STAŁY KONTAKT

Inspiracja: Depesza PAP - polska misja

dyplomatyczna w Izraelu w stałym kontakcie z polskimi elżbietankami w Jerozolimie w związku z nasilającymi się atakami na chrześcijan.

zero muzyki ilustracyjnej, cała Jerozolima brzmi: dzwony, muezin, szum klimatyzatorów, trzask na linii telefonicznej.

LOGLINE

Drugi sekretarz polskiej ambasady w Tel Awiwie ma jedno zadanie: utrzymywać "stały kontakt" z klasztorem polskich elżbietanek na Górze Oliwnej, gdy nasilają się ataki na chrześcijan w Starym Mieście. Gdy zaczyna odbierać telefony, których nie wykonywał i widzieć raporty, których nie wysłał, rozumie że chroni siostry przed kimś, kto używa właśnie jego ochrony jako przynęty.

BOHATEROWIE

RAFAŁ WÓJCIK (38) - II sekretarz konsularny. Idealista z MSZ, który trafił do Tel Awiwu za karę. Wierzy w procedury. Procedury przestają działać.

Siostra BEATA (62) - elżbietanka. 31 lat w Jerozolimie. Zna każdy kamień Via Dolorosa. Nie boi się chłopców plujących na habit. Boi się ciszy w słuchawce. Prowadzi zeszyt, w którym zapisuje każdy incydent, bo policja ich nie zapisuje.

CHARGÉ D'AFFAIRES "A." (45) - szefowa Rafała. Mówi wyłącznie oficjalnymi formułkami. Jej ulubione zdanie to "Jesteśmy w stałym kontakcie". W jej wersji to nie jest informacja, to rozkaz.

YEHUDA (50) - oficer policji w Starym Mieście. Uprzejmy, bezradny, wszystko notuje, nic nie robi. "68 incydentów w tym roku tylko w Jerozolimie". Zawsze ma ten sam długopis.

BIAŁY VAN - bez tablic. Nie jest postacią, jest przeczuciem.

ŚWIAT

Jerozolima poza pocztówkami. Pralnie, plastikowe krzesła, klasztor gdzie nie działa Wi-Fi, ambasada w Tel Awiwie gdzie klimatyzacja jest za głośna żeby podsłuchać. Ataki na chrześcijan są faktem - oplucie, popchnięcie, graffiti "Death to Christians" na drzwiach - ale nigdy nie ma świadków, nigdy nie ma nagrania z monitoringu.

Najważniejszy rekwizyt: telefon. Stacjonarny w klasztorze i zaszyfrowany służbowy iPhone Rafała. Oba trzeszczą identycznie przed połączeniem.

STRUKTURA

AKT I - PROCEDURA

Piątek, depesza PAP idzie w Polskę. W ambasadzie zapada decyzja: codzienny telefon do sióstr o 18:00. Rafał jedzie na pierwszą wizytę. Siostry pokazują mu odpryski na drzwiach po kamieniach. Mówią: to nasila się od miesięcy. Rafał obiecuje interwencję.

Pierwsza rysa: Rafał dzwoni o 18:00. Siostra Beata mówi: "Ale pan już dzwonił o 15:03, kazał nam nie otwierać bramy po zmroku". W logach operatora Rafał widzi połączenie wychodzące z jego numeru o 15:03. 12 sekund. Nie pamięta go.

AKT II - DUPLIKAT

Rafał zaczyna prowadzić własny dziennik, poza systemem.

Zauważa wzorzec: każdy atak na siostry dzieje się 24h po jego oficjalnej wizycie. Ktoś jeździ za nim białym vanem. Księga gości klasztoru znika, zastąpiona nową. W jego raporcie do Warszawy ktoś kasuje liczby - zostaje tylko "nasilające się ataki".

Siostra Beata pokazuje mu swoje nagranie: ktoś ją filmuje z dachu, gdy idzie po chleb. Nie atakuje. Obserwuje. Obserwacja trwa 40 sekund.

Rafał konfrontuje się z szefową. Ona nie zaprzecza.

• Rafał, stały kontakt ma być stały. Widoczny. Rozumiesz? Mamy pokazywać flagę przy chrześcijanach. Niektórzy nasi partnerzy bardzo chcą wiedzieć, gdzie dokładnie ta flaga jest.

Paranoja zmienia wektor: może nie chodzi o to, kto atakuje siostry. Chodzi o to, komu potrzebna jest lista wszystkich miejsc, gdzie polski dyplomata pojawia się regularnie, żeby "chronić chrześcijan".

AKT III - KONTAKT

Rafał robi test. Nie jedzie do klasztoru. Wysyła maila, że jedzie. Maila, który wie że jest czytany.

Następnego dnia siostry dzwonią przerażone: w nocy ktoś próbował wyważyć bramę. Biały van stał całą noc.

Zrozumienie: "Stały kontakt" to latarnia. Im częściej dzwoni i jeździ, tym lepiej oświetla cel. Ataki nie są celem. Są pretekstem, żeby latarnia musiała świecić.

Finałowa scena - 18:00. Rafał ma zadzwonić. Nie dzwoni. Telefon w klasztorze dzwoni sam. Siostra Beata odbiera. Słyszy trzask na linii. A potem głos Rafała, z nagrania z wczoraj: "Jesteśmy w stałym kontakcie".

Ktoś puścił jej jego głos.

Rafał siedzi w samochodzie pod klasztorem. Patrzy na biały van. W vanie ktoś też patrzy na niego. I obaj czekają, aż telefon przestanie dzwonić.

CUT TO BLACK.

Słyszymy tylko: Trzask. Połączenie nawiązane.

MOTYW PARANOICZNY:

To nie jest film o tym, kto pluje na zakonnice. To jest film o polskim lęku dyplomatycznym: że jeśli będziesz za bardzo chronił swoich, to wystawisz ich na cel. I że najgorsze zdanie jakie może usłyszeć dyplomata to nie jest "jesteście zagrożeni". Tylko "jesteśmy w stałym kontakcie". Bo to znaczy, że ktoś słucha po obu stronach.