Warszawa 2.sierpnia'44 ukształtowała /uratowała powojenną Europę

Zdziwionym tak kategorycznym stwierdzeniem spieszę wyjaśnić:
- Dnia 2.sierpnia zdecydowana postawa ludności Warszawy, która w swojej masie entuzjastycznie wsparła walczące dalej (po klęsce szturmu generalnego 1.sierpnia o godzinie "W") oddziały Armii Krajowej :
budowała samorzutnie barykady, przejścia podziemne, opiekowała się rannymi, pomagała w walce żołnierzom informując o niemieckich pozycjach, itd.
umożliwiając Powstańcom osiągnięcie tego dnia największych sukcesów militarnych - zdobycie Poczty Głównej, Dworca Pocztowego, PWPW, Elektrowni, centrali telefonicznej na Tłomackiem, szkoły przy Spokojnej (Wola) i Woronicza (Mokotów), które zapewniły (wraz z zrzutami przeciwpancernych PIAT-ów) trwanie i skuteczną obronę Powstania przez kolejny miesiąc.
   Postawę Warszawiaków niezapomnianie opisał "Kurier z oddali" Jan Nowak-Jeziorański:
„Oglądamy scenę, której nie zapomnę póki żyję.
Mieszkańcy pobliskich domów bez żadnego rozkazu z góry budują barykadę. Jedni kopią rów, drudzy wyrzucają przez okna co im pod rękę popadnie. Za mało jest łopat i kilofów, więc niektórzy wyrywają bruk gołymi rękoma, ale robią to w z takim niebywałym zapałem i poświęceniem, że w kilkanaście minut powstaje głęboki rów.
   Wtem z dala ukazuje się niemiecki samochód pancerny!
Nasz zdobyty z wymalowaną kotwicą ‘PW’. Następuje wybuch szalonego entuzjazmu. Ludzie odrzucają kilofy i - jak na komendę – zaczynają śpiewać „Warszawiankę”. Śpiewa cała ulica od Placu Napoleona po Marszałkowską. Niskim, potężnym basem śpiewa stary Pełczyński, wychowanek Apuchtinowskiej szkoły:
                                         Oto dzień krwi i chwały,
                                     Oby dniem wskrzeszenia był…
     Ogarnia mnie uniesienie, jakiego nie doznałem i nigdy później. Za tę jedną scenę oddałbym całe życie. 
     Czuję obecność tych spod Belwederu i Arsenału. Niewidoczni, są teraz z nami, wmieszani w ten radosny tłum.”

- Sukcesy osiągnięte przez Polaków 2.sierpnia zapewniły trwanie Powstania w skutecznej obronie i oczekiwaniu na odsiecz przez co najmniej kolejny miesiąc. Była to dla Stalina przykra niespodzianka.
    Stalin zdetonowawszy Godzinę "W" w bardzo niekorzystnym dla Polaków momencie przejściowych problemów Armii Czerwonej pod Wołominem (świetne, bo przecież wiarygodne prawdziwe tłumaczenie dla Zachodu dlaczego nie wyzwala mordowanej przez Niemców Warszawy),  chciał ją  „wyzwolić” po upadku "warszawskiej awantury" (nie, to nie copyright salonowego XL, on tę pogardliwą plwocinę plagiatuje wiernie od tow. Stalina!) ,
której istnienie na początku zaprzeczał ("Jakie powstanie? Wczoraj mój człowiek raportował z Warszawy- tam nie ma żadnego powstania!").    Według wszystkich znaków na ziemi i militarnych teorii wystąpienie kilku tysięcy uzbrojonych z zapasami na 3-4 dni walki podziemnych ochotników bez doświadczenia wobec 20 tysięcznego garnizonu niemieckiego i możliwości odsieczy o podobne sile nie mogło trwać więcej niż kilka dni, z zapasem na zaskoczenie i błędy Niemców – góra 1 tydzień, maksymalnie 10 dni („należy się spodziewać, że dalsze działania wojsk odsieczyReinefahrta i v.d. Bacha. doprowadzą w ciągu kilku dni do zduszenia powstania” – Hans Frank niemiecki satrapa ziem polskich tzw. GG).

Przewlekające się walki w Warszawie były dla Stalina przykrym zaskoczeniem. Głównodowodzący Armią Czerwoną, NKWD i SMIERSZ-em zmniejszył specjalnie nacisk na froncie wokół Warszawy, aby dać Niemcom więcej wolnych sił na zdławienie Powstania.  Ci wiarołomnie wykorzystali podarowany czas przede wszystkim na wzmocnienie miękkiego podbrzusza linii Wisły.

   Tymczasem po 14 dniach walk nic nie zapowiadało ich końca, niemiecka przewaga była wyrównywana polską zaciekłością i „kombinatorstwem”.

Stalin musiał przyznać, że „nieodpowiedzialnie wywołane walki trwają narażają biedną ludnośćcywilną  (prawie jak obecnie w Doniecku - W.), ale Armia Czerwona walcząca ze wszystkich swoich sił nie jest w stanie jej jakkolwiek pomóc”, „jednakże pomocy żadnej sobie w okolicach operowania jej wojsk (tj. Warszawy) nie życzy i surowo zabrania”.  To ostatnie odnosiło się nie tylko do partyzanckich oddziałów polskich, które zdążały ku Warszawie wezwane rozkazem-apelem (zresztą 2 tygodnie spóźnionym) Komendanta Głównego AK gen. Bora, ale i do alianckich samolotów, które jako wyrzut sumienia wysyłali sporadycznie Anglicy na ustawiczne prośby i żądania „Najstarszego sojusznika”. Sowieci nie wahali się nawet zerwać Operacji Frantic - bombardowania niemieckiego przemysłu przez amerykańskie bombowce lądujące w ZSRR, aby tylko żadna pomoc nie trafiła w ręcę potrzebujących "biało-polaków".

   Z tego powodowu zdecydował się na przesunięcie armii z tzw. rezerwy strategicznej Sztabu Generalnego na kierunek rumuński - sukces wojskowy i polityczny gwarantował opanowanie całych Bałkanów - od XIX wieku wielkorosyjskiego kierunku ekspansji.  Ewentualna operacja warszawska zapowiadała jedynie masę kłopotów - militarne ze ściągniętymi nawet z Italii posiłkami niemieckimi, a polityczne z wyzwalanymi, ale wrogimi sowieckim ideałom Polakami, zwanymi w Sowietach pogardliwie "biało-polakami" (w odróżnieniu od czerwonych "uświadomionych mas ludu pracującego miast i wsi").

    Efektem końcowym tej decyzji było dotarcie Armii Czerwonej ledwo do linii Łaby, przez co musiał Stalin dotrzymać ustaleń teherańskich co do podziału Niemiec na części wschodnią i zachodnią, co zapewne nie było jego ostatecznym celem. 
    "Obóz postępu i pokoju" zajął tylko gorszą, znacznie mniej uprzemysłowioną i zaludnioną część Niemiec i powołaną w 1949 roku DDR nie mógł wpływać tak zdecydowanie na dalszy los Europy.

Kartka z powstańczego kalendarza: