OSTATNI AKT / URA!

LOGLINE:

Kijów, sierpień 1911. Dmitrij Bogrow, 24-letni adwokat, anarchista i płatny informator Ochrany, chce zagrać partię, która zrehabilituje go w obu światach. Dostaje bilet do teatru, w którym car i jego znienawidzony premier obejrzą operę. Ochrana wie o zamachu. I pozwala mu działać.

BOHATEROWIE:

Dmitrij Bogrow - syn bogatego adwokata, Żyd, który nienawidzi swojego pochodzenia i swojej słabości. Uwikłany. Wierzy, że jest sprytniejszy od systemu. Nasz główny POV. Cały czas obserwowany. • Piotr Stołypin - 49 lat, premier. Człowiek, który przetrwał już jedną bombę i wie, że drugiej nie przeżyje. Zmęczony, suchy, bez złudzeń. W marcu 1911 stracił zaufanie cara. Wie, że jest sam. • Pułkownik Nikołaj Kulabko - szef kijowskiej Ochrany. Tchórz i karierowicz. Chce zrobić wrażenie na carze wielkim aresztowaniem. Wypuszcza Bogrowa na przynętę. • Mikołaj II - nie jest czarnym charakterem. Jest pustką. Dzieckiem, które kocha mundury, hymny i teatr.

TREATMENT:

PROLOG - PETERSBURG. 12 SIERPNIA 1906.

14 kg dynamitu. Rezydencja Stołypina wylatuje w powietrze. 25 zabitych. Dzieci premiera wyciągane z gruzów. Stołypin stoi w zakurzonym mundurze, bez draśnięcia. Patrzy na chaos i rozumie regułę: jeśli system nie może cię ochronić, to znaczy, że już cię skreślił. To trauma, która go zbudowała.

AKT I - KIJÓW. KONIEC SIERPNIA 1911.

Car przyjeżdża do Kijowa na odsłonięcie pomnika Aleksandra II. Miasto to twierdza. Ochrana na każdej ulicy. Stołypin przyjeżdża jako człowiek przegrany, mimo że oficjalnie numer dwa w imperium.

Poznajemy Bogrowa. Spotyka się w kawiarni z Kulabką. Przekazuje plotkę: na cara i Stołypina szykowany jest zamach przez grupę eserów. Kulabko w panice, ale widzi szansę. Każe Bogrowowi infiltrować grupę. Daje mu pieniądze i, co kluczowe, przepustkę do teatru miejskiego, gdzie 1/14 września car ze Stołypinem obejrzą "Bajkę o carze Sałtanie".

Bogrow idzie do anarchistów. Mówi: Ochrana mnie obserwuje, ale mam dostęp. Zabiję Stołypina. Dla was będę bohaterem. Zaczyna wierzyć we własną legendę.

Paranoja rośnie. Odkrywamy, że Bogrow jest śledzony non stop. Jego mieszkanie jest przeszukiwane, gdy wychodzi. Jego listy są czytane. A jednak w dniu spektaklu nikt go nie zatrzymuje. Pytanie thrillera: czy jest przynętą, czy narzędziem?

AKT II - TEATR. 14 WRZEŚNIA.

Cały akt to jeden wieczór, w czasie rzeczywistym. Duszno. Teatr Miejski w Kijowie to pudełko z luster, złoceń i mundurów. Każdy patrzy na każdego przez lornetki.

Stołypin siedzi w pierwszym rzędzie. Wie, że coś jest nie tak. Ochrona zniknęła z kuluarów. Widzi Bogrowa w korytarzu. Rozpoznaje go. To informator Kulabki.

Kulabko siedzi w loży, spocony. Dostał informację, że Bogrow ma broń. Nie reaguje. Czeka, aż "spisek się ujawni".

W antrakcie Bogrow podchodzi. Dwa strzały z browninga. Stołypin pada. Tak jak w protokołach: anarchista i jednocześnie agent ochrany bez przeszkód podszedł do Stołypina i śmiertelnie go ranił. Tłum rzuca się na Bogrowa, bije go.

I wtedy następuje cięcie, które jest sednem filmu.

Za kulisami lekarze wloką krwawiącego premiera. A na widowni cisza trwa sekundę. Potem otwierają się drzwi loży carskiej. Mikołaj II wraca. Orkiestra wstaje. Zaczyna grać "Boże, chroń cara". Cała sala ryczy "Ura!". Car kłania się i siada, by obejrzeć ostatni akt opery, podczas gdy za ścianą umiera jego premier.

Spektakl musi trwać. To jest zasada samodzierżawia.

AKT III - DZIESIĘĆ DNI.

Stołypin umiera 5/18 września. Bogrow jest sądzony w trybie wojskowym, w nocy, bez obrońcy. Powieszony po 10 dniach. Ciało znika. Akta znikają.

Nasz ostatni twist: młody archiwista Ochrany, który przez cały film pomagał Bogrowowi, dostaje rozkaz spalenia akt. W ostatniej chwili wyciąga jedną kartkę. To pokwitowanie. 500 rubli wypłacone Bogrowowi przez Ochranę na dzień przed zamachem. Z podpisem Kulabki. Chowa je w but.

Ostatnia scena: Archiwista wychodzi z gmachu Ochrany na ulicę Kijowa. Jest 1912. Za nim maszeruje orkiestra. Gra ten sam hymn. On rozumie, że nikt nigdy nie dowie się prawdy. Bo w tym systemie zamachowiec i ochrona to ten sam człowiek.

KONIEC. Na czarnym ekranie napis: Piotr Stołypin został w Kijowie śmiertelnie raniony 1/14 września 1911 przez powiązanego z Ochraną eserowca Dmitrija Bogrowa.

MOTYWY:

• Dźwięk: Hymn jako zagłuszacz wyrzutów sumienia. • Obraz: Teatr jako metafora państwa. Lustra, w których każdy widzi szpiega. • Paranoja: Nigdy nie pokazujemy, kto wydał rozkaz. Pokazujemy tylko, że każdy miał powód, by nic nie zrobić.