Nowy Ład (New Deal) był programem reform ekonomiczno–społecznych wprowadzonych w Stanach Zjednoczonych przez prezydenta Franklina Delano Roosevelta w latach 1933–1939. Za twórcę programu uznaje się doradcę prezydenta, "Rasputina Białego Domu", Harry Hopkinsa. Początkowo kiedy Roosevelt został prezydentem, zaprosił go do realizacji swoich różnych programów opieki społecznej, by później powierzać mu coraz bardziej poważne funkcje.
Frances Perkins, pierwsza kobieta, minister w amerykańskim rządzie, która pomagała prezydentowi Franklinowi Rooseveltowi wdrażać program Nowego Ładu, wspominała później: „Hopkins stał się nie tylko administratorem pomocy Roosevelta, ale jego generalnym asystentem, jak nikt inny."
Hopkins, wezwany do zmobilizowania w ciągu jednej zimy prawie tylu mężczyzn, ilu służyło w siłach zbrojnych podczas I wojny światowej, miał wynaleźć miejsca pracy dla tych czterech milionów mężczyzn i kobiet w ciągu trzydziestu dni i zmusić ich do pracy. W połowie stycznia, w szczytowym momencie, CWA zatrudniało 4 230 000 osób.
W ciągu czterech miesięcy swojego istnienia CWA nadzorowane przez Hopkinsa zbudowało lub zmodernizował około 500 000 mil dróg, 40 000 szkół, ponad 3500 placów zabaw i boisk sportowych oraz 1000 lotnisk. CWA zatrudniało 50 000 nauczycieli, aby utrzymać otwarte szkoły wiejskie i prowadzić zajęcia dla dorosłych w miastach. Również 3000 artystów i pisarzy. Szacuje się, że agencja zasiliła miliardem dolarów słabnącą amerykańską gospodarkę.
Co prawda Roosevelta niepokoiło tworzenie stałej klasy ludzi zależnych od programów pomocowych. Powiedział Hopkinsowi: „Musimy uważać, aby nie stało się to nawykiem w tym kraju… Nie możemy zajmować stanowiska, że będziemy mieć permanentny kryzys..."
W 1990 były oficer KGB, Oleg Gordijewski, w swojej książce stwierdził, iż Hopkins był sowieckim agentem. Z opublikowanych w 1996 dokumentów archiwum Mitrochina wynika, iż Hopkins przekazał sowieckiemu ambasadorowi informację, iż jeden z agentów KGB w Stanach Zjednoczonych jest podsłuchiwany przez CIA.
W 1941 roku powołano Harry Hopkins do kierowania programem Land Lease.
Ustawa Land Lease, uchwalona 11 marca 1941 r., stanowiła system, który umożliwiał pożyczanie lub dzierżawienie produktów wojennych każdemu państwu uznanemu za „ważny z punktu widzenia obronności Stanów Zjednoczonych” . Pomimo, że w kampanii prezydenckiej z 1940 r. Roosevelt obiecywał trzymać Amerykę z dala od wojny a Stany Zjednoczone przystąpiły do niej dopiero 7 grudnia 1941 roku, w konsekwencji japońskiego ataku na bazę amerykańskiej marynarki wojennej w Pearl Harbor.
Hopkins zaangażował się też w działania podczas konferencji w Jałcie. Dziennikarz Drew Pearson twierdził, że uzgodnił, tam że Armia Czerwona ma być pierwszą siłą wojskową, która wkroczy do Berlina. Hopkins wydał oświadczenie 23 kwietnia 1945 roku: „Nie było żadnego porozumienia w Jałcie, żeby Rosjanie mieli jako pierwsi wkroczyć do Berlina. Nie było żadnej dyskusji na ten temat. Ogólna strategia polegała na tym, że wspólnie będziemy naciskać tak mocno, jak się da. Równie nieprawdą jest, że generał Bradley zatrzymał się na prośbę Rosjan nad Łabą, aby Rosjanie mogli najpierw przebić się do Berlina."
Drew Pearson , Washington Post (22 kwietnia 1945):
"Choć można oficjalnie zaprzeczać, faktem jest, że amerykańskie patrole wyprzedzające, w piątek 13 kwietnia, dzień po śmierci prezydenta Roosevelta, znajdowały się w Poczdamie, czyli dla Berlina tym, czym Bronx dla Nowego Jorku, ale następnego dnia wycofały się z Przedmieścia Berlina do Łaby około 50 mil na południe. To wycofanie zostało nakazane w dużej mierze z powodu wcześniejszej umowy z Rosjanami, że mają pierwsi zająć Berlin i ich nalegań, aby dotrzymać umowy."
Po śmierci prezydenta Franklina D. Roosevelta Hopkins pomógł(?) jeszcze zorganizować konferencję poczdamską dla Harry'ego S. Trumana, ale wkrótce potem wycofał się z życia publicznego.
Komentarze
Pokaż komentarze