Braun i amerykańskie „nie”. PiS między Trumpem a rzeczywistością
Rozmowa zaczyna się od wątku, który – jak podkreślają rozmówcy – jest w PiS traktowany bardzo serio. Chodzi o sygnał wysłany przez ambasadora USA Thomasa Rose’a, który jasno dał do zrozumienia, że nie wyobraża sobie Grzegorza Brauna w jakimkolwiek rządzie.
Kowalewski stawia sprawę bez ogródek: – PiS klęczy przed Trumpem. Rose mówi: Braun nie może być w rządzie. A z Konfederacją będzie za mało, bez Brauna nie stworzą rządu. No i co teraz?
Abramczyk zwraca uwagę, że problem nie dotyczy wyłącznie relacji z USA, ale samej konstrukcji prawicy. Elektorat PiS jest w sprawie Unii Europejskiej podzielony, a Braun gra na emocjach antysystemowych, które PiS przez lata pośrednio podsycał. – To jest problem, który PiS sam sobie wyhodował – pada w rozmowie.
Braun przestaje być radykałem z marginesu, a zaczyna być potencjalnym języczkiem u wagi. I to czyni go niebezpiecznym nie tylko dla KO, ale przede wszystkim dla własnego obozu. (dalszy ciąg artykułu pod materiałem wideo)
Obejrzyj całą rozmowę na YouTube:
Anty-Unia, antysystem i emocje zamiast polityki
Kolejny wątek rozmowy dotyczy źródeł popularności Brauna. Kowalewski wraca wspomnieniami do momentu wejścia Polski do UE, kontrastując go z dzisiejszą narracją. – Nasze pokolenie o Unii marzyło, nasze dzieci się w niej urodziły, a dziś przychodzi banda ludzi, która porównuje Brukselę do Moskwy – mówi.
Abramczyk studzi emocje, ale przyznaje, że problemem nie są same hasła, tylko ich skuteczność. – Straszenie Braunem nic nie daje. On bardzo inteligentnie prowadzi swoją politykę, dobiera ludzi i gra na realnych frustracjach – ocenia.
Rozmówcy zwracają uwagę, że antyunijne hasła nie działają w próżni. Wskazują na sprzeczności w polityce UE – choćby w kwestiach klimatu i handlu – które są łatwo wykorzystywane przez radykałów. – Ludzie widzą brak logiki. I ktoś im to bardzo prosto tłumaczy – pada w rozmowie.
Teorie spiskowe, Moskwa i wojna w sieci
Ważnym fragmentem odcinka jest analiza teorii spiskowych, które narastają wokół Brauna. Kowalewski zauważa: – Ja czytam na X, że Braun to rzekomo człowiek Tuska, projekt służb. Te historie zawsze wracają.
Abramczyk odpowiada, że to stały mechanizm polskiej polityki: każdy nowy gracz jest natychmiast przypisywany „komuś”. Jednocześnie rozmówcy zwracają uwagę na rolę mediów społecznościowych, anonimowych kont i możliwej inspiracji z zewnątrz. – Zrównywanie Unii z ZSRR nie bierze się znikąd – mówi Abramczyk, sugerując, że część narracji może być wzmacniana przez rosyjskie ośrodki wpływu.
Stąd też pojawia się wątek weryfikacji tożsamości w sieci. Kowalewski zauważa, że anonimowość sprzyja radykalizacji: – Ludzie, którzy nigdy nie powiedzieliby tego w realu, w sieci robią to bez problemu. Rozmówcy nie są jednak zgodni, czy obowiązkowa weryfikacja to realne rozwiązanie.
Morawiecki jako „klucz” i pytanie o przyszłość prawicy
W ostatniej części rozmowy uwaga przesuwa się z Brauna na Mateusza Morawieckiego. Kowalewski jasno stawia tezę: – Kluczem dla prawicy jest to, co zrobi Morawiecki. Jego zdaniem PiS nie ma już dziś energii, by samodzielnie odbudować centrum, a Braun zagospodarowuje najbardziej radykalny elektorat.
Abramczyk dopuszcza scenariusz, w którym Morawiecki – czy to jako lider PiS, czy nowego projektu – mógłby odebrać Braunowi część antysystemowych wyborców. – Jeżeli powstanie nowa, konserwatywna siła bez radykalizmu, to Braun przestanie być tak groźny – ocenia.
Rozmówcy nie przesądzają, czy taki scenariusz jest realny, ale jedno pada wprost: Braun nie jest już chwilową fanaberią. Jest testem dla całej klasy politycznej – i dla tego, czy polska prawica potrafi jeszcze wyjść poza logikę skrajnych emocji.
Red.
Grzegorz Braun, fot. PAP/Przemysław Piątkowski
Komentarze
Pokaż komentarze (69)