Haaretz/Przyjęła tożsamość mężczyzny, poślubiła kobietę i została za to ścięta

Przyjęła tożsamość mężczyzny, poślubiła kobietę i została za to ścięta.

Historia Cathariny Linck, ostatniej kobiety w Europie straconej za akty lesbijskie

Ilustracje Catheriny Linck jako kobiety i jako mężczyzny. Biblioteka Państwowa Wirtembergii

Ofert Aderet

19 listopada 2021

Stało się to w listopadzie 1721, 300 lat temu w tym miesiącu, w mieście Halberstadt w Prusach (dziś w Niemczech). W dzisiejszych czasach Catharina Margaretha Linck prawdopodobnie zostałaby nazwana transseksualistą, ale w XVIII wieku została skazana za „akt sodomii”, do którego została nakłoniona przez szatana – ni mniej ni więcej. Przebierając się za mężczyznę, poślubiła kobietę i utrzymywała z nią stosunki seksualne. Za to została skazana na śmierć.

Niewiele wiadomo o życiu Linck. W rzeczywistości jedynym źródłem informacji na jej temat są sporządzone trzy wieki temu dokumenty sądowe podsumowujące obciążające ją dowody. Urodziła się w 1687 roku w Halle jako nieślubne dziecko wdowy zapłodnionej przez żołnierza. Dorastała w sierocińcu, który opuściła w młodości, by wyruszyć na serię przygód, które zakończyły się jej śmiercią. Po wkroczeniu na nową drogę przybrała tożsamość młodego mężczyzny, zmieniając kolejno imiona, źródła utrzymania i przynależność religijną (między katolikiem a luteranem). W pewnym momencie dołączyła do koczowniczej grupy, która w dokumentach sądowych została opisana jako sekta, której członkowie byli wróżbitami. Uciekła przed nimi po przekonaniu dwóch mężczyzn, że mogą chodzić po wodzie – obaj utonęli. Następnie pracowała na różnych stanowiskach, w tym jako świniopas i robotnik włókienniczy, aż do podjęcia kariery wojskowej w 1705 roku.  Linck służyła w trzech różnych armiach, w Prusach i w Polsce, jako muszkieter pod różnymi nazwiskami, w tym Anastasius Lagrantinus Rosenstengel, Cornelius Hubsch i Peter Wannich. Mniej więcej w tym czasie zaczęła uprawiać stosunki seksualne z kobietami, używając urządzenia, które w dokumentach określa się jako „urządzenie wykonane z wypchanej skóry”, do którego przymocowano małe worki ze świńskiej skóry, mające symulować jądra, z całym aparatem przywiązanym do jej ciała  paskami. Zmęczona wojskowym życiem zdezerterowała, niestety została złapana i skazana na śmierć. W swojej obronie twierdziła, że ​​jest kobietą. Jej karę  zmniejszono a po kilku tygodniach spędzonych w więzieniu zwolniono.

W 1717 r. Linck poślubiła kobietę. Relacje między nimi miały swoje wzloty i upadki, dopóki panna młoda nie wzbudziła podejrzeń: pewnej nocy dokładnie zbadała ciało swojego partnera. Przychyliła się do nalegań Linck, by nie oddać jej władzom, ale potem matka partnerki położyła kres ich związkowi, gdy odkryła, że ​​pan młody jest, zgodnie z ówczesnym postrzeganiem, kobietą udającą mężczyznę. Matka obnażyła Linck, zerwała spodnie i skonfiskowała urządzenie, które zostało później przedstawione w sądzie jako dowód. Teściowa nie zdawała sobie sprawy, że podejmując kroki prawne, narazi na niebezpieczeństwo także swoją córkę (córka została oskarżona o sodomię).

Para została postawiona przed sądem. Akt oskarżenia przeciwko Linck był  poniżający, ze szczegółowym opisem ciała oskarżonej i aktów seksualnych, a także zarzutami o nadużycia i przemoc z jej strony. W procesie została oskarżona o kontakty seksualne z różnymi młodymi kobietami, wdowami i prostytutkami, w przebraniu mężczyzny. W obronie Linck pojawiły się argumenty, że Biblia nie zabrania wyraźnie stosunków seksualnych między kobietami. Argumentowano również, że ponieważ urządzenie było sztuczne, to, co zrobiła, nie pasuje do definicji „aktu sodomii”. Lekarze, którzy zbadali jej ciało, stwierdzili, że była „kobietą” pod każdym względem, a nie hermafrodytą.

