107 obserwujących
472 notki
856k odsłon
1759 odsłon

1939 – Wojsko Niepodległej (cz. XVI)

Wykop Skomentuj13

Komandosi

W latach 30. Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej rozwijała intensywnie sporty lotnicze w tym spadochroniarstwo.  Zainteresowały się tym władze wojskowe. W 1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej przeprowadzono wstępne szkolenie spadochronowe. Odbył się desant 60 skoczków pod Legionowem. W 1938 przeprowadzono pokazowy desant na Okęcie. Następnie użyto grupy 25 spadochroniarzy-dywersantów (w składzie: dowódca, drużyna saperska, drużyna piechoty i lekarz) w manewrach na Wołyniu zrzucając ich na tyły "przeciwnika" dwukrotnie.

W maju 1939 w Bydgoszczy utworzono Wojskowy Ośrodek Spadochronowy. W czerwcu rozpoczął się pierwszy dwumiesięczny kurs dywersyjny dla osiemdziesięciu oficerów i podoficerów. Preferowano kandydatów posługujących się językiem niemieckim lub rosyjskim, każdy musiał cieszyć się doskonałą kondycją fizyczną i być po podstawowym przeszkoleniu spadochronowym.

imageW szkoleniu duży nacisk położono na zaprawę fizyczną, walkę wręcz i długie, wyczerpujące imagemarsze z pełnym obciążeniem bojowym. Żołnierze uczyli się również pracy konspiracyjnej i organizowania ruchu oporu na zajętym przez wroga terytorium.

Wszyscy kursanci przeszli doskonalące szkolenia spadochronowe, charakterystyczne dla jednostek specjalnych.

Trenowano skoki w trudnych warunkach atmosferycznych, podczas silnego wiatru, w deszczu czy we mgle, oraz w zróżnicowanych warunkach terenowych – w lesie, w rejonach zbiorników wodnych i na bagnach. Przeszkolenie saperskie obejmowało naukę skutecznego niszczenia obiektów przemysłowych i komunikacyjnych przy wykorzystaniu małych ilości materiałów wybuchowych.

Spadochroniarze mieli działać w małych grupach - od ośmiu do dziesięciu żołnierzy o różnych specjalnościach, co umożliwiało przeprowadzenie dowolnego rodzaju misji. Podczas akcji drużyna dzieliła się na trzy zespoły: osłonowy, saperski-niszczący i łączności.

Wdrażano i testowano sprzęt. Wyprodukowano miniaturową radiostację o wadze dwóch kilogramów i specjalną małą minę do niszczenia torów. Miała szerokość szyny kolejowej i wybuchała pod wpływem nacisku bądź próby podniesienia. Testowano  pistolety maszynowe „Mors”.

imagePolska dysponowała licząca się kadrą spadochroniarzy. W latach 1937-1939 wykonano w Polsce 52 skoki grupowe, w tym siedem skoków w składach 40-60 skoczków. W lutym 1940 miał powstać w Bydgoszczy batalion spadochronowy. Z racji na profil szkolenia byłaby to jednostka wojsk specjalnych (komandosów).

imagePo wybuchu wojny w 1939 planowano przerzucenie na teren Prus Wschodnich specjalnych grup dywersyjno-rozpoznawczych. Wobec zniszczenia samolotów z zamiaru zrezygnowano. Część żołnierzy wpadła w ręce Sowietów, a cześć przedostała się na zachód Europy. Uczestniczyli oni w formowaniu 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Byli instruktorami w angielskim ośrodku spadochronowym, gdzie własnym kosztem wybudowali ośrodek wstępnego treningu oraz pierwszą na terenie Anglii wieżę spadochronową.  Wyszkolili 4 825 skoczków, m.in. Francuzów, Belgów, Norwegów, Czechów i polskich „Cichociemnych.

Wojska terytorialne

W II RP było ok. 4 mln mężczyzn przeszkolonych wojskowo. Plan mobilizacyjny przewidywał powołanie pod broń 1,5 mln żołnierzy, co oznaczało, że ponad połowa zdolnych do obrony kraju pozostanie poza wojskiem. Polska mogłaby wystawić nawet 80 dywizji, ale nie było na to środków.
Koszt wystawienia batalionu piechoty wynosił milion zł. Tymczasem stwierdzono, że wystawienie batalionu terytorialnego - 100 tys. zł.
image
W grudniu 1936 minister spraw wojskowych gen. Kasprzycki zdecydował o powołaniu wojsk terytorialnych pod nazwą: Obrona imageNarodowa. Miały być tworzone  bataliony piechoty i szwadrony kawalerii (Krakusi). Formowanie pierwszych jednostek ON systemem terytorialnym rozpoczęto w styczniu 1937. Opracowano zasady tworzenia batalionów i brygad ON przy poszczególnych dowództwach okręgów korpusów.

imageW marcu 1938 utworzono Wydział Obrony Narodowej w Departamencie Piechoty MS Wojsk. odpowiedzialny za organizowanie ON. W maju 1939 postanowiono zorganizować kolejne brygada – wprowadzono etaty jednostek. Wydział ON włączono do utworzonego Biura do Spraw Jednostek Obrony Narodowej na czele którego stanął gen. bryg. Kazimierz Sawicki (w przyszłości wyższy dowódca AK).

Było pięć typów batalionów. Liczyły od 400 do 700 - 800 żołnierzy. Różnorodnie uzbrojone w broń maszynową, granatniki, moździerze. Na ogół nie posiadały broni przeciwpancernej. Były przewidziane do działań obronnych na terenach zurbanizowanych, w korzystnych warunkach terenowych przy wsparciu wojsk regularnych (nie przewidywano samodzielnych działań taktycznych).

Żołnierze nie byli koszarowani. Przechowywali mundury w swoich miejscach zamieszkania, broń i pozostałe wyposażenie na najbliższym posterunku Policji Państwowej, bądź w najbliższej jednostce wojskowej. Podczas uroczystości żołnierze ON wkładali niekiedy stroje regionalne.

Wykop Skomentuj13
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura