Państwo pora­dziło sobie z katastrofą

Ewa Kopacz w rozmowie z Teresą Torańską, Smoleńsk (Warszawa 2013):

E.K.:
Pamiętam, że byli Graś, Arabski, Ostachowicz i ja. Tylko ci, którzy mogli być do czegoś przydatni w perspektywie paru następnych godzin.
T.T.:
Do czego?
E.K.:
Nikt nie wiedział, jak będą wyglądać kolejne go­dziny, jakie informacje będą spływać.
Spotkaliśmy się więc przy okrągłym stole w ga­binecie premiera. Premier Tusk przybity. Moi kole­dzy, twardzi faceci, siedzą ze spuszczonymi gło­wami, zupełnie odrętwiali. Żaden się nie odzywa. Nikt nie wie, co powiedzieć. Bo i o czym tu mówić?! Ponura cisza. I nagle wchodzi Michał Boni i mówi, że dzwonią rodziny ofiar, chcą jechać do Moskwy i pytają, czy premier może im w tym pomóc.

Dziesiątego kwietnia odbyła się w gabinecie premiera specjalna narada.

Czytałam opowieść pani Kopacz o tym, jak siedzieli przy stole i mil­czeli. Czy zwrócił pan uwagę na skład personalny narady? Nie było tam ani jednego szefa resortów siłowych, ani przedstawiciela służb specjalnych, ni­kogo od bezpieczeństwa. Był za to główny spec od propagandy. Widocznie premier uznał, że państwo nie jest zagrożone, a jedynym problemem są no­towania rządu. Parę dni później obwieszczono narodowi, że państwo pora­dziło sobie z katastrofą. Z pewnością. Bardzo szybko obsadziło wszystkie wakaty po ofiarach...