Utworzenie obozów internowania dla ludności japońskiej

W czasie japońskiego ataku na Pearl Harbor w 1941 roku około 120 000 osób pochodzenia japońskiego mieszkało na kontynencie amerykańskim, głównie wzdłuż wybrzeża Pacyfiku. Około dwie trzecie było pełnoprawnymi obywatelami, urodzonymi i wychowanymi w Stanach Zjednoczonych. Jednak po ataku na Pearl Harbor fala antyjapońskich podejrzeń skłoniła administrację Roosevelta do przyjęcia drastycznej polityki wobec tych mieszkańców, zarówno obcych, jak i obywateli amerykańskich. Praktycznie wszyscy japońscy Amerykanie zostali zmuszeni do opuszczenia swoich domów i własności i życia w zamkniętych obozach przez większość wojny. Rząd powołał się na bezpieczeństwo narodowe jako uzasadnienie tej polityki, chociaż naruszyła ona wiele z najważniejszych konstytucyjnych praw japońskich Amerykanów.

Polska też w czasie Bitwy Warszawskiej utworzyła 16 sierpnia 1920 roku na okres 25 dni obóz internowania dla żołnierzy pochodzenia żydowskiego. Był to wynik braku zaufania do ich lojalności.

Wg różnych źródeł zgromadzono w Jabłonnie od 6 do 17 tysięcy żołnierzy i oficerów. Formalne utworzenie obozu w Jabłonnie jako stacji zbornej dla żołnierzy pochodzenia żydowskiego nastąpiło na skutek uchwały Rady Obrony Państwa, w skład której wchodzili m.in. Wincenty Witos i Ignacy Daszyński