RÓŻO UMIERAJĄCA...

RÓŻO UMIERAJĄCA

 

                                                                                              

Różo umierająca z rozpaczy jesiennej

jaskółko ze złamanym skrzydłem wyobraźni

motylu wprasowany w asfaltowy zielnik

gruszo bezpłodna

jałowy strumieniu

bezdomny kundlu

wierszu bez puenty

 

och ileż razem zdziałać byśmy mogli

gdyby nam dano bieg czasu odwrócić

zacząć raz jeszcze z mądrością i wiarą

zanim się piasek przesypie w klepsydrze

wtedy

na nowo wypatrując świtu

przed lękiem nigdy nie schylając głowy

iść byśmy mogli

dalej – dłużej – śmielej

tam dokąd wszystkie prowadzą nadzieje

 

w niebo jaskółek

w raj róż i psi eden

ku przeznaczeniu wierszy i strumieni

w ogrody wiadomości dobrego i złego

tam gdzie motyle w pożegnalnym locie

spadają prosto w słońce

i wracają żywe

 

to sen

bo naprawdę nic się nie odmieni

i nikt w tę samą nie wstępuje rzekę

lecz trudno nie śnić życia

wtedy gdy się widzi

różę

umierającą z jesiennej rozpaczy