, co się wydarzyło w niedzielę w Budapeszcie.

To było nie mega - lecz giga bankructwo prawicy nie tylko węgierskiej, lecz również polskiej (Nawrocki), europejskiej (Le Pen, Meloni et consortes) a także amerykańskiej (Vance). Bankructwo i monumentalna kompromitacja bolszewików światowej prawicy. To było wydarzenie, które przeniesie się ponad latami i dekadami.

Przy tym wydarzeniu takie afery jak na przykład "ośmiorniczki", które zgubiły Platformę Obywatelską bledną jak płótno.

Tak. Tak. To był przełom, jakiego by się nie powstydziła niejedna zwycięska rewolucja.

I nawet amerykański papież stanął w obronie demokracji - potępiając brunatnych, którzy od dłuższego czasu rozsiewali nienawiść wzniecając wojny w różnych częściach świata.

I choćby stawali na głowie, brunatni już tego trendu nie odwrócą.