Czy należy odbierać Order Orła Białego

Wołodymyr Zełenski postąpił głupio i podle nadając jednostce wojskowej imię UPA. Może nawet zasłużył na odebranie orderu. Gdyby to był inny order, należałoby go odebrać. Ale historia Orderu Orła Białego jest tak specyficzna, że nie należy go już odbierać nigdy i nikomu. 

Pierwszym kawalerem Orderu Orła Białego z nadania Augusta II Mocnego był hetman kozacki Iwan Mazepa. Hetman potem zdradził Augusta i wojował z nim. A jednak król mu orderu nie odebrał.

Order Orła Białego był odebrany raz. Wincentemu Witosowi. Po procesie brzeskim. To odebranie było wielkim wstydem dla Polski. Dlatego zostało cofnięte w 1939. 

Dlatego też nie odebrano Orderu Orła Białego nikomu z listy zaprezentowanej przez Andrzeja Saramonowicza:

Katarzyna II Wielka - cesarzowa Rosji, główna architektka rozbiorów Rzeczypospolitej

Fryderyk II - król Prus, najlepszy pomocnik Katarzyny II w kwestii rozbiorów

Stanisław Szczęsny Potocki - jeden z największych zdrajców w historii Rzeczypospolitej, w jego majątku w Targowicy zawiązano konfederację, która doprowadziła do utraty niepodległości Polski na 123 lata, pisał do Katarzyny II, by pozwoliła mu zostać Rosjaninem

Franciszek Ksawery Branicki - hetman, współtwórca konfederacji targowickiej, legendarny zdrajca Ojczyzny

Seweryn Rzewuski - kolejny hetman i targowiczanin, zdrajca

Gabriel Podoski - prymas Polski, rosyjski agent z czasów pierwszego rozbioru

Adam Poniński - marszałek sejmu rozbiorowego 1773-75, płatny agent rosyjski

Antoni Stanisław Światopełk-Czetwertyński - książę, płatny agent wszystkich państw zaborczych, powieszony za zdradę w czasie insurekcji kościuszkowskiej

Nikołaj Repnin - rosyjski książę, "rezydent" Katarzyny Wielkiej w Warszawie, jeden z głównych konstruktorów rozbiorów Polski

Kasper von Saldern - ambasador Rosji w Polsce, przyczynił się do rozbiorów

Piotr Kreczetnikow - dowódca korpusu interwencyjnego tłumiącego konfederację barską

Aleksander Bibikow - generał rosyjski, tłumił konfederację barską

Otto Magnus von Steckelberg - rosyjski ambasador, przeprowadził ratyfikację I rozbioru Polski na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775, przez dwie dekady kontrolował wszystkie działania Stanisława Augusta Poniatowskiego, stając się de facto rządcą Rzeczypospolitej, m.in. nadawał właśnie Ordery Orła Białego

Michaił Kretecznikow - brat Piotra, generał-gubernator ziem polskich zagarniętych przez Rosję na mocy II rozbioru w 1793, generał en chef armii rosyjskiej w czasie wojny polsko -rosyjskiej w 1792

Grigorij Potiomkin - rosyjski felmarszałek, kochanek Katarzyny Wielkiej, pokonując Turków, przyłączył do Rosji Krym, przez pewien czas miał ambicję, by zostać polskim królem.

Siemon Zoricz - kolejny kochanek cesarzowej Rosji

Płaton Zubow - następny kochanek Katarzyny Wielkiej , dostał od niej ziemie na terenach zagarniętych przez Rosję w drugim rozbiorze

Jakow Bułhakow - ambasador Rosji w Polsce, hamował realizację reform Sejmu Czteroletniego i wspierał konfederację targowicką

Jakob Sievers - minister pełnomocny Katarzyny II w Rzeczypospolitej, napisał wspomnienia "Jak doprowadziłem do drugiego rozbioru Polski"

Aleksander Suworow - uczestniczył w tłumieniu konfederacji barskiej, dowódca wojsk okupujących Polskę przed III rozbiorem, odpowiedzialny za rzeź ludności cywilnej warszawskiej Pragi w czasie insurekcji kościuszkowskiej

Girolamo Lucchesini - pruski ambasador w Warszawie, wydatnie przyczynił się do drugiego rozbioru

Aleksander I - cesarz Rosji i król Polski (od 1815), wnuk Katarzyny II WIelkiej

Konstanty Romanow - wielki książę, brat Aleksandra I, gubernator wojskowy Królestwa Polskiego, od próby zamachu na niego zaczęło się powstanie listopadowe

Nikołaj Nowosilcow - carski rusyfikator i wróg polskich ruchów niepodległościowych, opisany jako bezduszny potwór w "Dziadach" Adama Mickiewicza

Iwan Paskiewicz - rosyjski feldmarszałek i namiestnik Królestwa Polskiego, stłumił powstanie listopadowe, wykazując się szczególnym okrucieństwem, jego rządy w Polsce nazywa się „nocą paskiewiczowską”

I dlatego  nie należy go odbierać Zełenskiemu, choćby się nawet ze**ał na wawelkim dziedzińcu. ani nikomu innemu.