IV Odpowiednie dać rzeczy słowo...
Skoro już wiemy od JK, że błędne uznanie wroga za przyjaciela to przegrana walka, bitwa i wojna, że polityka to wojna, to nie dezerterujmy do jego armii. Zamiast tego spróbujmy ukształtować nowe, dojrzałe pojęcie „polityczności” i wypracować zespół pojęć tej „walecznej polityki”przydatnych do tłumaczenia samym sobie i innym przesłanek podejmowanych decyzji. Spróbuję podać taki słowniczek podstawowych pojęć tej dojrzałej, antyneutralistycznej, „bitewnej polityki” analogicznych do pojęć z zakresu wojskowości.
Wojna – zorganizowany konflikt między zbiorowościami politycznymi i środek do zachowania egzystencji pewnej wspólnoty. Pokój pomiędzy partiami politycznymi – krótka, koalicyjna przerwa pomiędzy ich wojnami. Konflikt to sytuacja polityczna. Taktyka jest sztuką zarządzania siłami, rozwinięcia ich do walki celem osiągnięcia rozstrzygnięcia, mającego wpływ na cel operacyjny z maksymalnym oszczędzeniem wysiłku. Rząd koalicyjny to rodzaj traktatu pokojowego, gdzie obie strony dalej, mniej jawnie walczą o maksymalny stopień realizacji swoich postulatów, celów i idei. W walce politycznej stosujemy działania bezpośrednie albo głębokie. Bardzo ważnym elementem politycznego pola walki są działania opóźniające i powstrzymujące. Bardzo ważne w polityce (kluczowe w obecnych wyborach) jest jasne rozróżnianie celów taktycznych, krótkoterminowych od celów strategicznych, długoterminowych. Ważną, osobną kategorią jest pojęcie „celu wysokoopłacalnego”, czyli celu, którego utrata przez przeciwnika, w sposób zasadniczy wpływa na przyspieszenie osiągnięcia odległego (końcowego) celu strategicznego. Często w walce politycznej bywa, iż są nie dwie, ale trzy strony konfliktu. Wtedy trzeba mieć opanowaną sztukę ogłaszania pauzy strategicznej, tymczasowego zawieszenia broni, zamrażania konfliktu z jednym z przeciwników oraz stosować technikę wspierania słabszego z dwójki przeciwników i wiązania sił przeciwnika silniejszego za pomocą konfliktu z trzecim graczem (w obecnych wyborach byłoby to obranie za cel doprowadzenia do kohabitacji wewnątrz władzy wykonawczej).
JK bezlitośnie stosuje wskazówki Schmitta walcząc o pozycję swojej grupy, trzeba ten sam oręż intelektualny poszerzony o oręż wyborczy zastosować walcząc o pozycję swojej grupy.
KONIEC CZĘŚCI CZWARTEJ
TYTUŁ CZĘŚCI PIĄTEJ: "Męska polityka"
Komentarze
Pokaż komentarze (1)