Sędziowie zastanawiali się nad zarzutami i odpowiednią karą. W końcu skazali Linck na śmierć; ścięto jej głowę, a jej ciało poddano kremacji. Kara została zatwierdzona przez samego króla Williama Fredryka I. Okazuje się, że Linck była ostatnią kobietą straconą w Europie za wykonywanie lesbijskich aktów seksualnych; Potem tylko mężczyźni byli  straceni za kontakty seksualne z mężczyznami.

Historia wspomina o kilku innych kobietach, które używały różnych sztuczek, aby „przebrać się” za mężczyzn, oszukiwały swoje żony i zostały osądzone. Mary Hamilton, która urodziła się w Somerset w Anglii i dorastała w Szkocji, zaczęła nosić ubrania swojego brata, gdy była dzieckiem. Jako dorosła udawała lekarkę, choć nie miała żadnego przeszkolenia. W tamtych czasach nikt nie podejrzewał, gdy nosiła „męskie” spodnie.

W 1746 roku, w nowej tożsamości jako dr. Charles Hamilton, Mary poślubiła kobietę. Dwa miesiące później żona doniosła na swojego „męża” do władz, twierdząc, że Hamilton ją oszukał i sprawił, że uwierzyła, że ​​jest mężczyzną. Hamilton został skazany za „włóczęgostwo”, zarzut, który obejmował różne zarzuty i którego celem było pokazanie opinii publicznej, że starają się zapewnić właściwy porządek społeczny. W wyroku stwierdzono: „My, Sąd, skazujemy ją na sześć miesięcy pozbawienia wolności, i na chłostę”. Urządzenie, z którego korzystała, zostało opisane w aktach jako „narzędzie, o którym przyzwoitość nie pozwala nawet wspomnieć”.

Następnie kobiety takie jak Hamilton były określane mianem „mężczyzn” i ostatecznie weszły do ​​podręczników historii jako „pionierki transpłciowe”. W Wikipedii jest dziś wpis określający „mężczyznę”, ale wątpliwe jest, czy takie osoby z minionych wieków można nazwać transpłciowymi, ponieważ termin ten nie istniał w tamtych czasach.

Słynnym przypadkiem w XVIII-wiecznych Włoszech była Catterina Vizzani, która od najmłodszych lat nosiła męskie ubrania i przybrała tożsamość mężczyzny, którego nazywała Giovanni Bordoni. Poślubiła kobietę w Rzymie, ale wuj panny młodej, ksiądz, odkrył jej tożsamość i kazał ją zamordować. Po śmierci lekarze odkryli, że jest dziewicą. To „odkrycie” skłoniło jej wielbicieli do twierdzenia, że ​​zasługuje na kanonizację, ponieważ udało jej się zachować dziewictwo pomimo wielu napotykanych pokus.

Kobieta-pirat Mary Read, współczesna Catherinie Linck, urodziła się w ubogiej angielskiej rodzinie pod koniec XVII wieku. Matka zmusiła ją do przebrania się za mężczyznę, aby dalej otrzymywać pieniądze od babci, która wspierała finansowo jej brata i nie wiedziała, że umarł. Read przyjął nową tożsamość, gdy Mark Read, zaciągnął się do brytyjskiej marynarki wojennej, zakochał się (jako kobieta) w holenderskim marynarzu, przeszedł na stronę Holendrów i z nim popłynął.

Podczas jednej z jej podróży statek został zaatakowany przez piratów. Większość załogi zginęła, ale Read przeżyła i zgodnie z ówczesnym zwyczajem dołączyła do grona porywaczy. Nawet po ujawnieniu sekretu piraci nie zmienili swojego stosunku do niej. W 1720 roku, gdy zakotwiczyli na Jamajce, piraci zostali zatrzymani przez brytyjską łódź patrolową i po krótkiej bitwie wzięci do niewoli. Readowi oszczędzono kary, ponieważ twierdziła, że ​​jest w ciąży. Pozostałych powieszono. Read zmarł wkrótce potem w więzieniu.